Double selling fraud: the O’Dwyer judgement

FOR at least five years, the main complaint by Cyprus property buyers, particularly foreigners, has been non-issuance of Title Deeds. Typically, the developer has taken a prior mortgage on the land, which was either unannounced or deliberately hidden but, in any event, not revealed because of non-existent or negligent searches.

Non-discharged mortgages add to developer foot dragging and bureaucratic delays. Some 130,000 properties are still awaiting their Title Deeds, typically 7-15 years or more.

However, some cases have also involved alleged ‘double selling’ fraud whereby the developer sells a property to Party A, fails to lodge the contract with the Land Registry and then sells it again to Party B (possibly for a higher price) but fails to reimburse Party A. There are also alleged variants of this scam.

The most high profile case involves Mr Conor O’Dwyer who bought a property in Frenaros from Karayiannas developers. O’Dwyer brought a number of legal actions against the developers. One action, a private criminal prosecution for fraud under section 303A of the penal code, received judgement on 20th January 2011.

O’Dwyer had reported his allegations to the Police and the Attorney General who declined to act. He then felt obliged to prosecute both the developers and Michelle McDonald, the second buyer who now occupies the property.

This whole saga has received massive coverage in the English media but scant attention in the Greek language media. However, it would be unwise for anyone to ignore the huge negative implications for property buyers and for Cyprus.

Real protection or a mirage?

For many years, the standard claim by the Cyprus government, developers, lawyers and estate agents has been that a buyer of immovable property is absolutely protected once his sales contract is lodged with the Cyprus Land Registry.

This claim, supported by a precedent Supreme Court ruling, has been their main counter to the avalanche of allegations, criticism, anger and demands for justice from property buyers, largely from foreigners and their MEPs.

Indeed, on 22nd July 2009 the Minister of the Interior Mr Neoclis Sylikiotis issued a lengthy official statement about the Title Deeds scandal, noting that “those allegations are entirely unsustainable”.

He further clarified that “the current system and the existing legislation protects buyers and their ownership status”. He went on: “…..the ownership status of a buyer-owner of immovable property in Cyprus is definitely secured and cannot be challenged, as long as the buyer-owner has submitted the buying-contract to the Department of Lands and Surveys”.

Finally, he emphasized that “….there is something that one must not forget. Nobody and no Authority anywhere can ever challenge the property rights or ownership status of buyers of immovable property within the territory which is under the control of the Republic of Cyprus”.

A few days earlier, in a letter to Graham Watson MEP, Mr Sylikiotis had stated: “……buyers of immovable property are protected, once they deposit the Contract of Sale at the appropriate District Office of the Department of Lands and Surveys according to the Sale of Lands (Specific Performance) Law, Cap 232”.

What possibly could be doubted from such emphatic statements from the Minister himself, backed up a Supreme Court ruling? Well, the judge in the private criminal prosecution brought by O’Dwyer clearly thought otherwise.

The judgement

The defendants were found not guilty of ‘double selling’ fraud. Apparently, the judge decided that the prosecution had failed to prove, as required under criminal law, that the defendants had committed fraud ‘beyond all reasonable doubt’.

In my opinion as a non-lawyer, the prosecution would have had to prove a deliberate intention to permanently deprive the rightful owner of his property.

The judge acknowledged that O’Dwyer was the rightful owner and that he had lodged his sales contract at the Land Registry. She further acknowledged that he had made stage payments as per contract and that the developers had not returned his money, despite having re-sold the property to another person. The fact that the developers apparently have never offered or made any reimbursement of his money appears to demonstrate a deliberate intention to permanently deprive him of the property.

Under civil law, res ipsa loquitur (the thing speaks for itself) and ‘on the balance of probabilities’ would apply.

However, this was a criminal case and the judge felt that intent was not proven beyond all reasonable doubt. What other logical reason can be put forward for what they did? It cannot have been just an error or forgetfulness, as the matter was brought swiftly to their attention. By eliminating other potential defences such as insanity and intoxication, that just leaves ‘lack of intent’ and the purposefulness with which they went about it strongly suggests intent. After all these years and no hint of a repayment, the intent also looks pretty permanent! However, just as disturbing, and contrary to the precedent Supreme Court ruling, the judge also stated that lodging of a sales contract at the Land Registry does not automatically confer protection against ‘double selling’: “the fact they (plaintiffs) submitted a sales contract to the Land Registry did not mean they automatically and in perpetuity have become the ‘owners’ (as they mean it) of the residence.”

This judgment thus cancels the standard claim by government, developers, lawyers and agents that buyers are absolutely protected.

An appeal is being lodged with the Supreme Court and so the judge’s reasoning would be examined and evaluated formally when the appeal is heard.

The implications

Nevertheless, regardless of the final verdict on appeal, immense and irreversible damage has already been inflicted internationally by this and other cases on the Cyprus property market and the general reputation of Cyprus.

O’Dwyer alone is engaged in several other cases against his developers. They have already been found guilty of assaulting O’Dwyer in two separate cases and a civil claim for damages against them is still pending.

The Cyprus Property Scandal is not just about Title Deeds but the totality of factors that influence potential new buyers. Many existing foreign buyers report that they now feel terrified and their ‘Cyprus dream’ has been shattered. Potential new buyers simply strike Cyprus off their prospect list when they see earlier buyers being treated so badly.

Cyprus courts have no juries but millions of media and Internet users around the world, including potential new buyers of Cyprus properties, have become the proxy jury in the O’Dwyer cases and all the other horror stories they read or hear about. With yet more TV exposés imminent in the UK, there seems no end in sight to Cyprus’s property market woes.

Decent developers, lawyers and estate agents that I know (yes, they do exist) are exasperated and fearful of the obvious negative long-term impact on an already flat market. No sizeable developer can rely solely on domestic sales but what foreigner will buy here now?

The Cyprus economy also cannot afford to delay any recovery of its property sector. Prior to the downgrading of Cyprus’s financial ratings by Moodys, S&P and Fitch in recent weeks, Moody’s had cited Cyprus’s ailing property sector as a factor “as it remains a risk area with weak demand and unclear growth prospects”.

This deep self-inflicted wound requires urgent, radical treatment – not a sticking plaster, an aspirin and a hope that the patient will simply recover naturally. However, on Cyprus’s past record of inaction on these matters, the prognosis looks decidedly bleak.

©2011 Alan Waring
(This article first appeared in the Financial Mirror)
To read comments on this article from expats in Cyprus see the Cyprus Property News

Dr Alan Waring is an international risk management consultant with extensive experience in Europe, Asia and the Middle East with industrial, commercial and governmental clients. He is a Fellow of the Institute of Risk Management and is a founding member of the IRM Cyprus Regional Group. Contact

Corporate Risk and Governance: An End to Mismanagement, Tunnel Vision and Quackery
Corporate Risk and Governance: An End to Mismanagement, Tunnel Vision and Quackery

Appeal filed against Conor O’Dwyer ruling

LAWYER Yiannos Georgiades, acting for Conor O’Dwyer, confirmed to the Cyprus Property News Magazine that an appeal has been filed against the court ruling last month that cleared property developer Karayiannas and Michelle McDonald of any wrongdoing.

The long awaited verdict from the court has caused many people to doubt the protection afforded to those buying property on the Island.

According to the Island’s ‘Specific Performance Law’, the deposit of a contact of sale at a Land Registry prevents a property from being sold for a second time. The contract can only be withdrawn from the Land Registry with the agreement of the vendor (Karayiannas) and the purchaser (Mr O’Dwyer) – or by a court order.

In the O’Dwyer case, the judge accepted that Mr O’Dwyer’s contract had been lodged with the Land Registry and that the developer had resold the property to someone else without O’Dwyer’s consent or a court order instructing the Land Registry to remove his contract.

Successive Governments have promised to revise the Island’s antiquated property laws to provide those buying property with added protection.

In July 2009 the Interior Minister Neoclis Sylikiotis issued a statement that included the following:

“Despite our determination to cut this Gordian knot with the introduction of new legislation for the improvement and reformation of the planning system, as well as the system of issuing property titles, it must be clarified here that even the current system and the existing legislation protects buyers and their ownership status.”

Also in July 2009 the Permanent Secretary of the Interior Ministry wrote to Graham Watson MEP assuring him that:

“It is worth repeating that even under current legislation, buyers of immovable property are protected, once they deposit the Contract for Sale at the appropriate District Office of the Department of Lands and Surveys according to the Sale of Lands (Specific Performance) Law, Cap.232.”

However, the judge’s ruling the O’Dwyer’s case seems to contradict government assurances, as she did not believe that submission of a sales contract to the Land Registry was enough to guarantee a person’s property rights. As well as finding in favour of the defendants, she also ordered Mr O’Dwyer to pay their costs.

No date has been set for the appeal to be heard.

By: Nigel Howarth Published: Wednesday 2nd February 2011
To see comments from British expats read this article in the Cyprus Property News
Copyright © Cyprus Property News

Second Assault: Case 4155/2008: Date 27-10-2010

ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Γεωργίου – Αντωνίου, Ε.Δ.

Αρ. Υπόθεσης: 4155/08

Α Σ Τ Υ Ν Ο Μ Ι Α,


1. Μάριος Καραγιαννάς,
2. Χριστόφορος Καραγιαννάς,
3. Χαράλαμπος Ττίγγης,


Ημερομηνία: 27 Οκτωβρίου, 2010

Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Θ. Παπανικολάου
Για τους Κατηγορούμενους: κ. Ε. Φλουρέντζος μαζί με κ. Βασιλακά
Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 παρόντες


Οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 αντιμετωπίζουν δυο κατηγορίες. Η πρώτη αφορά το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης και η δεύτερη αφορά την πρόκληση κακόβουλης βλάβης.

Συγκεκριμένα, κατηγορούνται ότι στις 14/01/2008, στο Φρέναρος της επαρχίας Αμμοχώστου, προκάλεσαν βαρεία σωματική βλάβη στον Cornelius Desmond O´Dwyer από την Αγγλία καθώς επίσης και ότι παράνομα προξένησαν ζημιά στη μικροκάμερα και το κινητό του τηλέφωνο, συνολικής αξίας €1.050-.

Προς υποστήριξη της υπόθεσής της, η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε εννέα (9) μάρτυρες. Πρώτος έδωσε μαρτυρία ο Παραπονούμενος (Μ.Κ.1), ο οποίος κατέθεσε την πρώτη από τις τέσσερις καταθέσεις του ως Τεκμήριο 1 και υιοθέτησε το περιεχόμενό της. Στην πολυσέλιδη κατάθεσή του αναφέρει ότι έφτασε στην Κύπρο στις 13/01/2008 και ζήτησε από τον φίλο του Martin Mott να τον συνοδεύσει στο χωριό Φρέναρος στις 14/01/2008, λόγω του ότι θα πήγαινε για να φωτογραφίσει το σπίτι του, ενόψει της δικαστικής διαδικασίας που υπήρχε σε εξέλιξη με τους εργολάβους. Ζήτησε από τον φίλο του να τον κινηματογραφήσει, ενώ αυτός φωτογράφιζε, για να έχει αποδεικτικά στοιχεία ότι δεν έκαμνε οτιδήποτε παράνομο. Μετέβηκαν στο Φρέναρος την επόμενη μέρα με διαφορετικά αυτοκίνητα και όταν έφθασαν στον προορισμό τους, ο Martin Mott έμεινε σε απόσταση και τον κινηματογραφούσε. Ενώ έβγαζε φωτογραφίες του σπιτιού του, μια κυρία βγήκε από το σπίτι του μιλώντας στο κινητό της τηλέφωνο. Του ζήτησε εξηγήσεις, γιατί φωτογράφιζε το σπίτι της χωρίς την άδειά της και της εξήγησε ότι το φωτογράφιζε για να έχει στοιχεία στο Δικαστήριο και ότι αυτή θα έπρεπε να του είχε ζητήσει την άδεια για να ζει στο σπίτι του. Ο ίδιος παρέμεινε στο μέρος και έκανε μετρήσεις στο πεζοδρόμιο, όταν ξαφνικά ο Martin Mott του τηλεφώνησε, ζητώντας του να γυρίσει προς το μέρος που ήταν σταθμευμένος, απέναντι από το σπίτι σε κάτι χωράφια. Διαπίστωσε ότι ο Martin Mott είχε μπλοκαριστεί από ένα διπλοκάμπινο αυτοκίνητο. Ο ίδιος ξεκίνησε για να πάει προς το μέρος του κατευθυνόμενος προς το χωριό Φρέναρος, γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος να φθάσει εκεί που ήταν ο φίλος του. Ενώ βρισκόταν στο μέσο του χωριού Φρέναρος, εκεί που βρίσκονται τα καφενεία, είδε ένα διπλοκάμπινο αυτοκίνητο να έρχεται κατευθείαν πάνω του. Οδηγείτο από τον Μάριο Καραγιαννά. Στο συγκεκριμένο αυτοκίνητο, το οποίο συγκρούστηκε με το δικό του, υπήρχε και συνοδηγός. Φορούσε, ο ίδιος, στο πουκάμισό του μια μικροκάμερα η οποία κινηματογραφούσε συνεχώς. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο την ίδια ώρα που κατέβηκε ο Μάριος Καραγιαννάς και ο συνεπιβάτης του. Ενώ έλεγε του Μάριου Καραγιαννά να συμπεριφερθεί κόσμια, αυτός τον κτύπησε στο πρόσωπο και άρχισε να αιμορραγεί. Φώναζε για βοήθεια και στη συνέχεια πήγε να καθίσει στα σκαλιά του καφενείου. Εκεί υπήρχε κόσμος, από τον οποίο ο ίδιος ζήτησε να κληθεί η Αστυνομία. Απ’ ότι θυμόταν, ο Μάριος Καραγιαννάς στεκόταν δίπλα του μιλώντας στο κινητό του τηλέφωνο. Είδε επίσης τον Χριστόφορο Καραγιαννά, πατέρα του Μάριου, να τον πλησιάζει πολύ θυμωμένος. Του φώναζε κάτι στα ελληνικά και στη συνέχεια μιλούσε με τον Μάριο και ο ίδιος μπόρεσε να ξεχωρίσει τη λέξη «κάμερα». Αντιλήφθηκε, ήταν η θέση του, ότι είχαν δει τη μικροκάμερα πάνω στο πουκάμισό του, κάτω από το σακάκι του και τότε ο ίδιος πήρε τη κάμερα στα χέρια του και την κρατούσε σφικτά. Έτρεξε μακριά, μερικά μέτρα, όπου στη συνέχεια τον έφθασαν και τον έριξαν στο έδαφος. Ενώ βρισκόταν στο έδαφος κρατώντας την κάμερα μέσα στα χέρια του, ο Χριστόφορος Καραγιαννάς τον πάτησε στο πρόσωπο, ενώ ο Μάριος τον κλοτσούσε στο κορμί του, προσπαθώντας να του αποσπάσουν την κάμερα. Το τρίτο άτομο προσπαθούσε να του αρπάξει την κάμερα και τελικά τα κατάφερε. Φώναζε και τα ρούχα του είχαν σκιστεί. Στο μεταξύ, έφθασε στο μέρος ένας αστυνομικός, στον οποίο ο ίδιος υπέδειξε αυτούς που του είχαν επιτεθεί και του ανέφερε για την κλεμμένη μικροκάμερα. Είχε δει το τρίτο άτομο που του είχε κλέψει τη μικροκάμερα να απομακρύνεται με αυτή και να επιστρέφει χωρίς την κάμερα. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε με το ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο. Ενώ τον έβαζαν στο ασθενοφόρο, ο ίδιος πήρε τη φωτογραφική του μηχανή και έβγαλε φωτογραφίες των ανθρώπων που βρίσκονταν στη σκηνή του δυστυχήματος και τότε ο Μάριος Καραγιαννάς προσπάθησε να του επιτεθεί ξανά και τον σταμάτησε ο αστυφύλακας. Ο ίδιος είχε παράπονο εναντίον του Μάριου και του Χριστόφορου Καραγιαννά καθώς και του τρίτου προσώπου που του επιτέθηκαν.

Ενώπιον του Δικαστηρίου αναγνώρισε τον Μάριο Καραγιαννά στο πρόσωπο του Κατηγορούμενου 1, ενώ υπέδειξε τον Κατηγορούμενο 3 ως το άγνωστο πρόσωπο που προσπαθούσε να του πάρει την κάμερα. Ήταν η θέση του, ότι ο Μάριος Καραγιαννάς είχε κυνηγήσει το δικό του αυτοκίνητο, ένα μικρό ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο. Μετά τη σύγκρουση, ο Μάριος Καραγιαννάς είχε πεταχτεί, ήταν ο ισχυρισμός του, πάνω από το σημείο επαφής των δύο αυτοκινήτων και λόγω του ότι ο ίδιος δεν ήξερε πώς να κλειδώσει τις πόρτες του δικού του αυτοκινήτου, επέλεξε να βγει απ’ αυτό. Ένιωσε ότι θα του επιτίθετο ο Μάριος Καραγιαννάς λόγω του ότι φώναζε όταν βγήκε από το αυτοκίνητό του, όπως είχε συμβεί και παλαιότερα το 2006, γι’ αυτό του είπε να συμπεριφερθεί καλά.

Ο Παραπονούμενος αναγνώρισε και τη δεύτερη κατάθεσή του και αυτή κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2. Σε αυτή καταγράφεται η επιθυμία του να παραδώσει τα ρούχα που φορούσε κατά το συμβάν, στην Αστυνομία. Αναγνώρισε το πουκάμισο και το μπουφάν που φορούσε και αυτά κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 3 και 4.

Κατατέθηκε ως Τεκμήριο 5 η τρίτη κατάθεσή του, ημερ.17/01/2008. Είχε αναγνωρίσει τη βιντεοκάμερα που του υπέδειξε ο Αστυφ.1192, ως αυτή που του είχε κλέψει το τρίτο άτομο και ανέφερε ότι η κάρτα μνήμης της έλειπε. Αναγνώρισε αυτή τούτη τη βιντεοκάμερα, εντός του Δικαστηρίου, από την οποία έλειπε η κάρτα μνήμης και αυτή κατατέθηκε ως Τεκμήριο 6.

Αναγνώρισε και κατέθεσε την τέταρτη κατάθεσή του, ημερ.23/01/2008, ως Τεκμήριο 7. Σε αυτήν καταγράφεται η παράδοση τεσσάρων D.V.D., ενός ψηφιακού δίσκου και δύο βιντεοκασετών που σχετίζονταν με το επεισόδιο. Επίσης, αναφέρεται ο Παραπονούμενος στην απώλεια του κινητού του τηλεφώνου με την κάρτα μνήμης, αξίας STG200. Κατά την άποψή του, ο Μάριος Καραγιαννάς το είχε αρπάξει από τα χέρια του την ημέρα του επεισοδίου και ο ίδιος δεν γνώριζε πού βρισκόταν.

Εξήγησε ότι οι δύο βιντεοκασέτες καταγράφουν τα γεγονότα που έγιναν τη συγκεκριμένη μέρα και πως ο Χριστόφορος Καραγιαννάς παρεμπόδιζε το αυτοκίνητο του φίλου του, του Martin Mott. Είχαν βιντεογραφηθεί από την ψηφιακή κάμερα. Κατατέθηκαν πέντε ψηφιακοί δίσκοι και δυο βιντεοκασέτες ως Τεκμήριο 8, με τη διευκρίνιση ότι δεν γίνονται αποδεχτά ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους ή την αυθεντικότητά τους.

Ερωτηθείς, ανέφερε ότι αυτός που κατάγραφε τα γεγονότα χρησιμοποιώντας τη βιντεοκάμερα ήταν ο φίλος του ο Martin Mott, ο οποίος του επέστρεψε την κάμερα, ενώ ο ίδιος βρισκόταν και νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο. Ο ίδιος μετέφερε το περιεχόμενο της μικρής βιντεοκασέτας και την αντίγραψε στο δικό του φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή. Ήταν η θέση του ότι είναι πολύ εύκολο να μεταφέρεις μια εικόνα από ένα φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή σε άλλο. Εξήγησε ότι χρησιμοποιώντας την κάρτα αποθήκευσης (memory stick), αποθήκευσε τις πληροφορίες και τις αναπαρήγε στον άλλο φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή. Κατά τη δική του άποψη και οι δύο ηλεκτρονικοί υπολογιστές εργάζονταν κανονικά, χωρίς οποιαδήποτε λειτουργικά προβλήματα.

Σ’ αυτό το στάδιο, ζητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή όπως προβληθεί το περιεχόμενο των βιντεοκασετών όπως μεταφέρθηκε από τον ίδιο τον Παραπονούμενο στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που βρίσκονταν αποθηκευμένες στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε, για τους λόγους που καταγράφονται στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου.

Στο Δικαστήριο έγιναν ρυθμίσεις και προβλήθηκε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 8, οι δύο ψηφιακοί δίσκοι, που κατά τον ισχυρισμό του Παραπονούμενου, είχαν αποτυπώσει το επεισόδιο. Εξήγησε ο Παραπονούμενος σ’ αυτό το στάδιο, ότι υπήρχαν δύο κάμερες, μια ψηφιακή και μια αναλογική, οι οποίες κινηματογραφούσαν. Η ψηφιακή κάμερα βρισκόταν στο καπέλο του Martin Mott, για να μπορεί να κινηματογραφεί οποιαδήποτε ποινικά αδικήματα, τα οποία θα διαπράττονταν εναντίον του. Ενώ προβαλλόταν το Τεκμήριο 8, ο ίδιος επεξηγούσε τι είχε συμβεί. Υπέδειξε το σημείο που χτυπήθηκε το αυτοκίνητό του από τον Μάριο Καραγιαννά, χωρίς η σύγκρουση να φαίνεται στον ψηφιακό δίσκο, καθώς και το σημείο που είχε υποστεί την επίθεση. Ήταν η θέση του, ότι ο Χριστόφορος Καραγιαννάς τον ποδοπάτησε στο κεφάλι, ενώ ο Μάριος Καραγιαννάς τον χτυπούσε στα νεφρά, μέχρι που παράτησε την κάμερα που κρατούσε. Το τρίτο άτομο τον κρατούσε, ενώ οι άλλοι δύο τον χτυπούσαν.

Αναγνώρισε εντός του Δικαστηρίου δύο φωτογραφίες, τη μία από τις οποίες την είχε βγάλει ο ίδιος πριν μπει στο ασθενοφόρο και κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 9 και 10. Τη φωτογραφία, Τεκμήριο 10, η οποία κατατέθηκε με επιφύλαξη από πλευράς της Υπεράσπισης για την αλήθεια του περιεχομένου της, είχε ληφθεί από ένα ζευγάρι συνταξιούχων, οι οποίοι στη συνέχεια του την παρέδωσαν.

Κατέθεσε επίσης, ως Τεκμήριο 11, την κατάθεσή του ημερ.26/01/2008, στην οποία είχε αναγνωρίσει τον κ. Ττίγγη ως το τρίτο άτομο που τον είχε χτυπήσει. Του υποδείχθηκε βιβλιάριο φωτογραφιών, τις οποίες και αναγνώρισε ως να αποτυπώνουν τη σκηνή του δυστυχήματος και στη συνέχεια το κατέθεσε ως Τεκμήριο 12. Στο Τεκμήριο 12, στη φωτογραφία 7, αναγνώρισε το διπλοκάμπινο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Μάριος Καραγιαννάς και υπέδειξε το σημείο από το οποίο είχε πηδήξει για να φτάσει κοντά του πιο γρήγορα. Ενώ στη φωτογραφία 8 του Τεκμηρίου 12, αναγνώρισε το σκαλί στο οποίο κάθισε μετά που ο Μάριος Καραγιαννάς τον είχε χτυπήσει στο πρόσωπο. Εκεί, ήταν ο ισχυρισμός του, είχε βάλει ο Κατηγορούμενος 3 το χέρι του στον ώμο του, για να τον αποτρέψει από του να μετακινηθεί προς το αυτοκίνητό του. Είδε, ενώ καθόταν εκεί, για πρώτη φορά τον Χριστόφορο Καραγιαννά να κατευθύνεται προς το μέρος του, να πετά το πούρο του και στη συνέχεια να βάζει το χέρι του στο πρόσωπό του.
Στις φωτογραφίες 10-14 του Τεκμηρίου 12, αναγνώρισε σταγόνες αίματος από τη μύτη του και ισχυρίστηκε ότι είχε χάσει πολύ αίμα καθώς επίσης το δικό του αυτοκίνητο.

Κατέληξε ότι είχε υποστεί τα σοβαρά χτυπήματα μετά που τον έβαλαν στο έδαφος και ο Μάριος Καραγιαννάς τον κλωτσούσε στα νεφρά, ενώ ο Χριστόφορος Καραγιαννάς τον χτυπούσε και τον κλωτσούσε με όλο το βάρος της μπότας του. Ο τρίτος Κατηγορούμενος τον κρατούσε στο έδαφος για να μπορέσουν οι άλλοι δύο να του αποσπάσουν την ψηφιακή κάμερα. Ο ίδιος φώναζε, γιατί νόμιζε ότι θα πέθαινε. Τελικά, αποδέσμευσε την κάμερα, σηκώθηκε από το έδαφος και προσπάθησε να φθάσει στο κέντρο του χωριού, στη διασταύρωση, για να ζητήσει βοήθεια. Τότε, έφθασε στο χώρο ένας αστυνομικός και του ανάφερε ότι ο Μάριος Καραγιαννάς κρατούσε την κάμερά του και τον παρακαλούσε να πάρει τα στοιχεία. Είδε τον Μάριο Καραγιαννά να βγάζει την κάρτα μνήμης από την κάμερα και να τη δίνει στον Κατηγορούμενο 3. Όταν έφθασε το ασθενοφόρο, ο ίδιος δεν ήταν διατεθειμένος να φύγει από το χώρο χωρίς τα αποδεικτικά στοιχεία, ήταν ο ισχυρισμός του, γι’ αυτό και έβγαλε άλλη κάμερα από το αυτοκίνητο και φωτογράφισε τη σκηνή. Όταν τον είδαν οι Καραγιαννάδες, άρχισαν να μαλώνουν με τους αστυνομικούς για να του πάρουν την κάμερα. Ο ίδιος τότε έβγαλε την κάρτα μνήμης από την κάμερα και την παρέδωσε χωρίς την κάρτα μνήμης στην Αστυνομία.

Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο Λάρνακας για περαιτέρω εξετάσεις.

Τέλος, του υποδείχθηκαν άλλα δύο σετ φωτογραφιών, τα οποία αναγνώρισε και κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 13 και 14. Στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 13 αναγνώρισε την ψηφιακή μηχανή που του είχαν πάρει οι Κατηγορούμενοι, ενώ στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 14 αναγνώρισε τον εαυτό του στο νοσοκομείο.
Αντεξεταζόμενος, παραδέχθηκε ότι η ιστοσελίδα ανήκει στον ίδιο. Εξήγησε ότι το περιεχόμενο της συγκεκριμένης ιστοσελίδας αφορά τη δική του εμπειρία, καθώς και της οικογένειάς του, όσο αφορά την αγορά ακίνητου στην Κύπρο. Παραδέχθηκε ότι η συγκεκριμένη ιστοσελίδα ενεργοποιήθηκε το 2006, μια βδομάδα πριν την, κατά τον δικό του ισχυρισμό, επίθεση. Μετά την επίθεση του 2006, η συγκεκριμένη ιστοσελίδα, ήταν η θέση του, αφαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε με μια δήλωση που αφορούσε το τι θα έπρεπε να προσέχουν οι υποψήφιοι αγοραστές περιουσίας στην Κύπρο, δηλαδή την παραπληροφόρηση. Αντικαταστάθηκε ξανά τον Φεβρουάριο 2007, όταν έμαθε ότι η περιουσία του είχε πωληθεί γιατί κατά τους εργολάβους δεν τιμούσε τις πληρωμές. Ένιωθε να όφειλε να πει την ιστορία του στο διαδίκτυο για να αποτρέψει άλλους από το να κάνουν τα ίδια λάθη.

Ήταν η θέση του ότι η συγκεκριμένη ιστοσελίδα ενεργοποιήθηκε στην Αγγλία, πριν έρθει ο ίδιος στην Κύπρο, το 2006. Αρνήθηκε την υποβολή ότι ο ίδιος είχε δώσει περιθώριο μέχρι η ώρα 10:00 το πρωί της 07/03/2006 για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του, αλλιώς θα ενεργοποιούσε την ιστοσελίδα και ισχυρίστηκε ότι στη συγκεκριμένη συνάντηση είχε αναφέρει στον Μάριο Καραγιαννά, τον πατέρα του και μια κοπέλα, ότι δεν ήθελε ν’ ακούσει οτιδήποτε μέχρι το επόμενο πρωί και ότι θα μιλούσε με άλλους αγοραστές για τη δική τους εμπειρία.

Του υποδείχθηκε μια κάρτα, την οποία παραδέχθηκε ότι είχε ετοιμάσει ο ίδιος. Η συγκεκριμένη κάρτα κατατέθηκε ως Τεκμήριο 18. Του υποδείχθηκε επίσης αντίγραφο του περιεχομένου της ιστοσελίδας του, που είχε τυπωθεί και αναγνώρισε ότι περιείχε, σε γενικές γραμμές, το περιεχόμενο της δικής του ιστοσελίδας. Για να αναφέρει στη συνέχεια ότι το συγκεκριμένο κείμενο ήταν αυτό που υπήρχε στην ιστοσελίδα του το 2007. Διευκρίνισε ότι καταγράφτηκε το περιεχόμενο σε μια εποχή που ο Μάριος Καραγιαννάς ήταν απειλητικός και επικίνδυνος. Το συγκεκριμένο φωτοαντίγραφο που του επιδείχθηκε κατατέθηκε ως Τεκμήριο 19. Ήταν η θέση του ότι είχαν δημοσιευθεί όλα αυτά από τον ίδιο, σε μια προσπάθεια να αποτραπεί ή να εξακριβωθεί ένα έγκλημα.

Ήταν περαιτέρω ο ισχυρισμός του, σε ερώτηση που του τέθηκε, ότι δεν είχε προσχεδιάσει την ηχογράφηση των συνομιλιών που είχε με τους Καραγιαννάδες, απλά όταν άρχισε η κακομεταχείριση χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που είχε στη διάθεσή του. Παραδέχθηκε ότι ο ίδιος είχε δώσει την συγκεκριμένη κάρτα που του υποδείχθηκε στον Μάριο Καραγιαννά, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο 20. Εξήγησε ότι στις 10:00 το πρωί της Πέμπτης, μέρα που καταγράφεται στη συγκεκριμένη κάρτα, η σελίδα, που ήταν ήδη στο διαδίκτυο, θα εμπλουτιζόταν αφού θα ξεκινούσε τις έρευνες για να βρει άλλα θύματα της εταιρείας Καραγιαννά. Αρνήθηκε ν’ απαντήσει στις ερωτήσεις του συνηγόρου Υπεράσπισης, κατά πόσο είχε λάβει την άδεια των Κατηγορούμενων 1 και 2 για να ηχογραφεί τις συναντήσεις τους.

Υποστήριξε ότι ο όρος «Karayianus» είναι ένας δημοφιλής όρος μεταξύ των πελατών της εταιρείας «Καραγιαννάς», οι οποίοι περιμένουν τίτλους ιδιοκτησίας. Ισχυρίστηκε ότι αυτό που λένε και αυτό που κάνουν οι Καραγιαννάδες, είναι διαφορετικό και γι’ αυτό τους αποκαλεί «layingbuilders».

Παραδέχθηκε ότι μετά από παράκληση του Μάριου Καραγιαννά για ανεύρεση λύσης στο πρόβλημα, στις 10/02/2006, ο ίδιος είχε ετοιμάσει μια επιστολή με πιθανές λύσεις στο πρόβλημα. Ο ίδιος είχε ζητήσει τη μετακίνηση της οικογένειάς του σε ένα σπίτι στο οποίο θα προστατευόταν η ιδιωτική ζωή της οικογένειάς του, με ιδιωτικό κήπο στον οποίο να μην έχει θέα οποιοσδήποτε άλλος ή την επιστροφή των λεφτών του ή να αφαιρεθούν τα σπίτια τα οποία παρεμβάλλονταν στην απρόσκοπτη θέα του σπιτιού του. Ήταν η θέση του ότι, όλες οι εισηγήσεις του απορρίφθηκαν από τον Μάριο Καραγιαννά, παρά το ότι ο ίδιος ήθελε μια απλή λύση για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Ερωτηθείς για την αγωγή με αριθμό 365/06, η οποία είχε εγερθεί εναντίον του για δυσφήμηση, αρχικά ανέφερε ότι δυσφήμηση είναι η ψευδής δήλωση γεγονότων και από δικής του πλευράς δεν υπήρξε δυσφήμηση της εταιρείας «Καραγιαννάς». Στη συνέχεια, αρνήθηκε ότι εκκρεμούσε η συγκεκριμένη αγωγή εναντίον του και στο τέλος ισχυρίστηκε ότι πηγαινοέρχονται πολλές υποθέσεις και θα έπρεπε να ελέγξει.

Όσο αφορά τη συγκεκριμένη μέρα, 14/01/2008, εξήγησε ότι ο ίδιος και ο φίλος του, ο Martin Mott, είχαν ξεκινήσει με διαφορετικά αυτοκίνητα για το χωριό Φρέναρος. Είχε τηλεφωνήσει προηγουμένως του δικηγόρου του, κ. Γεωργιάδη και του είχε αναφέρει ότι θα έβγαζε φωτογραφίες του σπιτιού του από το δρόμο, λόγω του ότι είχε πληροφορηθεί ότι είχε γίνει σε αυτό μια προσθήκη και ότι ο φίλος του θα τον βιντεογραφούσε ενώ το έκανε. Όταν του υποβλήθηκε ότι το σπίτι δεν του ανήκει, υποστήριξε ότι το συμβόλαιο αγοράς είναι κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο και τα λεφτά βρίσκονται στην Τράπεζα. Όμως, αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι δεν έχει τίτλο ιδιοκτησίας καθώς επίσης και ότι υπάρχει δικαστική διαδικασία ακύρωσης του συγκεκριμένου συμβολαίου αγοράς από την εταιρεία Καραγιαννά.

Όσο αφορά τα τραύματά του, ήταν η θέση του ότι αρχικά ο πόνος που είχε ήταν οξύς και καθώς περνούσαν οι μέρες το φούσκωμα έγινε δυσβάστακτο και δεν μπορούσε να κινηθεί, γι’ αυτό και κρατούσε πατερίτσες για τρεις (3) βδομάδες. Έμεινε στην Κύπρο για να υποχωρήσουν οι μώλωπες, γιατί δεν ήθελε να δει η οικογένειά του τι είχε συμβεί. Ήταν η θέση του ότι είχε προσπαθήσει να σηκωθεί στο Νοσοκομείο Λάρνακας, γύρω στις 17.30μ.μ., για να πάει να βρει τηλέφωνο και κατέρρευσε. Τότε ήταν που κατάλαβε την έκταση των τραυμάτων του. Είχε γδαρσίματα και κοψίματα στην περιοχή του ματιού και του λαιμού και η μύτη του είχε εκραγεί, ενώ του τοποθετήθηκε καθετήρας και του δόθηκε ορός. Υπέδειξε στις φωτογραφίες 3, 4 και 5 του Τεκμηρίου 14, τα τραύματά του. Όμως, αυτό που τον βασάνισε περισσότερο, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, ήταν ένας όγκος κάτω από το αυτί, ο οποίος του είχε προκαλέσει αστάθεια και για έξι (6) μήνες είχε αναγκαστεί να κάνει φυσιοθεραπεία. Όταν του υποβλήθηκε ότι οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 14 δεν αντικατοπτρίζουν τα τραύματα στην έκταση που ο ίδιος περιγράφει, ήταν ο ισχυρισμός του ότι οι συγκεκριμένες φωτογραφίες είχαν ληφθεί προς το τέλος της διαμονής του στο Νοσοκομείο.

Ερωτηθείς για την επίθεση, ισχυρίστηκε ότι είχε σπρωχθεί στο έδαφος για να του αρπάξουν την κάμερα και ο ίδιος μπήκε σε εμβρυακή θέση για να προστατέψει την κάμερα, κρατώντας την στην κοιλιά του. Ο Μάριος Καραγγιανάς τον κλωτσούσε ή και τον χτυπούσε στα νεφρά του, όπως ο ίδιος υπολόγισε, ενώ ο πατέρας του «εργαζόταν» στο κεφάλι του, πατώντας με δύναμη το κεφάλι του με τη μπότα του. Ο ίδιος νόμιζε ότι θα πέθαινε και όταν ο πόνος έγινε ανυπόφορος, τότε άρχισε να φωνάζει. Αυτή η πίεση που ασκήθηκε στο αυτί του, στο λοβό, του προκάλεσε τη ζημιά, δηλαδή τους ιλίγγους. Συμφώνησε όμως στη συνέχεια, ότι τα τραύματα στο κεφάλι του είχαν προκληθεί από την πτώση του στο έδαφος.

Παραδέχθηκε ότι όταν έδωσε την κατάθεσή του δεν είχε αναφέρει όλα του τα τραύματα, γιατί προτεραιότητά του ήταν τα νεφρά του και οι μώλωπες που υπήρχαν και τον εμπόδιζαν να βγει από το κρεβάτι. Ήταν η θέση του ότι είχε αναφέρει στον αστυφύλακα που του λάμβανε κατάθεση, ότι το κεφάλι του είχε χτυπήσει στην άσφαλτο. Ισχυρίστηκε ότι περιθάλπετο για τρεις (3) βδομάδες, μέχρι που να διαλυθούν οι μώλωπες και δεν μπορούσε να σηκωθεί για μέρες. Υποστήριξε ότι, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λάρνακας, το απόγευμα, λόγω της αδρεναλίνης, σηκώθηκε και περπάτησε για 300μ, για να τηλεφωνήσει της γυναίκας του και μετά κατέρρευσε.

Ήταν ο ισχυρισμός του ότι ενώ ήταν στο Νοσοκομείο, του στάλθηκαν απειλητικά ηλεκτρονικά μηνύματα, e-mails, που αφορούσαν τη ζωή του και των κορών του και έδωσε οδηγίες στον δικηγόρο του να καταγγείλει το γεγονός αυτό στον Γενικό Εισαγγελέα και στην Αστυνομία. Όλα αυτά έγιναν το ίδιο βράδυ, αφού ο φίλος του, ο Martin Mott, τον επισκέφθηκε γύρω στις 17:30 της ίδιας μέρας στο Νοσοκομείο, παίρνοντάς του και τηλέφωνο, ενώ άλλοι φίλοι του, του πήραν και έξτρα τηλέφωνα και του αγόρασαν και τηλεφωνική κάρτα.

Τόσο μεγάλο ήταν το τραύμα στη μύτη του, ήταν η θέση του, που είχε εκραγεί και ο φίλος του ο Martin Mott δεν τον είχε καταλάβει όταν πέρασε από δίπλα του. Όταν ζητήθηκε να υποδείξει στα Τεκμήρια 3 και 4 το αίμα που είχε απολέσει και είχε λερώσει το πουκάμισο και το σακάκι του, δεν μπορούσε να το πράξει και απλά ανάφερε ότι υπάρχει αίμα και ότι είχε χάσει μια σημαντική ποσότητα αίματος, η οποία φαίνεται στις φωτογραφίες πάνω στο πεζοδρόμιο καθώς και στο πουκάμισό του.

Ερωτηθείς, γιατί χρειαζόταν τρεις (3) κάμερες και μια (1) φωτογραφική μηχανή για να φωτογραφίσει το σπίτι του από έξω, ισχυρίστηκε ότι η μια κάμερα, η σταθερή, ήταν για να λάβει ο ίδιος τις φωτογραφίες αλλά κρατούσε και μια μικροκάμερα. Την άλλη κάμερα, μεγέθους κραγιόν, την είχε στο καπέλο του ο φίλος του ο Martin Mott, το ίδιο και τη βιντεοκάμερα. Ο ίδιος τον είχε δει, ήταν ο ισχυρισμός του, ν’ αλλάζει τις κασέτες μετά που μπλοκαρίστηκε από τον Χριστόφορο Καραγιαννά. Ήταν ο ισχυρισμός του, ότι την τρίτη κάμερα, μεγέθους κουμπιού και αξίας STG300-, την είχε αγοράσει ειδικά για το ταξίδι και την είχε τοποθετήσει στο σακάκι του και το είχε πράξει αυτό λόγω του τι είχε προηγηθεί με τους συγκεκριμένους ανθρώπους, οι οποίοι, κατά τον ισχυρισμό του, ήταν ψεύτες και άπληστοι. Ήταν η θέση του ότι, ο μόνος τρόπος για να χειριστεί κάποιος τέτοιους ανθρώπους που ψεύδονται, είναι να τους ηχογραφήσει και ο ίδιος ένιωθε ότι ήταν πολύ σημαντικό να καταγράψει όλα όσα γίνονταν. Γι’ αυτό προετοιμάστηκε για τα χειρότερα και έλπιζε για τα καλύτερα, γιατί ο ίδιος δεν θα ανεχόταν να παρενοχληθεί σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απλώς και μόνο επειδή ήθελε να δει το σπίτι του. Κατά τον ισχυρισμό του, «ήθελε να διασφαλίσει ότι αυτή τη φορά θα απονέμετο δικαιοσύνη και οι Καραγιαννάδες θα φυλακίζονταν».

Όταν του υποβλήθηκε ότι ο ίδιος προκάλεσε σκόπιμα την επίθεση για να πετύχει τους δικούς του σκοπούς, ισχυρίστηκε ότι ήταν οι Κατηγορούμενοι που είπαν ψέματα στην πολιτική διαδικασία, αφού δεν παρείχαν το χώρο παιχνιδιού και το χώρο πρασίνου που του είχαν υποσχεθεί όταν αγόραζε την κατοικία. Του υποδείχθηκε το συμβόλαιο πώλησης, που ο ίδιος είχε συνάψει με την εταιρεία «Καραγιαννάς» και αρχικά δεν αναγνώρισε την υπογραφή του. Στη συνέχεια, ισχυρίστηκε ότι η Marian Joyce Carter είχε πληρεξούσιο, ως δικηγόρος του, για να ολοκληρώσει τη μεταβίβαση. Κατατέθηκε η συμφωνία πώλησης ως Τεκμήριο 21. Παραδέχθηκε όμως, ότι ο ίδιος είχε εμπιστοσύνη στη δικηγόρο του, παρά το ότι υπήρχαν όροι στη σύμβαση που ο ίδιος δεν γνώριζε. Όμως, ήταν η θέση του, είχε κοιτάξει το συμβόλαιο αγοράς πριν το υπογράψει.

Ερωτηθείς για το τι είχε συμβεί το 2006, ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν στο χώρο ανέγερσης του κτηριακού συγκροτήματος Άγιος Σέργιος, Φάση 1 και εκεί μιλούσε με κάποια άτομα που είχαν πάει για ν’ αγοράσουν κατοικία και ηχογραφούσε τη συνομιλία τους όταν τον προσέγγισαν οι Καραγιαννάδες. Ισχυρίστηκε ότι δεν χρειαζόταν οποιαδήποτε άδεια να ηχογραφεί τη συνομιλία του με τρίτα άτομα και ότι ήταν απόλυτα εξουσιοδοτημένος να κρατά τη μηχανή του βίντεο δημόσια και να καταγράφει οτιδήποτε τον διευκόλυνε στο να αποτρέψει ένα έγκλημα. Τότε, μετά το συμβάν του 2006, κατατέθηκε μια δήλωση στο διαδίκτυο από τον ίδιο, ότι θα ήταν ανοιχτός σε διάλογο με την οικογένεια Καραγιαννά για ένα περίπου χρόνο. Όταν όμως ανακάλυψε ότι το σπίτι του είχε πωληθεί παράνομα σε άλλη αγγλική οικογένεια, τότε ξανάρχισε τη λειτουργία της ιστοσελίδας του, αυτό έγινε το 2007.

Ήταν η θέση του, όσο αφορά το επεισόδιο του 2008, ότι μετά που χτυπήθηκε από τον Μάριο Καραγιαννά, ο πατέρας, ο Χριστόφορος Καραγιαννάς, τον χτύπησε με τη γροθιά του στο πρόσωπο, για να αναφέρει στη συνέχεια ότι απλά είχε βάλει τη γροθιά του στο πρόσωπο τη συγκεκριμένη στιγμή, χωρίς να τον χτυπήσει. Ισχυρίστηκε, σε ερώτηση που του υποβλήθηκε, ότι ο ίδιος δεν περίμενε οποιαδήποτε επίθεση κατά την έξοδό του από το αυτοκίνητο. Θεώρησε ότι θα ικανοποιούνταν οι Κατηγορούμενοι 1 και 3, στην εσκεμμένη σύγκρουση με το δικό του αυτοκίνητο. Μετά την πρώτη γροθιά, πρόθεσή του ήταν να επιστρέψει στο αυτοκίνητο για να προστατεύσει την κάμερα. Στην επόμενη ερώτηση που του τέθηκε, ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν στη διαδικασία εξόδου του από το αυτοκίνητό του, όταν τον χτύπησε ο Μάριος Καραγιαννάς και δεν του είχε δώσει οποιοδήποτε λόγο για να τον χτυπήσει. Δεν τον είχε εξυβρίσει, γιατί δεν υπήρχε χρόνος.

Ερωτηθείς, αναφορικά με το πότε τοποθετούσε ο ίδιος την πρώτη αντίδραση του Μάριου Καραγιαννά, ήταν ο ισχυρισμός του ότι, όταν φώναξαν «κάμερα» ο ίδιος πήρε εμβρυακή στάση και στη συνέχεια του επιτέθηκαν, όταν προσπάθησαν να του πάρουν την κάμερα. Το σημάδι από τη μπότα του Χριστόφορου Καραγιαννά ήταν εμφανείς και μπορούσαν να το δουν και οι ιατροί.

Όσο αφορά την εμπλοκή του Κατηγορούμενου 3, ο ίδιος τον είχε δει να δίνει την κάμερα στον Μάριο Καραγιαννά και τον Μάριο Καραγιαννά να βγάζει την κάρτα μνήμης και να τη βάζει στην τσέπη του. Απλά τον είχε εμποδίσει, ο Κατηγορούμενος 3, να μπει στο αυτοκίνητό του και να σηκωθεί, έχοντας το χέρι του στον ώμο του. Ήταν η θέση του, ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ τι είχε συμβεί τη συγκεκριμένη μέρα. Όταν του υποβλήθηκε ότι είχε αναφέρει άλλα πράγματα ενώπιον του Δικαστηρίου από αυτά που είχε αναφέρει στη γραπτή κατάθεση που είχε δώσει αμέσως μετά το επεισόδιο, ήταν η θέση του ότι η κατάθεση είχε δοθεί ενώ βρισκόταν στο Νοσοκομείο και είχε πολύ πόνο και ότι υπήρχαν πολλά πράγματα, όπως η μαρτυρία στο βίντεο, που ο Ανακριτής είχε θεωρήσει ότι δεν ήταν σχετικά.

Ερωτηθείς, παραδέχθηκε ότι είχε κάνει πολλές επιστολές για παράπονα εναντίον των Αρχών, ακόμα και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Γενικό Εισαγγελέα, αφού θεώρησε ότι ο αστυνομικός ο οποίος εξέταζε την υπόθεση, τον είχε κοροϊδέψει, λόγω του ότι είχε καθορίσει τον τραυματισμό του, ως πραγματική σωματική βλάβη.

Επανεξεταζόμενος, κατέθεσε φωτογραφίες που είχαν ληφθεί, κατά τον ισχυρισμό του, ενώ ήταν τραυματισμένος ως Τεκμήριο 22. Κατατέθηκαν με επιφύλαξη αναφορικά με την αλήθεια του περιεχομένου τους. Την σπασμένη κάμερα την κατέθεσε ως Τεκμήριο 23. Επίσης, κατέθεσε ένα ιατρικό πιστοποιητικό για την έκταση των τραυμάτων του, το οποίο έγινε Τεκμήριο 24, και πάλι έγινε επιφύλαξη μη αποδοχής της αλήθειας του περιεχομένου του. Ενώ, Τεκμήριο 25 είχε γίνει η φωτογραφία που είχε ο ίδιος βγάλει άλλη μέρα απ’ αυτήν του επεισοδίου και αφορούσε τον τρόπο που ήταν σταθμευμένα τα αυτοκίνητα.

Δεύτερος μάρτυρας ήταν ο Αστ.3488, κ. Χρίστου (Μ.Κ.2), ο οποίος υπηρετεί στο ΤΑΕ Αμμοχώστου. Υιοθέτησε την κατάθεσή του και αυτή έγινε Τεκμήριο 26. Στην κατάθεσή του αναφέρει ότι στις 14/01/2008 κλήθηκε να επισκεφτεί τη σκηνή τροχαίου ατυχήματος και επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης εναντίον του Cornelius Desmond O Dwyer. Στη σκηνή του δυστυχήματος, παρά το καφενείο με την επωνυμία «F.C. FRENAROS 2000», στην οδό Αμμοχώστου, βρήκε τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής ΖΚΡΥ957 και ΚQΜ860 στις τελικές τους θέσεις. Ο Μάριος Καραγιαννάς βρισκόταν στη σκηνή, ενώ ο Cornelius Desmond O Dwyer είχε μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου. Την επόμενη μέρα τον επισκέφτηκε στο Νοσοκομείο Λάρνακας, όπου είχε μεταφερθεί, και έλαβε και τη γραπτή του κατάθεση, στην οποία υπέβαλλε καταγγελία εναντίον του Μάριου και Χριστόφορου Καραγιαννά, καθώς τρίτου άγνωστου προσώπου. Εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης εναντίον του Μάριου και Χριστόφορου Καραγγιαννά στις 16/01/2008, συνελήφθηκαν και στη συνέχεια εκδόθηκε εναντίον τους διάταγμα κράτησης τεσσάρων (4) ημερών. Ο ίδιος κατέγραψε τη θεληματική κατάθεση του Μάριου Καραγιαννά στις 17/01/2008, αφού πρώτα του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο. Κατονόμασε ο Μάριος Καραγιαννάς το τρίτο πρόσωπο ως τον Χαράλαμπο Ττίγγη και εξέφρασε επιθυμία όπως υποδείξει το μέρος που είχε πετάξει τη μικροκάμερα του Cornelius Desmond O Dwyer, πράγμα που έγινε. Κλήθηκε ο Χαράλαμπος Ττίγγης την ίδια μέρα στο ΤΑΕ Αμμοχώστου και λήφθηκε απ’ αυτόν ανακριτική κατάθεση, αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο. Αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή. Ο ίδιος είχε παραλάβει στις 15/01/2008 από τον Αστ.718, κ. Γιώρκαλλο, ένα πουκάμισο χρώματος μπλε και ένα σακάκι χρώματος μαύρου, τα οποία έθεσε υπό τη φύλαξή του. Στις 17/01/2008 παρέδωσε στον Αστ.1192, κ. Ανδρέου, τη μικροκάμερα για να την υποδείξει του Cornelius Desmond. Παρέλαβε από τον Cornelius Desmond, στις 23/01/2008, στα γραφεία του ΤΑΕ, πέντε (5) ψηφιακούς δίσκους και δυο (2) βιντεοκασέτες κάμερας, που αφορούσαν, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του Cornelius Desmond O Dwyer, τα γεγονότα της 14/01/2008. Στις 26/01/2008 κλήθηκε ο Χαράλαμπος Ττίγγης στα γραφεία του ΤΑΕ για σκοπούς αναγνώρισής του από τον Cornelius Desmond, ο οποίος τον αναγνώρισε ως το πρόσωπο που συνόδευε τον Μάριο Καραγιαννά όταν του επιτέθηκε. Κατηγορήθηκαν οι Μάριος και Χριστόφορος Καραγιαννάς καθώς και ο Χαράλαμπος Ττίγγης για τα αδικήματα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης και της κακόβουλης ζημιάς, τους επιστήθηκε η προσοχή τους στο Νόμο και καταγράφηκε η απάντησή τους.

Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσε τη γραπτή κατάθεση του Μάριου Καραγιαννά ως Τεκμήριο 27, τη γραπτή κατάθεση του Χαράλαμπου Ττίγγη ως Τεκμήριο 28, το έντυπο υπόδειξης σκηνής από τον Μάριο Καραγιαννά ως Τεκμήριο 29, τη γραπτή κατηγορία που απαγγέλθηκε στον Μάριο Καραγιαννά ως Τεκμήριο 30, τη γραπτή κατηγορία που απαγγέλθηκε στον Χριστόφορο Καραγιαννά ως Τεκμήριο 31 και τη γραπτή κατηγορία που απαγγέλθηκε στον Χαράλαμπο Ττίγγη ως Τεκμήριο 32. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 22, φωτογραφίες, αναγνώρισε τον Παραπονούμενο ως τον εικονιζόμενο και ισχυρίστηκε ότι του είχε υποδείξει τα τραύματά του. Αναγνώρισε επίσης στα Τεκμήρια 3 και 4 το πουκάμισο και το σακάκι που είχε παραδώσει ο Παραπονούμενος στον Αστ.718, ο οποίος στη συνέχεια του τα παρέδωσε. Ο ίδιος τα είχε παραδώσει στον Παραπονούμενο εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου στις 06/05/2009. Στο Τεκμήριο 6 αναγνώρισε την κάμερα που του είχε υποδείξει ο Κατηγορούμενος 1 στο Φρέναρος, ενώ στο Τεκμήριο 8 αναγνώρισε τα τεκμήρια που του είχε παραδώσει ο Παραπονούμενος στο ΤΑΕ Αμμοχώστου.

Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι το περιεχόμενο του Τεκμήριο 8 του το είχε παραδώσει ο Παραπονούμενος στο ΤΑΕ Αμμοχώστου, στις 23/01/2008 και ισχυρίστηκε ότι δεν του είχε παραδώσει οτιδήποτε στο Νοσοκομείο. Ήταν η θέση του ότι σύμφωνα με τα όσα του είχε αναφέρει ο Παραπονούμενος, μαζί του ήταν και ο φίλος του ο Martin Mott, ο οποίος βιντεογραφούσε. Ερωτηθείς, ανέφερε ότι στις 15/01/2008, που είχε επισκεφτεί τον Παραπονούμενο στο Νοσοκομείο Λάρνακας, είχε λάβει καταθέσεις από δυο ιατρούς αναφορικά με την κατάστασή του και ήταν παρόν κατά την επίσκεψη του ιατροδικαστή και τη φωτογράφισή του από άλλο αστυνομικό. Ο ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους του παρέδωσε σχετική ιατροδικαστική έκθεση, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο 33. Ήταν η θέση του, ότι από τον Παραπονούμενο είχε λάβει ανοιχτή κατάθεση, αφήνοντας τον να του αναφέρει ότι επιθυμούσε σε σχέση με την υπόθεση. Δεν του έθεσε κανένα περιορισμό και του επέτρεψε να αναφέρει όσες λεπτομέρειες επιθυμούσε. Παραδέχθηκε ότι δεν είχε αναφέρει στον Παραπονούμενο τις κατηγορίες που προτίθετο να προσάψει εναντίον των Κατηγορούμενων. Όμως, τόσο ο Παραπονούμενος καθώς και ο δικηγόρος του, του παραπονέθηκαν τηλεφωνικά ότι η κατηγορία έπρεπε να είναι βαρεία σωματική βλάβη και όχι πραγματική βλάβη και στη συνέχεια έλαβε οδηγίες από τον Γενικό Εισαγγελέα όπως αναβαθμίσει την κατηγορία από πραγματική σωματική βλάβη σε βαρεία σωματική βλάβη.

Ερωτηθείς, παραδέχθηκε ότι ο Παραπονούμενος δεν είχε αναφέρει ότι είχε χτυπηθεί από τον Χαράλαμπο Ττίγγη. Ο ίδιος είχε όμως διαπιστώσει κατά την έρευνά του ότι ο κ. Ττίγγης είχε βοηθήσει τον Μάριο Καραγιαννά. Ήταν η θέση του ότι ο Παραπονούμενος του είχε αναφέρει ότι είχε τοποθετημένη τη μικροκάμερα εσωτερικά του πουκαμίσου του και το κουμπί εξωτερικά και ήταν πραγματικά δύσκολο να εντοπιστεί από κάποιον που δεν γνωρίζει. Ως λόγος του επεισοδίου, αναφέρθηκε από τους Κατηγορούμενους το γεγονός ότι ο Παραπονούμενος βιντεογραφούσε κάποια πελάτισσά τους και παρενοχλούσε. Ενώ ο Παραπονούμενος, ισχυρίστηκε ότι βιντεογραφούσε το σπίτι του λόγω του ότι τον ξεγέλασαν και του κατακρατούσαν λεφτά και ήθελε τις φωτογραφίες για σκοπούς αγωγής. Είχε πάρει και τον φίλο του μαζί του, γιατί στο παρελθόν του είχαν επιτεθεί οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 και αυτή τη φορά ήθελε να το έχει καταγραμμένο αν του επιτίθονταν.

Ερωτηθείς για τα παράπονα των Κατηγορούμενων που αφορούσαν τις ηχογραφήσεις, ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν προγενέστερα παράπονα από τους Κατηγορούμενους για βιντεογραφήσεις, αλλά καταγγελία για το συγκεκριμένο θέμα είχε γίνει μετά τις 14/01/2008. Ο ίδιος δεν γνώριζε αν είχε ξαναγίνει παράπονο, όμως η διερεύνηση ξεκίνησε με την καταγγελία του Μάριου Καραγιαννά και της υπαλλήλου του. Παραδέχθηκε ότι του είχε επίσης καταγγελθεί ότι κάποιος εισερχόταν στην ιστοσελίδα που διατηρούσαν οι Κατηγορούμενοι και τους απειλούσε. Οι απειλές κατέγραφαν ότι προέρχονταν από τον αδελφό του Παραπονούμενου, ο οποίος ήταν στρατιώτης στο Ιράκ. Ο ίδιος απευθύνθηκε στην Ιντερπόλ Αγγλίας για το συγκεκριμένο θέμα, αλλά δεν του έδωσαν οποιαδήποτε απάντηση.

Ο επόμενος μάρτυρας ήταν ο Δρ. Μπάκας (Μ.Κ.3). Ο κ. Μπάκας είναι ιατρός στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου. Στις 14/01/2008 υπηρετούσε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών. Είναι γενικός ιατρός και εξασκεί το επάγγελμα από το 1988. Κατέθεσε την κατάθεσή του ως Τεκμήριο 34. Σε αυτήν καταγράφει ότι είχε προσκομιστεί στις 14/01/2008, με ασθενοφόρο στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Νοσοκομείου, ο Cornelius Desmond O Dwyer, ο οποίος έφερε χτυπήματα στο κεφάλι. Τον εξέτασε και διαπίστωσε ότι έφερε ένα μώλωπα στο αριστερό ζυγωματικό οστού και ένα μώλωπα πίσω από την κάτω γνάθο αριστερά, ενώ παρουσίαζε και μεγάλο οίδημα στην δεξιά οσφύ. Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λάρνακας για χειρουργική εξέταση.

Εξήγησε στο Δικαστήριο τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 14. Βλέποντας τις φωτογραφίες 3,4 και 5 διαπίστωσε ένα μώλωπα κάτω από το αριστερό μάτι και μικροτραύματα, ενώ στη φωτογραφία 6 διαπίστωσε ένα οίδημα, φούσκωμα, στη δεξιά οσφύ. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 22, φωτογραφίες, θυμήθηκε τον Παραπονούμενο, γιατί όταν προσήλθε στο Νοσοκομείο ήταν πολύ συγχυσμένος. Εξήγησε τις φωτογραφίες και ισχυρίστηκε ότι στη φωτογραφία 1 του Τεκμηρίου 22, φαινόταν ένας μώλωπας στο αριστερό ζυγωματικό, στη φωτογραφία 2 φαινόταν ο καθετήρας, η φωτογραφία 4 απεικόνιζε ένα μώλωπα κάτω από το αριστερό ζυγωματικό και το αριστερό αυτί ενώ οι φωτογραφίες 5 και 6 έδειχναν μώλωπα και φούσκωμα στη δεξιά οσφύ. Όσο αφορά τις φωτογραφίες 7, 8 και 9 του Τεκμηρίου 22, ήταν η θέση του ότι απεικόνιζαν μώλωπα στο χέρι, στο δεξιό μηρό και την κοιλιά. Κατέληξε ότι οι μώλωπες μπορούν να εμφανιστούν αμέσως, αλλά και μετά από ώρες καθώς επίσης και ότι όλα τα τραύματα στο κεφάλι μπορούν να προκαλέσουν κεφαλαλγία ή ζάλη.

Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι δεν έχει ακολουθήσει μαθήματα τραυματολογίας όμως από όσα γνώριζε είναι ειδικότητα εντός άλλης ειδικότητας. Όμως, ο ίδιος είχε πάρει πρακτικές γνώσεις κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του και βάση αυτής της εμπειρίας μπορούσε να περιγράψει τα τραύματα. Ο ίδιος θυμόταν τη φυσιογνωμία του Παραπονούμενου, αλλά όχι τα τραύματά του. Ερωτηθείς, ισχυρίστηκε ότι οι φωτογραφίες 4, 5 και 6 του Τεκμηρίου 14 καθώς επίσης και οι φωτογραφίες 1 και 4 του Τεκμηρίου 22, αντικατόπτριζαν τα τραύματα που ο ίδιος είχε καταγράψει στο πιστοποιητικό του. Όμως, υποστήριξε ότι οι φωτογραφίες 5, 6, 7, 8, 9 και 10, του Τεκμηρίου 22, δεν αντικατόπτριζαν τα τραύματα που είχε καταγράψει. Εξήγησε ότι κατά την εξέταση βασίζονται σε αυτά που τους αναφέρει ο ασθενής. Γι’ αυτό και έγραψε άλγος στη δεξιά οσφύ, το οποίο άλγος δεν μπορεί να αποδειχθεί. Όσο αφορά τους μώλωπες του μηρού και του δεξιού αγκώνα, δεν του είχε αναφέρει ο ασθενής οτιδήποτε γιατί θα το κατέγραφε. Ήταν η θέση του ότι ο μώλωπας αλλάζει με την πάροδο του χρόνου και είναι δυνατόν να εμφανιστεί και μετά την πάροδο 24 ωρών. Όμως, όσο αφορά το μώλωπα της φωτογραφίας 6, του Τεκμηρίου 22, ήταν η θέση του ότι ήταν πολύ απίθανο να μην τον είδε ούτε ο ίδιος στις 14/01/2008, αλλά ούτε και οι άλλοι ιατροί όταν φωτογράφησαν τον Παραπονούμενο στις 15/01/2008 και να εμφανίστηκε σε άγνωστο χρόνο.

Επόμενος μάρτυρας ήταν ο Αστ. 1860, κ. Στήβ Θεοδούλου (Μ.Κ.4). Ο Αστ.1860, κ. Θεοδούλου υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του και έγινε Τεκμήριο 35. Στην κατάθεσή του αναφέρει ότι είχε επισκεφτεί τη σκηνή τροχαίου ατυχήματος και επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης παρά το καφενείο με την επωνυμία «F.C. FRENAROS 2000», στην οδό Αμμοχώστου και έλαβε φωτογραφίες της σκηνής και των ενεχομένων αυτοκινήτων με αριθμούς εγγραφής ΖΚΡΥ957, το οποίο οδηγούσε ο Cornelius Desmond O Dwyer και το ΚQΜ860, το οποίο οδηγούσε ο Μάριος Καραγιαννάς. Έλαβε ανακριτική κατάθεση την ίδια μέρα, 14/01/2008, από τον Μάριο Καραγιαννά. Στις 17/01/2008, μετά από υπόδειξη του Μάριου Καραγιαννά, έλαβε αριθμό φωτογραφιών μιας κάμερας και τα διάφορα μέρη της. Κατέγραψε επίσης τη θεληματική κατάθεση του Χριστόφορου Καραγιαννά, στην οποία παραδέχθηκε ότι έσπρωξε τον Παραπονούμενο. Εμφανίστηκαν τα φιλμ στην παρουσία του και ο ίδιος τοποθέτησε τις 22 φωτογραφίες σε βιβλιαράκι.

Του υποδείχθηκαν τα Τεκμήρια 12 και 13 και ισχυρίστηκε έλαβε τις συγκεκριμένες φωτογραφίες και ότι στην κατάθεσή του αναφέρεται στις συγκεκριμένες φωτογραφίες. Κατέθεσε την ανακριτική κατάθεση του Μάριου Καραγιαννά ως Τεκμήριο 36 και τη θεληματική κατάθεση του Χριστόφορου Καραγιαννά ως Τεκμήριο 37.

Ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε.

Στη συνέχεια δόθηκε μαρτυρία από τον ιατροδικαστή Σοφοκλή Σοφοκλέους (Μ.Κ.5), ο οποίος ασχολείται ως ιατροδικαστής στην Κύπρο από το 1996. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της Έκθεσής του, η οποία είχε κατατεθεί ως Τεκμήριο 33. Σε αυτήν καταγράφει ότι εξέτασε στις 15/01/2008 τον Cornelius O’ Dwyer στο Χειρουργικό Τμήμα του Νοσοκομείου Λάρνακας, στην παρουσία του Αστ. 718 κ. Γιώρκαλλου, ο οποίος έβγαλε και φωτογραφίες. Η εξέτασή του κατέδειξε τα ακόλουθα τραύματα: Θλαστική εκχύμωση στην αριστερή κογχική χώρα (κάτω από το βλέφαρο) μετά εξοιδήσεως (πρήξιμο) και δυο μοκροεκδορές με απόσταση της επιδερμίδας (αμυχές) στην αριστερή κάτω γνάθο πλησίον της κροταφογναθικής άρθρωσης. Ο ασθενής του είχε παραπονεθεί για πόνο κατά την ψηλάφηση στη δεξιά κροταφική χώρα μετά εξοιδήσεως και πόνο στη δεξιά οσφυϊκή χώρα και βουβωνική χώρα.

Αναγνώρισε το Τεκμήριο 14 ως τις φωτογραφίες που λήφθηκαν μετά από δική του υπόδειξη, αλλά όχι τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 22. Υπέδειξε στο Δικαστήριο ότι η φωτογραφία 3 του Τεκμηρίου 14 αντικατοπτρίζει αυτό που ο ίδιος περιγράφει στο σημείο 2 της Έκθεσής του, ενώ η φωτογραφία 4 αντικατοπτρίζει το σημείο 1 της Έκθεσής του. Ήταν η θέση του ότι τα δυο αυτά τραύματα είχε δει ο ίδιος στις 15/01/2008 που εξέτασε τον Παραπονούμενο και τίποτα περισσότερο. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι ο Παραπονούμενος του είχε παραπονεθεί για πόνους στη δεξιά κροταφική χώρα που είχε πρήξιμο, το οποίο ο ίδιος δεν γνώριζε από πού προήλθε.

Βλέποντας το Τεκμήριο 22 και συγκρίνοντας το με το Τεκμήριο 14, ισχυρίστηκε ότι ενώ η φωτογραφία 6 του Τεκμηρίου 14 δεν δείχνει τίποτα, οι φωτογραφίες 5 και 6 του Τεκμηρίου 22 δείχνουν κάτι το διαφορετικό. Εξήγησε ότι κάποιες κακώσεις μπορεί να εμφανιστούν μετά με την πάροδο κάποιου χρόνου, 24 ωρών ή ακόμα και 48 ωρών. Ήταν η θέση του ότι οι θλαστικές εκχυμώσεις καταδεικνύουν κάποια αιμορραγία και μπορούν να προκληθούν με οτιδήποτε έχει πλατειά επιφάνεια. Η γροθιά έχει τέτοια επιφάνεια. Είχαν γίνει αξονικές και ακτινολογικές εξετάσεις και δεν υπήρχε οτιδήποτε παθολογικό, γιατί συνήθως ζητά το αποτέλεσμα και καταγράφει αυτά που δεν μπορεί να δει με γυμνό μάτι στην Έκθεσή του.

Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι αν οι ακτινογραφίες αποκαλύψουν οτιδήποτε, συνήθως καταγράφεται στην Έκθεση. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν υπήρχε οτιδήποτε γι’ αυτό και δεν το έγραψε. Ισχυρίστηκε ότι ο Παραπονούμενος του παραπονέθηκε ότι πονούσε και ο ίδιος έδωσε οδηγίες να φωτογραφηθεί εκεί που πονούσε. Υποστήριξε ότι δεν είναι παράξενο να εμφανιστούν σε κατοπινό στάδιο οι μώλωπες αφού εναπόκειται στην αντίδραση του κάθε οργανισμού.

Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 22, υποστήριξε ότι οι φωτογραφίες 8 και 9 απεικονίζουν το δεξί πόδι κάποιου με τη μόνη διαφορά ότι στη φωτογραφία 9 είναι μεγαλύτερο το αιμάτωμα. Κατέληξε, ότι πιθανόν να μην είναι βγαλμένες την ίδια ώρα οι φωτογραφίες, αφού ο ασθενής φορά διαφορετικά ρούχα, ενώ σε μερικές φορεί αρραβώνα ενώ σε άλλες όχι. Όμως, ο ίδιος δεν μπορούσε να πει με σιγουριά ότι αυτός που απεικόνιζαν οι φωτογραφίες ήταν ο κ. Desmond. Βλέποντας τη φωτογραφία 7 του Τεκμηρίου 22, ισχυρίστηκε ότι δεν του είχε παραπονεθεί για πόνο στο συγκεκριμένο σημείο ο Παραπονούμενος. Ήταν η θέση του ότι δεν του είχε αναφερθεί από τον τραυματία ότι πονούσε στο συγκεκριμένο μέρος του σώματος, γι´ αυτό και δεν το έγραψε. Ήταν η θέση του, σε ερώτηση που του τέθηκε, ότι οι τραυματισμοί που ο ίδιος κατέγραψε στην Έκθεσή του χαρακτηρίζονται ως ελαφρά σωματική βλάβη. Εξήγησε ότι χαρακτηρίζονται ως ελαφρές οι βλάβες, όταν ένα άτομο απέχει από την εργασία του μέχρι και 20 μέρες, λόγω των βλαβών αυτών. Υποστήριξε τη θέση του με αναφορά σε ιατρική βιβλιογραφία.

Μαρτυρία δόθηκε και από τον Αστ.3506, κ. Χατζηγιάννη (Μ.Κ.6), ο οποίος υπηρετεί στον Αστυνομικό Σταθμό Δερύνειας. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του και έγινε Τεκμήριο 38. Ήταν η καταγραφείσα θέση του ότι στις 14/01/2008 και ώρα 13:30, ο ίδιος είχε λάβει τηλεφώνημα από τον Μάριο Καραγιαννά, ότι ένα πρόσωπο από την Αγγλία βιντεογραφούσε με την κάμερα το συγκρότημα οικιών με την ονομασία KARAYIANNAS COMPLEX, στο Φρέναρος. Του ανέφερε «αν δεν έρτετε τωρά εν να τον κάμω μαύρο που το ξύλο». Ο ίδιος αμέσως επισκέφθηκε το μέρος, περιπόλησε την περιοχή και δεν εντόπισε οποιοδήποτε πρόσωπο. Στη συνέχεια έλαβε τηλεφώνημα από το Σταθμό για ένα τροχαίο δυστύχημα που είχε γίνει στο Φρέναρος, με εμπλεκόμενους τον Μάριο Καραγιαννά και τρίτο πρόσωπο από την Αγγλία. Επισκέφθηκε τη σκηνή και διαπίστωσε ότι τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής KQM860 και ZKPY957, είχαν συγκρουστεί. Στο μέρος βρισκόταν ο Μάριος Καραγιαννάς και ο Cornelius Desmond, ο οποίος ήταν και τραυματισμένος στο πρόσωπο. Ο ίδιος του είχε αναφέρει ότι είχε χτυπηθεί από τον Μάριο Καραγιαννά και τον πατέρα του, τους οποίους και υπέδειξε στο χώρο, ως τα πρόσωπα που του είχαν χτυπήσει. Κλήθηκε το ασθενοφόρο καθώς και αστυνομική βοήθεια και στο μεταξύ ο ίδιος προσπαθούσε να ηρεμήσει τον Μάριο και τον Χριστόφορο Καραγιαννά, γιατί φώναζαν και είχαν απειλητικές διαθέσεις προς τον Cornelius. Όταν έφθασε το ασθενοφόρο, ο Αστ.2923 μπήκε μαζί με τον Cornelius στο ασθενοφόρο, ο οποίος τότε του εξέφρασε την επιθυμία να πάρει τη φωτογραφική του κάμερα από το αυτοκίνητο. Την ίδια στιγμή, ο Μάριος και ο Χριστόφορος Καραγιαννάς βλέποντας τον κινήθηκαν απειλητικά προς το μέρος του και φώναζαν ότι χρησιμοποιούσε τη φωτογραφική του κάμερα για να τους δυσφημεί μέσω του διαδικτύου. Ο ίδιος παρέλαβε τελικά τη φωτογραφική κάμερα, την οποία έθεσε υπό τη φύλαξή του και στη συνέχεια την παρέδωσε στον Αστ.3488.

Βλέποντας το Τεκμήριο 14, τις φωτογραφίες, αναγνώρισε το πρόσωπο του Cornelius. Στο Τεκμήριο 12 επεξήγησε την κάθε μια από τις φωτογραφίες. Όσο αφορά τη φωτογραφία 1, ανέφερε ότι δείχνει το αυτοκίνητο ενοικιάσεως του Παραπονούμενου, καθώς και το αυτοκίνητο του Μάριου Καραγιαννά, ο οποίος Μάριος Καραγιαννάς, φαίνεται στα αριστερά της φωτογραφίας. Όσο αφορά τις φωτογραφίες 3-17 του Τεκμηρίου 12, ήταν η θέση του ότι απεικόνιζαν το σημείο που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα, στα οποία αναφέρεται στην κατάθεσή του.

Αναγνώρισε τους Κατηγορούμενους 1 και 2, ως τον Μάριο και Χριστόφορο Καραγιαννά. Ερωτηθείς, εξήγησε ότι με τη φράση «κινήθηκαν απειλητικά», εννοούσε ότι προσπάθησαν να πλησιάσουν τον Cornelius με πιθανή πρόθεση να τον χτυπήσουν. Ο ίδιος έμπαινε μπροστά, αλλά με διάφορα επιχειρήματα οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 προσπαθούσαν να πλησιάσουν τον Παραπονούμενο. Απ’ ότι μπορούσε να θυμηθεί, ο Cornelius την ώρα που τον προσέγγισε είχε αίματα σε όλο του το πρόσωπο και στα ρούχα του και ζητούσε τη βοήθειά του.

Βλέποντας το Τεκμήριο 23, το αναγνώρισε ως τη φωτογραφική κάμερα που είχε παραλάβει από τον Cornelius.

Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι δεν θυμόταν τι ώρα είχε λάβει το τηλεφώνημα για το δυστύχημα στο Φρέναρος, όμως επισκέφθηκε τη σκηνή στο Φρέναρος η ώρα 13:30 και μετά από 10-15 λεπτά έλαβε το δεύτερο τηλεφώνημα. Είχε προηγουμένως περιπολήσει το συγκρότημα KARAYIANNAS COMPLEX, αφού είχε προηγηθεί το τηλεφώνημα του Μάριου Καραγιαννά. Όταν έφθασε στη σκηνή του δυστυχήματος, το κλίμα ήταν τεταμένο και δεν είχε ρωτήσει τον Cornelius κατά πόσο είχε άδεια να κινηματογραφεί στο συγκρότημα KARAYIANNAS. Ερωτηθείς, ισχυρίστηκε βλέποντας τη φωτογραφία 6 του Τεκμηρίου 12, ότι ο ίδιος θα μπορούσε να πηδήσει πάνω από τα αυτοκίνητα. Ήταν η θέση του, ότι αυτό που είδε ήταν τον Μάριο και τον Χριστόφορο Καραγιαννά, να κινούνται προς το μέρος του Cornelius με απειλητικές διαθέσεις. Ο ίδιος δεν είδε κανένα να τον χτυπά. Επίσης, δεν είχε δει τον Cornelius να κρατά τη φωτογραφική μηχανή ή να βγάζει φωτογραφίες, ούτε τον είδε να την παίρνει μαζί του στο ασθενοφόρο. Απλά, του ζητούσε τη βοήθειά του για να τον προστατεύσει από πιθανή επίθεση από τους Κατηγορούμενους 1 και 2. Όταν έμπαινε στο ασθενοφόρο, ζήτησε να πάρει τη φωτογραφική μηχανή. Στη συνέχεια, ο μάρτυρας εξήγησε ότι με τον όρο «φωτογραφική μηχανή», εννοούσε τη βιντεοκάμερα, το Τεκμήριο 23. Ερωτηθείς, ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος δεν τον είχε δει να κρατά στα χέρια του φωτογραφική μηχανή ή οτιδήποτε άλλο. Ο ίδιος είχε πάρει το Τεκμήριο 23, τη στιγμή που ο Παραπονούμενος έφευγε με το ασθενοφόρο. Προώθησε τη θέση ότι στον ίδιο δεν είχε αναφερθεί οτιδήποτε που να αφορά άλλη κάμερα, ούτε και του είχε παραπονεθεί ο Cornelius για την κλοπή οποιασδήποτε κάμερας ή άλλου αντικειμένου.

Ο επόμενος μάρτυρας ήταν ο Δρ Νικολάου (Μ.Κ.7), ο οποίος είναι χειρούργος στο Νοσοκομείο Λάρνακας. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσής του και αυτή κατατέθηκε ως Τεκμήριο 39. Στην Έκθεση κατέγραψε την εξέλιξη της πορείας της υγείας του Παραπονούμενου. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 14, ισχυρίστηκε ότι θυμόταν το εικονιζόμενο πρόσωπο ως τον ασθενή που αναφέρεται στην έκθεσή του. Όμως, δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί τον θυμόταν. Βλέποντας τη φωτογραφία 4 του Τεκμηρίου 14, ήταν η θέση του ότι ο Παραπονούμενος είχε εκχύμωση στο αριστερό μάτι, η οποία μπορούσε να είχε προέλθει από αμβλύ αντικείμενο ή με γροθιά. Όσο αφορά τη φωτογραφία 3 του Τεκμηρίου 14, ανέφερε ότι υπάρχουν εκδορές, δηλαδή γδαρσίματα, στην αριστερή πλάγια τραχηλική χώρα. Βλέποντας το Τεκμήριο 22, τις φωτογραφίες 5 και 6, υπέδειξε την εκχύμωση στη δεξιά νεφρική χώρα. Επιπρόσθετα, εξήγησε ότι τα τραύματα που φαίνονται στη φωτογραφία 4 του Τεκμηρίου 22, θα μπορούσαν να προέλθουν από ένα χτύπημα με αμβλύ αντικείμενο ή από μια απλή γροθιά. Η εκχύμωση στη νεφρική χώρα μπορούσε επίσης να προέλθει από χτύπημα με αμβλύ αντικείμενο. Ερωτηθείς για τις φωτογραφίες 8 και 9 του Τεκμηρίου 22, εξήγησε ότι απεικονίζουν εκχύμωση στην έσω επιφάνεια του δεξιού μηρού. Ισχυρίστηκε ότι οι συγκεκριμένες φωτογραφίες είχαν τραβηχτεί σε διαφορετικό χρόνο, ενόψει του ότι η έκταση μωλωπισμού είναι διαφορετική. Η φωτογραφία 8, ήταν η θέση του, λήφθηκε σε προγενέστερο χρόνο, ενώ η φωτογραφία 9 είναι βγαλμένη σε μεταγενέστερο χρόνο, αφού η εκχύμωση έχει απλώσει. Εξήγησε ότι τέτοιου είδους μώλωπες μπορούν να εμφανιστούν, είτε αμέσως, είτε και 48 ώρες μετά τον τραυματισμό. Αναφορικά με τον καθετήρα, ήταν η θέση του ότι σε όλους τους τραυματίες, σαν θέμα πρακτικής, τοποθετείται ουρηθρικός καθετήρας, για να μετριέται η αποβολή ούρων και να διαπιστώνεται κατά πόσο υπάρχει αιματουρία. Κατέληξε ότι το συγκεκριμένο άτομο, δηλαδή ο Παραπονούμενος, δεν ήταν και ο ευκολότερος ασθενής.

Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε ότι ο Παραπονούμενος παραπονείτο για το παραμικρό, ήταν «μούρμουρος» και δεν ικανοποιείτο με την παρασχεθείσα θεραπεία, είχε παράπονα για τη φροντίδα και είχε αφήσει να νοηθεί ότι το ιατρικό επίπεδο στην Κύπρο ήταν χαμηλό. Παραδέχθηκε ότι σε πολλά πράγματα υπερέβαλλε ο Παραπονούμενος. Του είχαν γίνει ακτινογραφίες και αξονικός έλεγχος. Ο ίδιος τον εξέτασε σίγουρα, 15 με 20 φορές. Εντόπισε τα τραύματα από τις 14/01/2008, που είχε μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Λάρνακας και τα οποία κατέγραψε στην Έκθεσή του, Τεκμήριο 39. Εξήγησε την πρακτική που ακολουθείται, δηλαδή όταν εισάγεται ένας ασθενής, αναφέρονται τα συμπτώματα και καταγράφονται τα ευρήματα. Όποτε εμφανιστούν νέα συμπτώματα ή προκύψουν νέα ευρήματα, καταγράφονται στην πορεία νόσου του ασθενούς. Στη συγγραφή της τελικής Έκθεσης, καταγράφεται η όλη πορεία του ασθενούς. Παραδέχθηκε ότι στη δική του Έκθεση, συμπεριλαμβάνονται και τα ευρήματα από την έκθεση του ορθοπεδικού, και η πορεία της νόσου του Παραπονούμενου όπως καταγράφηκε και διαπιστώθηκε από του άλλους ιατρούς.

Ερωτηθείς, κατά πόσο το Τεκμήριο 22 απεικόνιζε τον Παραπονούμενο, ήταν η θέση του ότι δεν μπορούσε να πει. Απλά, ανέφερε ότι στη φωτογραφία 8 του Τεκμηρίου 22, το απεικονιζόμενο πρόσωπο φορά αρραβώνα, ενώ στη φωτογραφία 9 δεν φορά δαχτυλίδι. Όσο αφορά τις φωτογραφίες 8 και 9, ήταν η θέση του ότι αντικατοπτρίζουν μια μικρή απροσδιόριστη εκχύμωση στην επιφάνεια του δεξιού μηρού. Η φωτογραφία 9 αντικατοπτρίζει τον τραυματισμό, 7 με 10 μέρες μετά. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι, αναμένεται εντός 48 ωρών η αποκάλυψη όλων των τραυματισμών.

Ερωτηθείς για την κρανιοεγκεφαλική κάκωση, εξήγησε ότι αυτή μπορεί να προκληθεί από οποιοδήποτε χτύπημα στο κεφάλι. Συχνά συμπτώματά της είναι η κεφαλαλγία, η ζάλη, η ναυτία και ο εμετός. Ήταν η θέση του, ότι η κάκωση στον εγκέφαλο δεν μπορεί να διαγνωστεί, ενώ η διάγνωση κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης μπορεί να γίνει από μια φυσική εξέταση, καθώς και από τα συμπτώματα που αναφέρει ο τραυματίας. Η κάκωση εγκεφάλου μπορεί και να μην φανεί στην αξονική τομογραφία. Κατέληξε, ότι τα συμπτώματα που είχαν αναφερθεί από τον Παραπονούμενο και τα κλινικά του ευρήματα, τον είχαν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο ασθενής είχε κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Παραδέχθηκε όμως ότι δεν είχε κάνει εμετό, αλλά είχε πονοκέφαλο και ζάλη, τα οποία συμπτώματα μπορούσαν να προέλθουν και από έντονη συναισθηματική φόρτιση.

Επανεξετασθείς, ισχυρίστηκε ότι η κρανιοεγκεφαλική κάκωση είναι το ίδιο πράγμα με την κάκωση εγκεφάλου.

Τελευταίοι έδωσαν μαρτυρία ο Αστ.718, κ. Γιώρκαλλος και ο Αστ. 1192, κ. Ανδρέου (Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9). Και οι δυο υιοθέτησαν το περιεχόμενο των καταθέσεών τους και έγιναν Τεκμήρια 40 και 41. Ο Αστ.718, κ. Γιώρκαλλος (Μ.Κ.8), στην κατάθεσή του αναφέρει ότι στις 15/01/2008 έλαβε αριθμό φωτογραφιών του Cornelius Desmond O Dwyer στο Νοσοκομείο Λάρνακας, κατά τη διάρκεια της ιατροδικαστικής εξέτασής του. Ετοίμασε σχετικό βιβλιάριο με τις φωτογραφίες που έλαβε. Την ίδια μέρα είχε παραλάβει από τον Cornelius Desmond ένα πουκάμισο χρώματος μπλε και ένα σακάκι χρώματος μαύρου τα οποία παρέδωσε στον Αστ.3448. Αναγνώρισε στα Τεκμήρια 3 και 4, ως αυτά που είχε παραλάβει και στο Τεκμήριο 14 τις φωτογραφίες που ο ίδιος είχε λάβει.

Δεν αντεξετάστηκε.

Τελευταίος κατέθεσε ο Αστ.1192, κ. Ανδρέου (Μ.Κ.9), ο οποίος υιοθέτησε και κατέθεσε την κατάθεσή του, Τεκμήριο 41. Στην κατάθεσή του αναφέρει ότι στις 17/01/2008 υπέδειξε στον Παραπονούμενο μια βιντεοκάμερα χρώματος μαύρου, την οποία αναγνώρισε ως δική του. Ο ίδιος είχε λάβει κατάθεση από τον Κατηγορούμενο 3, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο 42.

Ούτε και αυτός αντεξετάστηκε.

Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή, το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφασή του, κάλεσε τους Κατηγορούμενους 1, 2 και 3 σε απολογία. Επέλεξαν να δώσουν ένορκη μαρτυρία. Ο Κατηγορούμενος 1 κατέθεσε γραπτή δήλωση, η οποία έγινε Τεκμήριο 43. Η δική του εκδοχή ήταν ότι στις 14/01/2008, είχαν προγραμματίσει με τον Χαράλαμπο Ττίγγη περιοδεία στα διάφορα έργα. Στις 13:15 επισκέφθηκαν το συγκρότημα Sunset Rose. Ενώ βρισκόντουσαν εκεί, έλαβε τηλεφώνημα από τη Michelle McDonald, η οποία του ανέφερε ότι ο κ. O´Dwyer φωτογράφιζε το σπίτι της και είχε αναστατωθεί. Μαζί με τον Χαράλαμπο Ττίγγη ξεκίνησαν για το σπίτι της κας McDonald. Ο ίδιος γνώριζε τον κ. O´Dwyer λόγω του ότι του είχαν πωλήσει ένα σπίτι στο συγκρότημα Άγιος Σέργιος, Φάση 2. Το 2006, ο κ. O´Dwyer ηρνείτο να καταβάλει τις οφειλόμενες δόσεις για την αγορά της κατοικίας και πρόβαλε ισχυρισμούς ότι του είχαν παρασχεθεί εγγυήσεις, ότι οποιοδήποτε έργο αναπτυσσόταν στα παρακείμενα τεμάχια, δεν θα είχε θέα προς τον κήπο του και στην πισίνα του. Είχαν γίνει διάφορες συναντήσεις στα γραφεία της εταιρείας, όπου ο κ. O´Dwyer ηχογραφούσε το περιεχόμενο των συναντήσεων – συνομιλιών παράνομα, χωρίς τη συγκατάθεση και γνώση του ίδιου. Στις 09/03/2006, ο κ. O´Dwyer πέρασε από τα γραφεία της εταιρείας «Καραγιαννάς« και άφησε στην κα Michelle Anglou μια κάρτα που έγραφε «lyingbuilder.Com The truth about Karayiannas Thurs 10a.m.», εξηγώντας της ότι αν δεν λάμβανε £300.000- ή μια κατοικία ανεξάρτητη, ως διακανονισμό για τη διαφωνία που προέκυψε, θα ξεκινούσε εκστρατεία δυσφήμισης της εταιρείας «Καραγιαννάς» στο διαδίχτυο, με απώτερο στόχο τη δημιουργία σοβαρής οικονομικής ζημιάς. Τόσο ο ίδιος, καθώς και ο πατέρας του, κατάγγειλαν το περιστατικό στην Αστυνομία Παραλιμνίου, στον Λοχία Καπνουλλά, ο οποίος ζήτησε το τηλέφωνο του κ. O´Dwyer για να τον καλέσει στο Σταθμό. Φεύγοντας από τον Αστυνομικό Σταθμό, ο ίδιος με τον πατέρα του, κατευθύνθηκαν στο εργοτάξιο Άγιος Σέργιος 1, το οποίο βρισκόταν σε διαφορετική περιοχή απ’ αυτή που είχε αγοράσει κατοικία ο κ. O´Dwyer και διαπίστωσαν ότι ο κ. O´Dwyer βρισκόταν εκεί, βιντεογραφώντας το εργοτάξιο και μοιράζοντας δυσφημιστικές κάρτες σε ένα ζευγάρι άγγλων, υποψήφιων αγοραστών. Ο Χριστόφορος Καραγιαννάς του ζήτησε να σταματήσει τη βιντεογράφηση και να αποχωρήσει από το εργοτάξιο. Παράλληλα, τηλεφώνησε στον Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου, όπου του αναφέρθηκε ότι θα έπρεπε να είχε καλέσει τον Αστυνομικό Σταθμό Δερύνειας, εντός της δικαιοδοσίας του οποίου βρίσκεται το συγκεκριμένο εργοτάξιο, αντί του Παραλιμνίου. Στο μεταξύ, έφτασε στο μέρος περιπολικό της Αστυνομίας και τότε ο Χριστόφορος Καραγιαννάς τράβηξε τη κάμερα από τα χέρια του κ. O´Dwyer και αυτή έπεσε στο έδαφος. Ο Αστυνομικός που έφθασε, πήρε τη βιντεοκάμερα και συνόδευσε τον κ. O´Dwyer εκτός του εργοταξίου. Δόθηκαν καταθέσεις και μετά από λίγες μέρες επιδόθηκε στον Μάριο και Χριστόφορο Καραγιαννά κατηγορητήριο, για επίθεση και πρόκληση ζημιάς στη βιντεοκάμερα. Ο κ. O´Dwyer δεν αντιμετώπισε οποιοδήποτε κατηγορητήριο για την παράνομη είσοδό του στο εργοτάξιο και την παράνομη βιντεογράφηση χωρίς τη συγκατάθεση των ιδιοκτητών. Η υπόθεση εκείνη αναστάληκε, λόγω μη παρουσίας του Παραπονούμενου κατά τη δίκη. Όμως, στις 07/03/2006, ο κ. O´Dwyer υλοποίησε τις απειλές του, ενεργοποιώντας τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα και παρουσιάζοντας σε αυτήν αποσπάσματα των συνομιλιών που είχαν μεταξύ τους, μονταρισμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να βγαίνουν συμπεράσματα που δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Οι ίδιοι ενημέρωσαν τον δικηγόρο τους, κ. Γεώργιο Πιττάτζιη και του ανέθεσαν να προχωρήσει με τα νενομισμένα δικαστικά μέτρα.

Ήταν η καταγραφείσα θέση του Κατηγορούμενου 1, ότι η συγκεκριμένη ιστοσελίδα παραμένει μέχρι και σήμερα ενεργή και έχει αναβαθμιστεί πολλές φορές. Παράλληλα, εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνει υβριστικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, εναντίον της εταιρείας, αλλά και των ιδίων, όπως το «Karayanus».

Αναφορικά με το περιστατικό της 14/01/2008, μετά το τηλεφώνημα της Michelle McDonald, ο ίδιος είχε τηλεφωνήσει στον Αστυνομικό Σταθμό Δερύνειας και τους ανέφερε ότι ο κ. O´Dwyer παρενοχλεί την κα Michelle McDonald. Ενώ κατευθύνονταν μαζί με τον Χαράλαμπο Ττίγγη προς το συγκρότημα Άγιος Σέργιος, Φάση 2, έξω από το καφενείο «FC Frenaros 2000», είδε ένα αυτοκίνητο ενοικιάσεως να έρχεται με ταχύτητα προς το μέρος του και να συγκρούεται μαζί του. Ο ίδιος, δεν είχε ξαναδεί το συγκεκριμένο αυτοκίνητο και ούτε είχε προλάβει να δει τον οδηγό του πριν το ατύχημα. Μετά τη σύγκρουση, αντιλήφθηκε ότι το αυτοκίνητο οδηγείτο από τον κ. O´Dwyer. Κατέβηκε από το δικό του αυτοκίνητο και κατευθύνθηκε προς το μέρος του κ. O´Dwyer, ο οποίος με τη σειρά του κατευθύνθηκε προς το μέρος του. Συμπεριφερόταν παράξενα και ενώ μιλούσε στα αγγλικά, δεν απευθυνόταν ούτε προς τον ίδιο, ούτε προς τον Χαράλαμπο Ττίγγη. Στη συνέχεια, άρχισε να φωνάζει και να βρίζει. Τότε ο ίδιος αντέδρασε και τον γρονθοκόπησε στο πρόσωπο. Ο O´Dwyer άρχισε να καλεί βοήθεια, απομακρινόμενος από κοντά του. Κάθισε στα σκαλιά του καφενείου, τα οποία ήταν 2-3 μέτρα πιο κάτω, συνεχίζοντας να μιλά μόνος του. Στη σκηνή έφτασε και ο Χριστόφορος Καραγιαννάς, μετά παρέλευση 10 λεπτών. Κινήθηκε προς το μέρος του κ. O´Dwyer, φωνάζοντάς του στα ελληνικά και κουνώντας το χέρι του. Όταν τον πλησίασε αρκετά, πρόσεξε ότι κρεμόταν κάτι από το σακάκι του και αμέσως αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για κατασκοπευτική κάμερα και ξεκίνησε να φωνάζει «κάμερα, κάμερα, πάλε έσσιει κάμερα τούτος». Τότε, αντιλαμβανόμενος τη λέξη κάμερα ο κ. O´Dwyer, άρχισε να τρέχει. Τον πρόλαβαν στα 5-6 μέτρα, με σκοπό να του αποσπάσουν την κάμερα για να σταματήσουν τη βιντεογράφηση. Αυτός, στην προσπάθειά του να τους εμποδίσει, πήρε εμβρυακή στάση στο έδαφος και πρόβαλε σφοδρότατη αντίσταση, σταυρώνοντας τα χέρια του στο στήθος και κλοτσώντας τους. Ο Χριστόφορος Καραγιαννάς τον κρατούσε στο έδαφος από το κεφάλι, ενώ ο ίδιος γονάτισε πάνω στα πόδια του και τον κορμό του, για να σταματήσει να κλοτσά, ενώ ο Χαράλαμπος Ττίγγης έψαχνε για να εντοπίσει πού ακριβώς ήταν κρυμμένη η μικροκάμερα. Η μικροκάμερα ήταν ραμμένη εντός του σακακιού του και αναγκάστηκαν να σκίσουν τη φόδρα για να την αφαιρέσουν. Ο ίδιος την άρπαξε και την πέταξε παραπλεύρως του καφενείου, όπου και βρέθηκε την επόμενη μέρα. Μετά την απόσπαση της μικροκάμερας, ο κ. O´Dwyer αφέθηκε ελεύθερος και πήγε και κάθισε στα σκαλιά του καφενείου. Εκείνη την ώρα έφθασε στη σκηνή ο Αστυφύλακας Χ”Γιάννης. Βλέποντάς τον, ο κ. O´Dwyer σηκώθηκε, κατευθύνθηκε προς το μέρος του, του ανέφερε ότι είχε χτυπηθεί από τους Καραγιαννάδες και του ζήτησε βοήθεια. Κατευθύνθηκαν και οι ίδιοι προς τον Αστυφύλακα, φωνάζοντας πως δεν είχαν εξελιχθεί έτσι τα πράγματα. Ο Αστυφύλακας Χ”Γιάννης μπήκε ανάμεσα στις δύο πλευρές και ζήτησε απ’ όλους να ηρεμήσουν. Στο μεταξύ, έφθασαν στη σκηνή και άλλοι Αστυνομικοί. Ο κ. O´Dwyer, τότε ξεθάρρεψε, πήγε στο αυτοκίνητό του, πήρε μια φωτογραφική μηχανή και ξεκίνησε να φωτογραφίζει, τόσο τους ίδιους καθώς και τη σκηνή του ατυχήματος. Μόλις έβγαλε τις φωτογραφίες, οι Αστυνομικοί τον συνόδευσαν να μπει στο ασθενοφόρο. Ενώ έμπαινε στο ασθενοφόρο, ο ίδιος τον είδε που έβγαλε το φιλμ και τους το επιδείκνυε επιδειχτικά. Καταλήγει, ότι μετά που ηρέμησε, αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για μια καλοσχεδιασμένη παγίδα του κ. O´Dwyer, ο οποίος είχε υπολογίσει τη δική τους αντίδραση και γι’ αυτό στην κατάθεσή του είχε θεωρήσει σωστό να αναφέρει ότι ο κ. O´Dwyer χτυπιόταν από μόνος του.

Κατά την αντεξέτασή του, του υποδείχθηκε η κατάθεσή του, το Τεκμήριο 27, το οποίο αναγνώρισε ως την κατάθεση που είχε δώσει στην Αστυνομία και αποδέχθηκε το περιεχόμενό της. Ερωτηθείς, ισχυρίστηκε ότι η κα McDonalds τον είχε ειδοποιήσει, όταν είδε τον κ. O´Dwyer να βγάζει φωτογραφίες, γιατί δεν είχε κανένα άλλο να τη βοηθήσει, λόγω του ότι ο άντρας της έχει αποβιώσει. Του τηλεφώνησε ότι μετρούσε το πεζοδρόμιο και έβγαζε φωτογραφίες ο κ. O´Dwyer και την παρενοχλούσε. Λόγω του ότι είχαν προηγηθεί και άλλα γεγονότα με τον κ. O´Dwyer, αφού ο ίδιος είχε στο παρελθόν προσπαθήσει να της τηλεφωνήσει και να τη φοβερίσει, ο ίδιος ξεκίνησε να πάει στο σπίτι της κας McDonald. Παραδέχθηκε ότι δεν είχε περάσει μέσα στο σπίτι ο κ. O´Dwyer και ότι απλά φωτογράφισε τόσο την ίδια καθώς και το σπίτι, ενώ μέτρησε, με μετροταινία, το πεζοδρόμιο και την περίφραξη. Ήταν η θέση του, ότι δεν είχε οποιοδήποτε δικαίωμα το συγκεκριμένο άτομο να βρίσκεται έξω από το σπίτι και να φωτογραφίζει, τόσο το σπίτι καθώς και τη συγκεκριμένη κυρία. Επέμενε στη θέση του ότι δεν είχε αγοράσει το σπίτι η κα McDonald, αλλά η εταιρεία τους είχε αναλάβει υποχρέωση, όταν ξεκαθαρίσει η υπόθεση με τον κ. O´Dwyer, να της το πωλήσει. Ακριβώς, λόγω του δικού της τηλεφωνήματος, ο ίδιος τηλεφώνησε στην Αστυνομία ενώ κατευθυνόταν προς το σπίτι, έχοντας υπόψη και το επεισόδιο του 2006. Μαζί του ήταν και ο κ. Ττίγγης. Αρνήθηκε την υποβολή ότι είχε πάρει τον κ. Ττίγγη μαζί του για ασφάλεια, γιατί είχε προσχεδιάσει το συμβάν. Υποστήριξε ότι βρίσκονταν και οι δύο σε περιοδεία για να δουν κάποιες δουλειές και ότι όποτε χρειαστεί μπορεί και τα βγάζει πέρα μόνος του, αφού υπηρέτησε στις τάξεις των Υπόγειων Καταδρομών. Επίσης, αρνήθηκε ότι είχε αναφέρει στην Αστυνομία ότι «θα τον κάμει μαύρο από το ξύλο» και ισχυρίστηκε ότι αυτό που τους ανέφερε ήταν να προσέλθουν γρήγορα για να μην δημιουργηθούν άλλα προβλήματα. Εν πάση περιπτώσει, ο ίδιος γνώριζε ότι ηχογραφούνται τα τηλεφωνήματα προς την Αστυνομία και δεν θα έλεγε κάτι τέτοιο. Το τηλεφώνημα προς την Αστυνομία έγινε γιατί υπήρχε και το επεισόδιο του 2006, όπου και πάλι είχαν βρεθεί κατηγορούμενοι, ενώ οι ίδιοι είχαν τηλεφωνήσει και είχαν ειδοποιήσει για παράνομη είσοδο του κ. O´Dwyer στο εργοτάξιο Άγιος Σέργιος, Φάση 1, το οποίο βρισκόταν σε άλλη περιοχή.

Όσο αφορά τη συμφωνία πώλησης του σπιτιού στον κ. O´Dwyer, ισχυρίστηκε ότι του είχε καταβληθεί το ποσό των Λ.Κ.66.000-, όμως η συμφωνία είχε ακυρωθεί, λόγω διαφορών στις πληρωμές και συγκεκριμένα πληρωμές που δεν είχαν γίνει. Το ποσό που είχε καταβληθεί κατακρατείται μέχρι να ξεκαθαρίσει η ιστορία από το Δικαστήριο. Όταν γίνει αυτό, τότε θα πωληθεί το σπίτι. Προώθησε τη θέση ότι ο κ. O´Dwyer είχε απαιτήσει την καταβολή του ποσού Λ.Κ.300.000- ή την παραχώρηση μιας άλλης κατοικίας σε κάποιο άλλο χώρο, η οποία θα ήταν μόνη της. Αυτό έγινε μετά που ο κ. O´Dwyer είχε δώσει, το 2006, την προειδοποιητική κάρτα στη γραμματέα του, η οποία έγραφε “www.lyingbuilders,thursday10am”. Ήταν ο ισχυρισμός του, ότι ουδέποτε είχαν αρνηθεί να του επιστρέψουν τα λεφτά, όμως δεν υπήρχε περιθώριο για μια τέτοια ενέργεια, γιατί ο ίδιος δεν αποδεχόταν. Συνάμα όμως, δεν είχε γίνει από τον ίδιο κάποια πρόταση για το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό, παρά μόνο έγιναν παράλογες απαιτήσεις.

Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι ο κ. O´Dwyer είχε ξεκινήσει ένα καλοσχεδιασμένο πρόγραμμα εναντίον των ιδίων και της εταιρείας τους. Είχε ξεκινήσει πριν από το επεισόδιο του 2006, αφού στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις τους, στο γραφείο της εταιρείας «Καραγιαννάς», ο κ. O´Dwyer ηχογραφούσε οποιαδήποτε συνομιλία, ακόμα και τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, χωρίς οποιαδήποτε συγκατάθεση.

Όσο αφορά το αυτοκινητιστικό ατύχημα, ήταν η δική του θέση ότι ο ίδιος δεν γνώριζε ποιο αυτοκίνητο κρατούσε ο κ. O´Dwyer. Απλά του είχε αναφερθεί ότι κρατούσε ένα αυτοκίνητο ενοικιάσεως. Ο ίδιος στρίβοντας είδε ένα αυτοκίνητο να κατευθύνεται προς αυτόν πολύ γρήγορα και να καταλαμβάνει τη δική του πλευρά, λόγω του ότι ο δρόμος στο συγκεκριμένο τόπο είναι πολύ στενός και το Σωματείο «F.C. Frenaros 2000», βρίσκεται πάνω στο δρόμο. Επέμενε ότι ήταν ο κ. O´Dwyer που μπήκε στη δική του πλευρά και χτύπησε στο αυτοκίνητο και αυτό μπορούσε να διαπιστωθεί και από τις φωτογραφίες. Ισχυρίστηκε ότι, αν η Αστυνομία έκαμνε σωστά τη δουλειά της από το πρώτο επεισόδιο το 2006, δεν θα γινόταν οτιδήποτε μετά. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 12, οι φωτογραφίες, αναγνώρισε τη σκηνή του δυστυχήματος. Ερωτηθείς για τη φωτογραφία 4, ήταν η θέση του ότι δείχνει οριακά το δικό του αυτοκίνητο να περνά την άσπρη γραμμή και αυτό ήταν γιατί ο δρόμος εκεί είναι πολύ στενός και η περίφραξη του Σωματείου «F.C. Frenaros 2000» βρίσκεται στο δρόμο. Ο ίδιος προσπαθούσε να στρίψει και δεν είχε φτάσει να μπει στη λωρίδα του. Υπέδειξε στη φωτογραφία 7 του Τεκμηρίου 13, το αυτοκίνητο του κ. O´Dwyer, να βρίσκεται σε γωνιά, στη δική του πορεία.

Μετά τη σύγκρουση, ήταν ο ισχυρισμός του, κατέβηκε από το αυτοκίνητο και τότε ήταν που αντιλήφθηκε ότι το άλλο αυτοκίνητο οδηγείτο από τον κ. O´Dwyer. Αρχικά δεν θύμωσε, αλλά όταν τον εξύβρισε και ξεκίνησε να έρχεται προς το μέρος του, μιλώντας περίεργα και στον εαυτό του, εκνευρίστηκε. Ερωτηθείς, για την κατάθεση που είχε δώσει όταν είχε γίνει το συγκεκριμένο περιστατικό, ισχυρίστηκε ότι ήταν λίγο συγχυσμένος και δεν ήθελε να εμπλακεί σε άλλες ιστορίες, γιατί ο κ. O´Dwyer τους είχε εξευτελίσει μέσω του διαδικτύου. Δεν είχε καμιά πρόθεση, ήταν η θέση του, να εμπλακεί στο δυστύχημα με τον κ. O´Dwyer και να του δώσει αφορμή για να τους βάλει ξανά στο διαδίκτυο. Όταν κατάλαβε ότι είχε μπλέξει σε μια καλοστημένη παγίδα, μετά που του είχε αναφέρει ο πατέρας του ότι μαζί με τον κ. O´Dwyer ήταν και ο φίλος του, ο Martin Mott, τότε συγχύστηκε γιατί αντιλήφθηκε ότι είχε εμπλακεί σε κάτι πολύ προσχεδιασμένο.

Αρνήθηκε την υποβολή ότι ήταν εκνευρισμένος και θυμωμένος. Θύμωσε μόνο μετά που τον εξύβρισε ο Παραπονούμενος και κατευθύνθηκε προς το μέρος του, μιλώντας στον εαυτό του και προκαλώντας τον. Τον είχε εξυβρίσει σε σημείο που δεν μπορούσε να αντέξει μπροστά στον κόσμο και όταν αντιλήφθηκε ότι ερχόταν προς το μέρος του, του έδωσε μια γροθιά στο μάτι και στη μύτη. Τον χτύπησε μια και μοναδική φορά και από τη μύτη του έτρεξαν λίγες σταγόνες αίματος. Ο ίδιος το είχε κάνει θεαματικό, τρίβοντας τα αίματα στη μούρη του. Αναγνώρισε στη φωτογραφία 8 του Τεκμηρίου 12, τις μικρές σταγόνες αίματος από τη μύτη του κ. O´Dwyer.

Ο κ. O´Dwyer έλεγε συνέχεια «bastard, I´ve got you now» και ο ίδιος είχε αντιληφθεί ότι σκοπός του ήταν να βάλει τις φωτογραφίες που είχε βγάλει και τις ηχογραφήσεις στις οποίες είχε προβεί, στο διαδίκτυο, για να τους ρεζιλέψει παγκοσμίως, αφού συνέχεια τους προκαλούσε, ακόμα και όταν δεν ήταν στην Κύπρο. Ο πατέρας του είχε έρθει στη σκηνή λίγα λεπτά μετά τη γροθιά. Κατευθύνθηκε προς το μέρος του κ. O´Dwyer φωνάζοντάς του «μας μπέρτεψες, δεν ντρέπεσαι»; Τότε ήταν που κατάλαβε ότι κρεμόταν από το σακάκι του κ. O´Dwyer ένα κουμπί και φώναξε «κάμερα, κάμερα». Ο κ. O´Dwyer έτρεξε για να φύγει, αλλά τον πρόφτασαν στα 5-6 μέτρα. Έπεσε στο έδαφος σε εμβρυακή στάση, για να προστατεύσει την κατασκοπευτική κάμερα και ο ίδιος μαζί με τον πατέρα του και τον κ. Ττίγγη προσπάθησαν να του αποσπάσουν την κάμερα. Λόγω του ότι έφερε μεγάλη αντίσταση, κλοτσούσε συνεχώς, γονάτισε ο ίδιος πάνω στο πόδι του στο εσωτερικό του μέρος και ο πατέρας του κρατούσε το κεφάλι του. Η κάμερα ήταν τόσο καλά κρυμμένη, που μπορούσε κάποιος να αντιληφθεί τον προσχεδιασμό τον οποίο είχε κάνει ο κ. O´Dwyer. Αρνήθηκε την υποβολή ότι ο πατέρας του είχε βάλει το πόδι του στην κεφαλή του κ. O´Dwyer. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι αν ο πατέρας του έβαζε στο κεφάλι του κ. O´Dwyer την μπότα του, όπως ισχυρίζεται, το μάγουλό του θα ήταν σαν ξεφλουδισμένο μήλο, λόγω του ότι το έδαφος εκεί είναι ανώμαλο. Επίσης, αρνήθηκε την υποβολή ότι ο ίδιος τον είχε κλοτσήσει στα νεφρά και ισχυρίστηκε ότι είχε καταλάβει ότι γινόταν κάτι παράνομο εναντίον του, γι’ αυτό και είχε προσπαθήσει να πιάσει την κάμερα, την οποία είχε τελλαρισμένη πάνω του, μέσα από το σακάκι του. Ψαχούλευαν τρεις άνθρωποι και δεν την έβρισκαν. Την βρήκε ο κ. Ττίγγης και ο ίδιος την άρπαξε από το χέρι του και την πέταξε παραπλεύρως του Σωματείου. Αρνήθηκε την υποβολή ότι ο κ. Ττίγγης είχε χτυπήσει τον O´Dwyer και ισχυρίστηκε ότι απλά τον ψαχούλευε στην κοιλιά και στο στήθος για να βγάλει την κάμερα μέσα από το σακάκι του. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι ο ίδιος δεν είχε πρόθεση να τον χτυπήσει, όμως ο ίδιος τον είχε προκαλέσει εξυβρίζοντάς τον. Αν πράγματι είχε τέτοια πρόθεση, θα το έπραττε, αλλά όχι στην παρουσία τόσων πολλών ατόμων και στο μέσω του χωριού όπου διέμενε λίγο πιο κάτω η οικογένειά του. Ήταν, κατά την άποψή του, μια καλοστημένη παγίδα και λόγω των όσων είχαν προηγηθεί και του συνεχούς εξευτελισμού της εταιρείας του μέσω του διαδικτύου, αντέδρασε με αυτό τον τρόπο. Είχε φτάσει μέχρι του σημείου να προβεί σε πικετοφορία, σε έκθεση που είχε γίνει στην Αγγλία, για την πώληση ακινήτων, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στην εταιρεία «Καραγιαννάς». Κατέληξε, ότι αν ήταν αλήθεια τα όσα έλεγε ο κ. O´Dwyer, δηλαδή ότι και οι τρεις του είχαν δώσει κλοτσιές και μπουνιές, η έκταση του τραυματισμού του θα ήταν πολύ μεγαλύτερη και θα υπήρχε σίγουρα και κάποιο σπάσιμο.

Μαρτυρία δόθηκε στη μορφή της γραπτής δήλωσης και από τον Κατηγορούμενο 2. Η γραπτή του δήλωση έγινε Τεκμήριο 45. Σε αυτή καταγράφεται ότι στις 14/01/2008 και ενώ ο ίδιος βρισκόταν στο δρόμο Φρενάρου-Αυγόρου, δέχθηκε τηλεφώνημα από την κα Άγγλου, εργοδοτούμενή του, ότι είχε πάρει τηλέφωνο η κα McDonald και της είχε αναφέρει ότι έξω από το σπίτι της βρισκόταν ο κ. O Dwyer, ο οποίος προέβαινε σε μετρήσεις και φωτογράφιζε εντός του σπιτιού. Του ανέφερε επίσης, ότι ο Μάριος Καραγιαννάς είχε ήδη ειδοποιηθεί και θα καλούσε την Αστυνομία. Με τον κ. O Dwyer υπήρχαν διαφορές από το 2006, αναφορικά με μια κατοικία που είχε αγοράσει. Οι διαφορές προέκυψαν κατά την εκτέλεση της συμφωνίας πώλησης του σπιτιού, στο οποίο κατοικούσε η κα McDonald. Λόγω του ότι ο κ. O Dwyer δεν είχε καταβάλει τις δύο δόσεις που όφειλε σύμφωνα με το συμβόλαιο, του στάλθηκαν επιστολές, πλην όμως, αντί να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά, ισχυρίστηκε ότι του είχαν παραχωρηθεί εγγυήσεις πως στα διπλανά χωράφια, που ανήκουν στην εταιρεία «Καραγιαννάς», δεν θα χτιζόταν οποιαδήποτε διώροφη κατοικία, έτσι ώστε η ιδιωτικότητα του δικού του σπιτιού να παραμείνει άθικτη. Έγιναν συναντήσεις με σκοπό εξεύρεσης λύσης στο πρόβλημα. Στις 09/03/2006, ο κ. O Dwyer παρέδωσε στην κα Άγγλου, στα γραφεία της εταιρείας «Καραγιαννάς», μια κάρτα που έγραφε πάνω « Τhe truth about Karayiannas, Thurs. 10:00a.m.». Της εξήγησε ότι, εάν μέχρι την Πέμπτη η ώρα 10:00 δεν λάμβανε Λ.Κ.300.000- ή μια ανεξάρτητη κατοικία σαν διακανονισμό στην ισχυριζόμενη διαφωνία, θα δυσφημούσε, μέσω της συγκεκριμένης ιστοσελίδας, την εταιρεία «Καραγιαννάς». Μετά από την ενημέρωσή τους για το γεγονός αυτό από την κα Άγγλου, ο ίδιος μαζί με τον γιο του τον Μάριο, κατευθύνθηκαν στον Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου για να καταγγείλουν το περιστατικό. Κατάγγειλαν προφορικά το περιστατικό στον κ. Καπνουλά, ο οποίος ζήτησε να του παραχωρήσουν το τηλέφωνο του κ. O Dwyer, για να τον καλέσει σε ανάκριση. Του τηλεφώνησε μπροστά τους, αλλά ο κ. O Dwyer είχε το τηλέφωνό του κλειστό. Ο κ. Καπνουλάς τους καθησύχασε ότι ήταν πλέον δουλειά της Αστυνομίας.

Μετά την αποχώρησή τους από την Αστυνομία Παραλιμνίου, κατά την άφιξή τους στο εργοτάξιο Άγιος Σέργιος 1, είδαν στο χώρο ένα αυτοκίνητο ενοικιάσεως, το οποίο τους προκάλεσε την περιέργεια, αφού υπήρχαν πινακίδες οι οποίες απαγόρευαν την είσοδο στο χώρο χωρίς εξουσιοδότηση. Διαπίστωσαν ότι βρισκόταν στο χώρο ο κ. O´Dwyer, ο οποίος κρατούσε μια βιντεοκάμερα και βιντεογραφούσε, ενώ παράλληλα έδινε κάρτες με την πρόταση «Lying» σε ένα ζευγάρι Άγγλων, υποψήφιων αγοραστών. Του ζητήθηκε να αποχωρήσει από το χώρο και ο γιος του Μάριος τηλεφώνησε στον κ. Καπνουλά και τον ενημέρωσε για το τι είχε συμβεί. Τότε ήταν που του αναφέρθηκε ότι το εργοτάξιο του Άγιος Σέργιος 1, βρισκόταν εντός της δικαιοδοσίας του Αστυνομικού Σταθμού Δερύνειας και θα έπρεπε το συγκεκριμένο περιστατικό να καταγγελθεί εκεί. Ο Μάριος Καραγιαννάς τηλεφώνησε στον Αστυνομικό Σταθμό Δερύνειας, κατάγγειλε το περιστατικό και τους ζήτησε να επέμβουν για να μετακινηθεί ο κ. O’ Dwyer από το χώρο. Λόγω του ότι ο κ. O’ Dwyer συνέχιζε να βιντεογραφεί, ο ίδιος του τράβηξε τη κάμερα, η οποία έπεσε στο έδαφος και έσπασε. Όμως, υπάρχουν στιγμιότυπα από το συγκεκριμένο περιστατικό στην ιστοσελίδα του κ. O’ Dwyer. Λίγο μετά, κατέφθασε και η Αστυνομία, η οποία παρέλαβε την κάμερα και συνόδευσε τον κ. O’ Dwyer εκτός του εργοταξίου. Ζητήθηκε τόσο από τον ίδιο, καθώς και από τον γιο του, όπως μεταβούν στον Αστυνομικό Σταθμό, όμως η Αστυνομία δεν έλαβε οποιαδήποτε μέτρα εναντίον του για την παράνομη είσοδό του στο εργοτάξιο και τις παράνομες βιντεογραφήσεις, αλλά αντίθετα, επέδωσε στους ίδιους κατηγορητήριο που αφορούσε το αδίκημα της επίθεσης και της καταστροφής της βιντεοκάμερας του κ. O´Dwyer. Η υπόθεση αναστάληκε λόγω μη εντοπισμού του κ. O´Dwyer.

Ο κ. O´Dwyer ανέβασε στο διαδίκτυο την ιστοσελίδα, στις 10/03/2006, στην οποία έβαλε τις παράνομες ηχογραφήσεις στις οποίες είχε προβεί κατά τις συναντήσεις που είχαν γίνει για σκοπούς διακανονισμού, μοντάροντάς τες με τέτοιο τρόπο, που να διαστρεβλώνεται η αλήθεια. Τότε ζήτησαν νομική συμβουλή από τον τότε νομικό τους σύμβουλο, τον κ. Πιττάτζιη, ο οποίος τους συμβούλευσε να διακόψουν το αγοραπωλητήριο έγγραφο και να προχωρήσουν με αγωγή ακύρωσης του συμβολαίου. Όσο αφορά την ιστοσελίδα, τους συμβούλευσε να καταχωρήσουν αγωγή λιβέλου. Στάλθηκε επιστολή από τον κ. Πιττάτζιη, τόσο στον κ. O´Dwyer καθώς και στους πληρεξούσιους δικηγόρους του στην Κύπρο. Με την παραλαβή της επιστολής, οι δικηγόροι του κ. O´Dwyer, έχοντας στην κατοχή τους μια επιταγή ύψους Λ.Κ.26.000-, επισκέφθηκαν τα γραφεία της εταιρείας «Καραγιαννάς», για να πληρώσουν μία εκ των δύο καθυστερημένων δόσεων. Ο Μάριος Καραγιαννάς δεν αποδέχθηκε τα χρήματα, αναφέροντας ότι είχαν ήδη ληφθεί νομικά μέτρα. Έκτοτε, ο κ. O´Dwyer έχει δυσφημίσει πάμπολλες φορές την εταιρεία «Καραγιαννάς», στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στα ξένα και κυπριακά έντυπα, καθώς και σε διάφορες εκθέσεις ακινήτων, προκαλώντας στην εταιρεία τεράστια οικονομική ζημιά και ανεπανόρθωτη βλάβη.

Στις 14/01/2008, μετά το τηλεφώνημα της κας Άγγλου, λόγω του ότι βρισκόταν πολύ κοντά στο Άγιος Σέργιος 2, κατευθύνθηκε προς το σπίτι όπου διέμενε η κα Macdonald και πρόσεξε ένα κόκκινο αυτοκίνητο σταθμευμένο στο απέναντι χωράφι από το συγκεκριμένο σπίτι. Λόγω του ότι σπάνια βρίσκεται οποιοδήποτε αυτοκίνητο στο χώρο εκείνο, γιατί υπάρχει δίπλα του ένας παλαιός ανεμόμυλος και ο δρόμος καταλήγει σε αδιέξοδο, ο ίδιος κατευθύνθηκε προς το μέρος του ανεμόμυλου να διερευνήσει το σκοπό ύπαρξης του αυτοκινήτου αυτού στο συγκεκριμένο χώρο. Πρόσεξε ότι στο κόκκινο αυτοκίνητο βρισκόταν ένα άτομο με το κεφάλι του εκτός του αυτοκινήτου και κρατούσε μια βιντεοκάμερα και κινηματογραφούσε το σπίτι έξω από το οποίο ήταν ο κ. O´Dwyer. Στο κεφάλι του φορούσε ένα καπέλο και πάνω σε αυτό βρισκόταν μια δεύτερη βιντεοκάμερα. Τον πλησίασε και με χειρονομίες τον ρώτησε το λόγο που βρισκόταν στο συγκεκριμένο μέρος. Ο οδηγός του, του έδειξε τα απέναντι σπίτια. Γυρίζοντας το βλέμμα του προς τα σπίτια, πρόσεξε ένα άτομο έξω από το σπίτι που διέμενε η κα McDonald. Έβαλε όπισθεν και στάθμευσε το δικό του αυτοκίνητο πίσω από το κόκκινο, με σκοπό να το περιορίσει εκεί μέχρι να φθάσει στο μέρος η Αστυνομία. Στο μεταξύ, ο κύριος που βρισκόταν έξω από το σπίτι που διέμενε η κα McDonalds μπήκε στο αυτοκίνητό του και έφυγε προς το χωριό με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Σε λιγότερο από τρία λεπτά, του τηλεφώνησε ο γιος του ότι είχε συγκρουστεί με τον κ. O´Dwyer στην πλατεία του Φρενάρου, δίπλα από το Σωματείο «F.C. Frenaros 2000». Ο ίδιος κατευθύνθηκε στη σκηνή του ατυχήματος για να διαπιστώσει τι είχε συμβεί. Φτάνοντας, διαπίστωσε ότι είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος στη σκηνή. Κατευθύνθηκε τρέχοντας προς το γιο του και μόλις διαπίστωσε ότι ήταν καλά, κατευθύνθηκε προς τον κ. O´Dwyer, ο οποίος καθόταν στα σκαλιά του Σωματείου «F.C. Frenaros 2000», σκυφτός. Του φώναξε, κουνώντας τα χέρια του και μόλις τον πλησίασε στα 1-2 μέτρα, αυτός σηκώθηκε και τότε άκουσε τον γιο του Μάριο να φωνάζει «κάμερα, κάμερα». Μόλις άκουσε τη λέξη «κάμερα» ο κ. O´Dwyer, έτρεξε να φύγει, αλλά τον πρόφτασαν στα 5-6 μέτρα. Όταν τον έφτασαν, έπεσε στο έδαφος και πήρε εμβρυακή στάση. Ο ίδιος προσπάθησε να τον κρατήσει από το κεφάλι με σκοπό να τον ακινητοποιήσει, για να αφαιρεθεί η κάμερα από πάνω του, λόγω του ότι γνώριζαν ότι δεν δικαιούτο να βιντεογραφεί χωρίς τη θέλησή τους. Όμως, ο κ. O´Dwyer αντιστεκόταν σφοδρά και αναγκάστηκε να του κρατά το κεφάλι με τα δύο χέρια, ενώ ο γιος του γονάτισε πάνω του, προσπαθώντας να τον ακινητοποιήσει. Ο κ. Ττίγγης ψαχούλευε το στήθος του για να βρει τη μικροκάμερα. Είδε τον γιο του να αρπάζει μια συσκευή που έμοιαζε με ραδιοφωνάκι και να την πετά στο πλάι του Σωματείου «F.C. Frenaros 2000» και αμέσως ο κ. O´Dwyer αφέθηκε ελεύθερος. Σηκώθηκε, ο κ. O´Dwyer, από το έδαφος και πήγε και έκατσε στα σκαλιά του Σωματείου. Μόλις όμως είδε τον Αστ. Χατζηγιάννη, σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς το μέρος του, φωνάζοντας ότι τον είχαν χτυπήσει και ζητώντας βοήθεια. Κατευθύνθηκαν και οι ίδιοι προς το μέρος του Αστυφύλακα, προσπαθώντας να του εξηγήσουν τι είχε συμβεί. Ο Αστ. Χατζηγιάννης τους ζήτησε να ηρεμήσουν και εν τω μεταξύ στο μέρος είχαν φθάσει και άλλοι αστυνομικοί, καθώς και ένα ασθενοφόρο. Βλέποντας τους άλλους αστυνομικούς, ο κ. O´Dwyer κατευθύνθηκε προς το αυτοκίνητό του και πήρε στα χέρια του μια φωτογραφική κάμερα και ξεκίνησε να βγάζει φωτογραφίες. Ο ίδιος θύμωσε και το ανέφερε στους Αστυνομικούς, οι οποίοι δεν αντέδρασαν. Όταν μπήκε στο ασθενοφόρο, έβγαλε το φιλμ από τη φωτογραφική, τους το έδειξε και το τοποθέτησε στην τσέπη του. Μετά από δύο μέρες, που ο ίδιος είχε ηρεμήσει, κατάλαβε τι είχε συμβεί και ότι όλο το επεισόδιο ήταν προσχεδιασμένο για να υπάρχει υλικό για δυσφήμιση στο διαδίκτυο.

Κατά την αντεξέταση του Κατηγορούμενου 2, του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 37, το οποίο αναγνώρισε ως την κατάθεση που είχε δώσει στην Αστυνομία και υιοθέτησε το περιεχόμενό της. Ήταν η θέση του, ότι ο κ. O´Dwyer είχε αγοράσει κατοικία στο συγκρότημα Άγιος Σέργιος 2, το οποίο βρίσκεται στο Φρέναρος, σε απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου από την πλατεία του Φρενάρου που έγινε το δυστύχημα. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι όσο αφορά το τι είχε συμβεί το 2006, ο δικηγόρος της εταιρείας προέβη σε καταγγελία την επόμενη μέρα, μετά το συμβάν και ήταν η ημερομηνία στην οποία ο κ. O´Dwyer είχε επισκεφθεί το γραφείο της εταιρείας τους και τους απειλούσε αναφορικά με την ιστοσελίδα. Οι ίδιοι είχαν αναφέρει στον κ. Καπνουλά το τι είχε συμβεί, ο οποίος είχε τηλεφωνήσει στην παρουσία τους στον κ. O´Dwyer, ο οποίος δεν απαντούσε το τηλέφωνό του και τους είχε υποσχεθεί ότι θα του τηλεφωνούσε στη συνέχεια. Ενώ έφευγαν από τον Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου, όταν έφθασαν στο Άγιος Σέργιος 1, βρήκαν μέσα στο εργοτάξιο τον κ. O´Dwyer. Στο εργοτάξιο υπήρχε η συνηθισμένη ταμπέλλα «Απαγορεύεται η είσοδος στους μη έχοντας εργασία».

Ερωτηθείς για το επίδικο επεισόδιο, ήταν η θέση του ότι η κα Άγγλου, η οποία εργάζεται στα γραφεία του, του είχε τηλεφωνήσει και του είχε αναφέρει ότι ο κ. O´Dwyer βρισκόταν έξω από το σπίτι της κ. Macdonald και φωτογράφιζε, έξω από το σπίτι, από το πεζοδρόμιο καθώς και μέσα στο σπίτι. Του είχε επίσης αναφέρει ότι είχε τηλεφωνήσει του Μάριου, ο οποίος με τη σειρά του είχε ειδοποιήσει την Αστυνομία. Το τηλεφώνημα αυτό το είχε λάβει ενώ βρισκόταν κοντά στο εργοτάξιο του συγκροτήματος Άγιος Σέργιος 2 και πλησίασε το συγκρότημα, όπου και είδε ένα κόκκινο αυτοκίνητο μέσα στα χωράφια. Του φάνηκε παράξενο, γιατί κανένα αυτοκίνητο δεν πάει εκεί λόγω του ότι είναι αδιέξοδο και πλησίασε το αυτοκίνητο. Είδε κάποιον κύριο να έχει το κεφάλι του έξω από το αυτοκίνητο και να κρατά μια κάμερα και να κινηματογραφεί. Τον πλησίασε και όταν το άτομο που ήταν μέσα στο αυτοκίνητο, τον αντιλήφθηκε, έκλεισε το παράθυρο. Ο ίδιος του έκανε νόημα με το χέρι του, γιατί δεν μιλά καλά αγγλικά και τότε, το άτομο στο αυτοκίνητο του έδειξε το σπίτι απέναντι, της κας McDonald καθώς και ένα μαύρο αυτοκίνητο και ένα άτομο, το οποίο αρχικά ο ίδιος δεν μπορούσε να αναγνωρίσει, αλλά στη συνέχεια διαπίστωσε ότι ήταν ο κ. O´Dwyer. Ο ίδιος έμεινε να περιμένει στο συγκεκριμένο σημείο μέχρι να έρθει η Αστυνομία, αφού γνώριζε ότι είχε ειδοποιηθεί ο γιός του. Παρέμεινε πίσω από το κόκκινο αυτοκίνητο μέχρι που το μαύρο αυτοκίνητο έφυγε με κατεύθυνση το σημείο όπου ήταν ο ίδιος. Για κακή τύχη του κ. O’ Dwyer, στην προσπάθεια να τον πλησιάσει, είχε δυστύχημα με τον γιο του, στο κέντρο του Φρενάρους. Ήταν ο ισχυρισμός του, ότι σκοπός του κ. O´Dwyer ήταν να πλησιάσει το σημείο που ο ίδιος είχε εγκλωβίσει το φίλο του, για να βιντεογραφήσει τη σκηνή και να τη δείχνει στη συνέχεια, για να καταστρέψει τη ζωή των Καραγιαννάδων.

Αποχώρησε από το μέρος όταν του τηλεφώνησε ο γιος του ότι είχε εμπλακεί σε δυστύχημα με τον κ. O´Dwyer. Παραδέχθηκε ότι κάπνιζε πούρο όταν έφτασε στη σκηνή και ότι όταν κατέβηκε από το αυτοκίνητό του, τον πέταξε στο έδαφος. Βρήκε τον γιο του να στέκεται λίγα μέτρα πιο πίσω από τον κ. O´Dwyer και τον κ. O´Dwyer να κάθεται στα σκαλιά του Σωματείου «F. C. Frenaros 2000».

Ερωτηθείς ξανά για την κατάθεσή του, ήταν η θέση του ότι την είχε δώσει τρεις μέρες μετά το επεισόδιο, αλλά όταν κατάλαβε την παγίδα που είχε στήσει ο κ. O´Dwyer, είχε σκεφτεί να πει κάτι για να επιβαρύνει τη θέση του. Όμως, ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρίστηκε ότι η αλήθεια είναι αυτά που ανέφερε στο Δικαστήριο. Έτσι είχε κρίνει ότι έπρεπε να πράξει εκείνη τη στιγμή για να προστατευτεί.

Όταν του υποβλήθηκε ότι επιτέθηκε του κ. O´Dwyer, το αρνήθηκε και ισχυρίστηκε ότι ο κ. O´Dwyer είχε έρθει στην Κύπρο με πρόγραμμα να γυρίσει μια κασέτα και να τους ρεζιλεύει στο διαδίκτυο. Ήταν οργανωμένος εκβιαστής, κατά την άποψη του Κατηγορούμενου 2, γιατί, αν πρόθεσή του ήταν να τραβήξει δέκα φωτογραφίες του σπιτιού που είχε αγοράσει και να φύγει, θα το έκανε χωρίς να τον δει κανένας άλλος, μέσα σε τρία λεπτά και δεν θα χρειαζόταν ούτε συνεργάτη, ούτε δύο κατασκοπευτικές κάμερες μέσα στο σακάκι του. Ήταν περαιτέρω ο ισχυρισμός του, ότι επιδειχτικά έβγαζε τις φωτογραφίες ο κ. O´Dwyer, για να τους προκαλέσει και για να πετύχει το σκοπό για τον οποίο ήρθε στην Κύπρο. Έθεσε το ερώτημα, σε τι θα εξυπηρετούσε το μέτρημα του πεζοδρομίου ή και η φωτογράφιση της γυναίκας μέσα στο σπίτι της και στην αυλή της, στη δίκη για ακύρωση του συμβολαίου. Θα μπορούσε, ήταν η δική του άποψη, να περάσει αθόρυβα από το σπίτι και να βγάλει 50 φωτογραφίες, χωρίς να τον δει οποιοσδήποτε. Όμως αυτός το έκανε με τέτοιο τρόπο, για να προκαλέσει και να εκβιάσει, έτσι ώστε να πετύχει το σκοπό του. Ήταν όλα προμελετημένα.

Όσο αφορά την υποβολή ότι απέκοψε το δρόμο του Martin Mott, ήταν η δική του θέση ότι απλά περίμενε εκεί που ήταν το αυτοκίνητο του Martin Mott, μέχρι που να έρθει η Αστυνομία. Ο Martin Mott βρισκόταν σε απόσταση 100 μέτρα από το χώρο που ήταν ο φίλος του, με το κεφάλι έξω από το αυτοκίνητο και κινηματογραφούσε με δύο κάμερες. Τη δεδομένη στιγμή, ο ίδιος μπορούσε να δει τον άνθρωπο τον οποίο κινηματογραφούσε και αντιλήφθηκε ότι ήταν ο κ. O´Dwyer, γιατί τον είχαν ειδοποιήσει ότι ήταν έξω από το σπίτι. Έμεινε εκεί περιμένοντας την Αστυνομία και αποχώρησε μόνο μετά το τηλεφώνημα του γιου του για το δυστύχημα με τον κ. O´Dwyer.

Στο χώρο του δυστυχήματος, ο ίδιος αρχικά κατευθύνθηκε στο γιο του και στη συνέχεια γύρισε προς τον κ. O´Dwyer και του είπε κάτι στα ελληνικά, γιατί, κατά την άποψή του, καταλαβαίνει και ελληνικά. Πλησίασε τον κ. O´Dwyer στα δύο μέτρα και τότε ο γιος του, του φώναξε ότι είχε απάνω του κάμερες. Όταν ο κ. O´Dwyer κατάλαβε ότι είχαν αντιληφθεί τη κάμερα που είχε απάνω του, έτρεξε να φύγει και αυτοί τον ακολούθησαν. Παραδέχθηκε ότι τον έβαλαν στο έδαφος για να του πιάσουν την κάμερα που είχε στο σώμα του. Ο O´Dwyer πήρε εμβρυακή θέση για να την προστατεύσει στο στήθος του. Δεν υπήρχε κανένας λόγος, κατά την άποψή του, να τον δέρει ο Καραγιαννάς στην παρουσία 50 ατόμων. Η εταιρεία «Καραγιαννάς», τότε απασχολούσε πέραν των 400 ατόμων. Δεν είχε καμιά ανάγκη, ήταν η θέση του, ο Καραγιαννάς ή ο γιος του, να κυνηγήσουν τον κ. O´Dwyer στην πλατεία του Φρενάρους και να τον χτυπήσουν. Αν ήθελαν, θα μπορούσαν να βάλουν άλλους να το κάνουν, αφού στα 300 μέτρα βρίσκεται το σπίτι του γιου του και τα εγγόνια του.

Η σκηνή εξελίχθηκε μόλις έφθασε στο μέρος ο αστυνομικός, όπου ο O´Dwyer έτρεξε κοντά του και του ανέφερε στα αγγλικά ότι είχε χτυπηθεί από αυτούς. Τότε πλησίασαν και οι ίδιοι τον αστυνομικό, για να του πουν τη δική τους εκδοχή. Μόλις έφθασαν οι υπόλοιποι αστυνομικοί, ο O´Dwyer πήγε στο αυτοκίνητο, το ξεκλείδωσε, έβγαλε άλλη φωτογραφική μηχανή και άρχισε να φωτογραφίζει στην παρουσία των τεσσάρων Αστυνομικών. Ο ίδιος έκανε τα παράπονά του, αλλά κανένας Αστυνομικός δεν κινήθηκε. Μόλις μπήκε στο ασθενοφόρο, τους επιδείκνυε επιδειχτικά το φιλμ ή την κάρτα από τη μηχανή.

Ερωτηθείς, παραδέχθηκε ότι είχε δει τον O´Dwyer με αίμα στη μύτη του, αλλά αρνήθηκε ότι αντιστεκόταν γιατί ήθελε να προστατευθεί. Ήταν η δική του θέση, ότι προσπαθούσε να προστατεύσει τη μικροκάμερα και το κουμπί που βρισκόταν έξω από το σακάκι του, στο στήθος του. Γι’ αυτό και ο ίδιος τον άρπαξε από το κεφάλι, από το πίσω μέρος, για να τον ακινητοποιήσει και να πάρει τη κάμερα, που ήταν κρυμμένη μέσα από το σακάκι του. Ο Μάριος θα έπιανε τη κάμερα. Ο Μάριος τον άρπαξε από τα χέρια και γονάτισε πάνω στο πόδι του και αυτό έγινε γιατί τους κλοτσούσε και προσπαθούσαν να τον ακινητοποιήσουν. Αρνήθηκε ότι τον πάτησε στο κεφάλι και ισχυρίστηκε ότι αν γινόταν κάτι τέτοιο, θα υπήρχε από τη μια πλευρά του κεφαλιού γδάρσιμο από την άσφαλτο και από την άλλη σημάδι από το παπούτσι του. Κατέληξε ότι προσπάθησαν να του πάρουν την κάμερα, γιατί την επόμενη μέρα θα έδειχνε το επεισόδιο σε όλη την υφήλιο μέσω του διαδικτύου και οι ίδιοι είχαν τόσες πολλές δουλειές, που δεν μπορούσαν να ασχοληθούν με τον O´Dwyer.

Και ο Κατηγορούμενος 3 επέλεξε να καταθέσει γραπτή δήλωση, η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο 47. Η δική του εκδοχή ήταν ότι στις 14/01/2008 είχε προγραμματίσει με τον Μάριο Καραγιαννά να επισκεφθούν διάφορα εργοτάξια για να του υποδείξει κάποια μικροπροβλήματα που υπήρχαν στις στέγες. Ο Μάριος φτάνοντας στο Sunset Rose, στις 13:15, του ανέφερε ότι κάποια πελάτισσα που έμενε στο Άγιος Σέργιος 2, του είχε τηλεφωνήσει ότι την παρενοχλούσε ένας Άγγλος και θα πήγαινε να δει τι συνέβαινε. Προσφέρθηκε ο ίδιος να πάει μαζί του και να συνεχίσουν από εκεί την προγραμματισμένη περιοδεία. Καθοδόν προς το Άγιος Σέργιος 2, έξω από το καφενείο F.C. Frenaros, ενώ προσπαθούσαν να στρίψουν προς το Άγιος Σέργιος 2, ο ίδιος είδε ένα μαύρο αυτοκίνητο ενοικιάσεως να κατευθύνεται με ταχύτητα προς το μέρος τους και να συγκρούεται μ’ αυτούς. Ο ίδιος δεν γνώριζε ούτε το αυτοκίνητο, αλλά ούτε και τον οδηγό του. Όμως ο Μάριος είχε αντιληφθεί ότι ο οδηγός του ήταν το άτομο που παρενοχλούσε την πελάτισσα. Κατέβηκε τόσο ο ίδιος καθώς και ο Μάριος από το αυτοκίνητο και το ίδιο έπραξε και ο Άγγλος, ο οποίος κινήθηκε προς τον Μάριο, βρίζοντάς τον. Ο Μάριος, προς έκπληξή του, του έδωσε μια γροθιά στο πρόσωπο και τότε ο Άγγλος άρχισε να φωνάζει «βοήθεια» και να κατευθύνεται προς τα πίσω, εκεί όπου βρισκόταν το Σωματείο. Κάθισε στα σκαλιά του Σωματείου, κρατώντας το πρόσωπό του. Μετά παρέλευση 2-3 λεπτών περίπου, έφτασε στη σκηνή ο κ. Χριστόφορος Καραγιαννάς, ο οποίος πρώτα ρώτησε το Μάριο αν είναι καλά και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς τον Άγγλο, με τα χέρια ανοιχτά φωνάζοντάς του «ρε μα εν αντρέπεσαι, πάλε εν να μας μπερτέψεις»; Ο Μάριος ακολούθησε τον πατέρα του, ενώ ο ίδιος έμεινε στο αυτοκίνητο. Όταν ο άγγλος σηκώθηκε από τα σκαλιά, άκουσε τον Μάριο να φωνάζει «κάμερα, κάμερα» και είδε τον άγγλο να τρέχει. Τον πρόλαβαν, ο Μάριος με τον πατέρα του, στα 5-6 μέτρα και τότε αυτός έπεσε στο έδαφος παίρνοντας εμβρυακή στάση και σταυρώνοντας τα χέρια του μπροστά στο στήθος του. Τότε ήταν που ο ίδιος έτρεξε κοντά στον Μάριο και τον Χριστόφορο Καραγιαννά. Λόγω του ότι ο άγγλος αντιστεκόταν έντονα, ο κ. Χριστόφορος Καραγιαννάς του κρατούσε το κεφάλι με τα χέρια του, ενώ ο Μάριος στην προσπάθειά του να τον ακινητοποιήσει, είχε τοποθετήσει το γόνατό του πάνω στο δεξί του πόδι και το άλλο στα πλευρά του. Ο ίδιος ξεκίνησε να τον ψαχουλεύει για να βρει τη κάμερα. Δεν μπορούσε να την εντοπίσει λόγω του ότι ήταν ραμμένη εντός της φόδρας του σακακιού που φορούσε. Μόλις την εντόπισε και ενώ προσπαθούσε να την αφαιρέσει, την είδε ο Μάριος, ο οποίος την άρπαξε μέσα από τα χέρια του και την πέταξε δίπλα από το Σωματείο, όπου και ανευρέθηκε την επόμενη μέρα.

Aντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι στις 14.1.08 βρισκόταν μαζί με τον Μάριο Καραγιαννά για δουλειά στο εργοτάξιο Sunset Rose μεταξύ των χωριών Βρυσσούλων και Φρενάρου, το οποίο απέχει 3χλμ από το Φρέναρος. Τον άκουσε να μιλά στο τηλέφωνο αλλά δεν του ανέφερε ποια ήταν η πελάτισσα και ποιος ήταν αυτός που την παρενοχλούσε. Ξεκίνησαν για το Άγιος Σέργιος 2 και όπως έστριψαν, παρά το Σωματείο F.C. Frenaros 2000, καρφώθηκε πάνω τους ένα αυτοκίνητο. Ερωτηθείς ισχυρίστηκε ότι πριν την σύγκρουση οι ίδιοι δεν είχαν χρόνο να διαπιστώσουν ποιος οδηγούσε το αυτοκίνητο γιατί όλα είχαν γίνει σε κλάσματα δευτερολέπτου και το άλλο αυτοκίνητο κινείτο με ταχύτητα ενώ παράλληλα είχε μπει στην δική τους πορεία. Αρνήθηκε την υποβολή ότι οι ίδιοι είχαν κατευθυνθεί προς το αυτοκίνητο του κου O Dwyer και ισχυρίστηκε ότι οι ίδιοι μόλις είχαν στρίψει και είχαν μια χαμηλή ταχύτητα καθώς επίσης και ότι αν ο κος O Dwyer πήγαινε με πιο χαμηλά ταχύτητα δεν θα συγκρούονταν.

Ερωτηθείς υποστήριξε ότι μετά που κατέβηκε ο Μάριος Καραγιαννάς από το αυτοκίνητο και είδε με ποιόν είχαν συγκρουστεί είχε εκνευριστεί. Του ίδιου δεν του ανέφερε οτιδήποτε αλλά ούτε και είχε αντιληφθεί τι είχε συμβεί και τι αισθανόταν ο Μάριος Καραγιαννάς. Ερωτηθείς για αυτό τούτο το επεισόδιο ήταν η θέση του ότι μετά την σύγκρουση κατέβηκε ο Μάριος Καραγιαννάς από το αυτοκίνητο, πέρασε πίσω από το αυτοκίνητό τους και πέρασε από δίπλα του. Ο ίδιος κατέβηκε από το αυτοκίνητο και έμεινε στην πόρτα του και με έκπληξη είδε τον Μάριο να περνά από δίπλα του και να δίνει μια γροθιά στον άγγλο, ο οποίος είχε κατευθυνθεί προς το μέρος του και τον έβριζε. Είχε εκπλαγεί από την συγκεκριμένη συμπεριφορά. Ο ίδιος έβλεπε τον άγγλο για πρώτη φορά. Δεν είχε ακούσει τον άγγλο να λέει στον Μάριο «Behave yourself Marios».

Εξήγησε ότι μετά την γροθιά ο άγγλος έπιασε το πρόσωπό του και πήγε και έκατσε στα σκαλιά του Σωματείου FC FRENAROS 2000. Σε λίγα λεπτά έφθασε στο μέρος ο Χριστόφορος Καραγιαννάς, ο οποίος κατευθύνθηκε μαζί με τον Μάριο προς τον άγγλο έχοντας ανοιχτή την παλάμη του χεριού του και λέγοντας του στα ελληνικά «Δεν αντρέπεσε ήρθες πάλε να μας μπερτέψεις». Σε όλο αυτό το διάστημα ο ίδιος παρακολουθούσε και μόλις άκουσε το Μάριο που φώναξε «κάμερα- κάμερα» είδε τον άγγλο που όπως καθόταν άρχισε να τρέχει. Τον έφτασαν και τον άρπαξε ο κος Χριστόφορος από πίσω, ο άγγλος τότε έπεσε στο έδαφος σε στάση όπως το μωρό στην κοιλιά της μητέρας του και ο Μάριος γονάτισε πάνω στο δεξί του πόδι, στο μηρό και του άνοιξε τα χέρια. Ο άγγλος έφερνε αντίσταση, κλωτσούσε και κινείτο. Τότε πήγε και ο ίδιος εκεί και ψαχούλευε την φόδρα του σακακιού του, αυθόρμητα, για να βρει την κάμερα, η οποία ήταν ραμμένη μέσα στην φόδρα, και μόλις την βρήκε του την άρπαξε ο Μάριος και την πέταξε προς το Σωματείο FC FRENAROS 2000, όπου και την άφησαν. Δεν είδε το Μάριο να κρατά το μικροτσίπ γιατί μόλις ο ίδιος βρήκε την κάμερα την άρπαξε ο Μάριος και την πέταξε. Εκείνη την στιγμή έφθασε ο αστυνομικός και ο κος Χριστόφορος με τον Μάριο πήγαν προς το μέρος του έτρεξε και ο άγγλος ο οποίος ενώ ήταν τόσο τραυματισμένος έτρεξε στο αυτοκίνητό του και άρπαξε από αυτό μια φωτογραφική και έβγαζε φωτογραφίες.
Υποστήριξε ότι την ώρα που ο άγγλος ήταν στο έδαφος κανένας δεν τον είχε χτυπήσει αλλά ούτε και τον είχε πατήσει ο κος Χριστόφορος γιατί αν τον πατούσε ή αν έτριβε το πόδι του στο πρόσωπο του θα το πολτοποιούσε ενώ ο άγγλος δεν είχε καμιά ζημιά.

Ερωτηθείς παραδέχθηκε ότι στην κατάθεσή του, Τεκμήριο 28, την οποία αναγνώρισε δεν είχε πει την αλήθεια. Ισχυρίστηκε ότι είχε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι βρισκόταν επί του όρκου του την συγκεκριμένη στιγμή όμως εξήγησε ότι ο άγγλος τον είχε εμπλέξει και μπερδέψει χωρίς λόγο και για αυτό ο ίδιος είχε αναφέρει αυτά που καταγράφονται, στην κατάθεσή του, για να του επιβαρύνει την θέση του όπως και εκείνος είχε πει ψέματα για τον ίδιο.
Κλητεύθηκε και ο κος Πιττάτζης να δώσει μαρτυρία αλλά ο ίδιος για τους λόγους που εξήγησε δεν ήθελε να το πράξει και η πλευρά που τον κλήτευσε δεν επέμενε στο θέμα αυτό.

Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας και οι δυο συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με εκτεταμένες αγορεύσεις σε μια προσπάθειά τους να βοηθήσουν το Δικαστήριο. Προσπάθεια η οποία εκτιμείται από το Δικαστήριο τα μέγιστα. Το Δικαστήριο τις έχει κατά νου και θα κάνει αναφορά σε αυτές όπου το κρίνει αναγκαίο.


Αρχίζοντας από το Τεκμήριο 8, τους ψηφιακούς δίσκους που κατατέθηκαν από τον Παραπονούμενο και ιδιαίτερα τους δυο που παρακολουθήθηκαν από το Δικαστήριο. Το ερμηνευτικό μέρος του περί Αποδείξεως Νόμου έχει προσδώσει στη λέξη «έγγραφο» τον ακόλουθο ορισμό:

“«έγγραφο» σημαίνει οτιδήποτε, επί του οποίου καταγράφεται ή αποτυπώνεται οποιαδήποτε πληροφορία ή παράσταση οποιουδήποτε είδους και «αντίγραφο» (σε σχέση με έγγραφο) σημαίνει οτιδήποτε, επί του οποίου η εν λόγω πληροφορία ή παράσταση έχει αντιγραφεί με οποιοδήποτε μέσο, είτε άμεσα είτε έμμεσα.”

Με βάση την πιο πάνω ερμηνεία ο ψηφιακός δίσκος συνιστά πραγματική μαρτυρία. Σύμφωνα με τον Phipson on Evidence, 14η έκδ., σελίδα 333, παρά. 15-12:

«A film of a crime actually being committed is admissible to enable the jury to identify the defendant … A photograph of a crime would clearly be subject to the same principle»

Ενώ, όσον αφορά την παραγωγή ψηφιακών δίσκων με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή ο Phipson on Evidence, (ανωτέρω), στην παρά 21-19, στην σελίδα 576 αναφέρει τ΄ ακόλουθα:

«The operator of the computer is for these purposes an expert who is in a position where he is able to predict the workings of the machine, and in his capacity as a factual witness, is also able to authenticate the actual running of the program. Certainly the courts have, no doubt wisely, refused to characterize the products of computer programs as hearsay.»

Σύμφωνα με το σύγγραμμα του Andrian Kean “The Modern Law of Evidence”, 4η έκδοση, σελίδες 214-216:

«…photographs and films, the relevance of which can be established by the testimony of someone with personal knowledge of the circumstances in which they were taken or made, are admissible as items of real evidence and can never give rise to problems of a hearsay nature. If evidence of a witness to certain events is admissible, it may be reasoned, then photographs or films recording those events should be no less admissible.»

Οι πιο πάνω αρχές καταγράφονται και στο σύγγραμμα του Blackstone Criminal Practice 2003, όπου στην παρά. F 8.37, στη σελίδα 2099, αναφέρονται τα ακόλουθα:

«Photograph (or film) the relevance of which can be established by the testimony of someone with personal knowledge of the circumstances in which it was taken (or made), may also be admitted to prove the commission of an offence and the identity of the offender.»

Το δίκαιο της απόδειξης, σύμφωνα με το σκεπτικό των αποφάσεων R. v. Maqsud Ali (1965) 2 All E.R. 464 και R. v. Fowden (1982) Crim. L.R. 588, δεν αναγνωρίζει οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ της φωτογραφίας και της βιντεοταινίας ως αποδεικτικών μέσων και το ίδιο ισχύει κατ΄ επέκταση και για τον ψηφιακό δίσκο. Στην υπόθεση R. v. Maqsud Ali (ανωτέρω) αναφέρθηκαν τ’ ακόλουθα στην σελίδα 469:

«We can see no difference in principle between a tape recording and a photograph. In saying this we must not be taken as saying that such recordings are admissible whatever the circumstances, but it does appear to this court wrong to deny to the law of evidence advantages to be gained by new techniques and new devices, provided the accuracy of the recording can be proved and the voices recorded properly identified; provided also that the evidence is relevant and otherwise admissible, we are satisfied that a tape recording is admissible in evidence.»

Σύμφωνα με τις αρχές που κατέγραψα πιο πάνω, θα πρέπει να διαπιστώνεται η γνησιότητα του αποδεικτικού μέσου, ήτοι του ψηφιακού δίσκου. Το βάρος απόδειξης που εφαρμόζεται στην περίπτωση απόδειξης της γνησιότητας ενός τέτοιου αποδεικτικού μέσου είναι το εκ πρώτης όψεως. Στην υπόθεση R. v. Dodson (1984) 1 W.L.R. 971, στη σελίδα 971 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα:

«We entertain no doubt that photographs taken by the process installed and operated in the branch office of the building society are admissible in evidence. They are relevant to the issues as to (a) whether an offence was committed and (b) who committed it. What is relevant is, subject to any rule of exclusion – we know of none which is applicable to this situation, prima facie admissible.»

Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την αυθεντικότητα του Τεκμηρίου 8, δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παραπονούμενου, αυτός που κινηματογραφούσε το περιεχόμενο των δυο ψηφιακών δίσκων ήταν ο Martin Mott και όχι ο Παραπονούμενος. Ο Martin Mott, σύμφωνα και πάλι με τη μαρτυρία του Παραπονούμενου, διαμένει στην Κύπρο, αλλά ουδέποτε κλήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή να δώσει μαρτυρία. Επιπρόσθετα, ο Παραπονούμενος ισχυρίστηκε ότι είχε μεταφέρει το περιεχόμενο των βιντεοκασετών ο ίδιος, χρησιμοποιώντας δυο δικούς του ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους οποίους ο ίδιος είχε ελέγξει. Σημειώνω ότι είχε στην κατοχή του τις βιντεοκασέτες από τις 14/01/2008 μέχρι τις 21/01/2008, που τις παρέδωσε καθώς επίσης και ότι αυτές κατέγραφαν ημερομηνία 02/02. Το διάστημα της μιας βδομάδας μέχρι την παράδοση τους στην Αστυνομία δεν δικαιολογήθηκε, έχοντας υπόψη ότι ο Παραπονούμενος τους είχε αντιγράψει το ίδιο βράδυ στο Νοσοκομείο, σύμφωνα με τη μαρτυρία του. Και ενώ τον είχε επισκεφτεί ο Μ.Κ.2, την επόμενη μέρα, δεν τους παρέδωσε αλλά τους πήρε ο ίδιος στις 21/01/2008. Ούτε και επεξηγήθηκε γιατί καταγράφουν ως ημερομηνία 02/02. Η συγκεκριμένη μαρτυρία παρέμεινε ατεκμηρίωτη, με αποτέλεσμα η αυθεντικότητα του ψηφιακού δίσκου να μην έχει αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου.

Υπάρχει ακόμα ένα θέμα που αφορά τους συγκεκριμένους ψηφιακούς δίσκους και αφορά αυτό τούτο το περιεχόμενό τους, τη σχετικότητά τους. Σύμφωνα με την απόφαση R. v. Dodson (ανωτέρω), το Δικαστήριο μπορεί και το ίδιο να δει ή να παρακολουθήσει το οπτικοακουστικό υλικό προκειμένου να εξάγει τα δικά του ευρήματα και συμπεράσματα (βλ. Ποιν. Εφ. 56/09-65/09 Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέα Ευσταθίου κ.α. ημερ.29/03/2010. Στους δυο αυτούς ψηφιακούς δίσκους, τους οποίους το Δικαστήριο παρακολούθησε, ακούγεται μια φωνή να μιλά μόνο και ένα αυτοκίνητο να γυρίζει στους δρόμους της Επαρχίας Αμμοχώστου, στο δρόμο Σωτήρας – Δερύνειας, να πηγαίνει και να επιστρέφει χωρίς λόγο. Αυτός που βιντεοσκοπεί αναφέρεται σε πρόβλημα χειρισμού της μηχανής, ενώ όλες του οι αναφορές αφορούν πιθανά σενάρια. Φαίνεται, από τα όσα αναφέρει αυτός που βιντεοσκοπεί, να κάνει διάφορα τηλεφωνήματα και να περιμένει κάτι που δεν είναι αντιληπτό. Επίσης, κάποιος μιλά και αναφέρει «Probably taking the book to take measurements», «Τhis could be the guy from Karayiannas», «Maybe he is driving around», «Maybe he is beaten up». Δηλαδή, πιθανολογεί χωρίς να μπορεί κάποιος να καταλάβει σε τι αναφέρεται ο λήπτης της ταινίας. Σημειωτέων ότι σε κανένα από τους ψηφιακούς δίσκους δεν φαίνεται ο Παραπονούμενος.

Με βάση τα πιο πάνω, δεν έχει αποδειχθεί κατά την άποψη του Δικαστηρίου ούτε η αυθεντικότητά του, η οποία είχε αμφισβητηθεί από την πλευρά της Υπεράσπισης, αλλά ούτε και η σχετικότητα του Τεκμηρίου 8 και γι’ αυτό το λόγο δεν μπορεί να γίνει αποδεχτό το περιεχόμενό του ως μαρτυρία.

Θα πρέπει να γίνει αναφορά και στο Τεκμήριο 22, τις φωτογραφίες, που κατατέθηκαν από τον Παραπονούμενο και κατά τον ισχυρισμό του απεικόνιζαν την εξέλιξη του τραυματισμού του. Χρήζουν αναφοράς οι διαφοροποιήσεις που είχαν εντοπιστεί σε αυτές και από τους τρεις ιατρούς. Αναφέρθηκε ότι σε μερικές από αυτές ο εικονιζόμενος φορεί αρραβώνα, φωτογραφία 8, ενώ στις υπόλοιπες δεν φορεί δαχτυλίδι, φωτογραφίες 9 και 10. Κανένας από τους ιατρούς δεν μπορούσε να αναφέρει κατά πόσο ο εικονιζόμενος ήταν πράγματι ο Παραπονούμενος. Σημειωτέον ότι στις φωτογραφίες 9 και 10 ο εικονιζόμενος φορεί διαφορετικά ρούχα από τις υπόλοιπες φωτογραφίες καθώς επίσης και τα σεντόνια στη φωτογραφία 10 δεν φαίνεται να είναι τα ίδια με αυτά των φωτογραφιών 1 και 2.

Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω παρατηρήσεις και τη θέση όλων των ιατρών ότι δεν μπορούσαν να πουν με σιγουριά ότι στις φωτογραφίες 5 μέχρι 10 απεικονιζόταν ο Παραπονούμενος, αλλά αντίθετα δεν αναγνώριζαν το πρόσωπο της φωτογραφίας, θεωρώ επικίνδυνο να βασιστώ στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 22 για την εξαγωγή οποιονδήποτε συμπερασμάτων.

Έρχομαι τώρα στην υπόλοιπη μαρτυρία. Η ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία αντικρίζεται και αξιολογείται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα και πειστικότητά της και πάντοτε σε συνάρτηση και σύγκριση με την υπόλοιπη μαρτυρία. Δεν είναι ορθή η μικροσκοπική εξέτασή της. Πρέπει να προσεγγίζεται σφαιρικά και κάτω από το πρίσμα των περιστάσεων. Η αξιολόγηση προφορικής μαρτυρίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αξιοπιστία του κάθε μάρτυρα. Παράγοντας εξαιρετικής σπουδαιότητας για την κρίση της αξιοπιστίας αυτής, είναι η εντύπωση που ο μάρτυρας αφήνει στο Δικαστήριο. Στο νοηματικό περιεχόμενο του όρου «εντύπωση» περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι αντιδράσεις του μάρτυρα, ο τρόπος που απαντά, η ευχέρεια που είχε να αντιληφθεί τα γεγονότα και η ιδιοσυγκρασία που εκδηλώνει. Είναι το σύνολο δηλαδή των γνωρισμάτων που συνθέτουν, αφενός τον μάρτυρα που έχει σεβασμό στην αλήθεια και αφετέρου που είχε τις εξ αντικειμένου δυνατότητες να συλλάβει με τις αισθήσεις του όσα αναβιώνει με τη μαρτυρία του (βλ. Χ’Γεωργίου ν. Δημοκρατίας (1995) 2 ΑΑΔ 174 στη σελ 180 και Phipson on Evidence, 16η έκδοση, σελ 333).

Ο Αστ.3488, κ. Χρίστου (Μ.Κ.2), αναφέρθηκε στις ενέργειές του αναφορικά με την υπόθεση και ουσιαστικά η μαρτυρία του παρέμεινε ακλόνητη, λόγω του ότι στη μαρτυρία του είχε αναφερθεί στο τι είχε βιώσει αναφορικά με την υπόθεση. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για τους Αστ. 718, κ. Γιώρκαλλο (Μ.Κ.8) και τον Αστ.1192, κ. Ανδρέου (Μ.Κ.9). Δεν έχω λόγω να μην τους πιστέψω, αφού δεν είχαν οποιοδήποτε συμφέρον ή λόγο για να πουν ψέματα.

Ο Αστ. 3506, κ. Χατζηγιάννης (Μ.Κ.6), νεαρός σχετικά αστυνομικός, είχε τη δική του αντίληψη περί τα πράγματα. Ο ίδιος δεν είχε δει το επεισόδιο ενώ ήταν σε εξέλιξη, αλλά παρά το γεγονός αυτό έκαμε τις δικές του εκτιμήσεις, τις οποίες προσπάθησε νε εξηγήσει εντός του Δικαστηρίου χωρίς όμως πολύ επιτυχία. Όταν του ζητήθηκε, κατά την κυρίως εξέταση, να εξηγήσει τι εννοούσε με τη φράση «κινήθηκαν απειλητικά», ανέφερε αυτολεξεί «εννοώ προσπαθούσαν να πλησιάσουν τον άγγλο με πιθανή πρόθεση να τον χτυπήσουν». Ισχυρίστηκε ότι δεν είχε δει τον Cornelius Desmond O Dwyer να κρατά φωτογραφική και να βγάζει φωτογραφίες, θέση την οποία αναίρεσε το επόμενο λεπτό αναφέροντας ότι του ζήτησε να πάρει τη φωτογραφική όταν έμπαινε στο ασθενοφόρο και εξήγησε ότι όταν έλεγε φωτογραφική εννοούσε τη βιντεοκάμερα. Αμέσως μετά, ισχυρίστηκε ότι δεν είδε τον Παραπονούμενο να κρατά στα χέρια του οτιδήποτε. Όταν του υποβλήθηκε ότι ίσως συγχύζει τη φωτογραφική μηχανή με τη βιντεοκάμερα, ήταν η θέση του ότι ο ίδιος ενώ ήταν στη σκηνή, είχε παραλάβει από τον Παραπονούμενος μια βιντεοκάμερα, πριν αυτός φύγει με το ασθενοφόρο και δεν του είχε αναφέρει για οποιαδήποτε άλλη κάμερα, αλλά ούτε και θυμόταν να του είχε παραπονεθεί για την κλοπή μικροκάμερας. Όσο αφορά τις σταγόνες αίματος στα ρούχα του Παραπονούμενου, ήταν ο ισχυρισμός του ότι ήταν χαρακτηριστικές κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού στα Τεκμήρια 3 και 4 οι σταγόνες αίματος είναι αδιάκριτες. Με βάση όλα όσα έχω αναφέρει, θεωρώ ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας υπέπεσε σε αντιφάσεις, τις οποίες το Δικαστήριο δεν μπορεί να παραγνωρίσει και νοιώθω ανασφάλεια να βασιστώ στη μαρτυρία του για οποιαδήποτε εξαγωγή συμπερασμάτων.

Ο Δρ. Μπάκας (Μ.Κ.3), ο Δρ. Σοφοκλής Σοφοκλέους (Μ.Κ.4) και ο Δρ. Νικολάου (Μ.Κ.7), κατέθεσαν ως εμπειρογνώμονες. Αναφορικά με τον τρόπο προσέγγισης της μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων και γενικά τον τρόπο χειρισμού της μαρτυρίας τους σχετικές είναι, μεταξύ άλλων, οι υποθέσεις Θεοσκάπαστη Φάρμ ν. Δημοκρατίας (1990) 1 Α.Α.Δ. 984, σελ.988, Νικολάου ν. Σταύρου (1992) 1 Α.Α.Δ. 746,σελ. 750-751, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους (1989) 1Α.Α.Δ (Ε) 298, σελ.290, Ψάλτης ν. Αστυνομίας (2001) 2 ΑΑΔ 113, Νικολάου ν. Αστυνομίας (2008) 2 ΑΑΔ 841 και Will’s Principles of Circumstantial Evidence, 7η έκδοση, σελ. 216. Υπενθυμίζω ότι το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να υιοθετήσει τις απόψεις ενός εμπειρογνώμονα, ακόμη και αν αυτές παραμείνουν χωρίς αντεξέταση. Η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων προσφέρεται στο Δικαστήριο με σκοπό την παρουσίαση της επιστημονικής βάσης πάνω στην οποία οι επιστήμονες εργάστηκαν, ώστε το Δικαστήριο να μπορέσει να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα. Τα συμπεράσματα αυτά είναι που θα αποτελέσουν την ανεξάρτητη κρίση του Δικαστηρίου με βάση τα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί μέσα από τη μαρτυρία αφενός, βοηθούμενο όμως από την επιστημονική άποψη των εμπειρογνωμόνων αφετέρου. Το Δικαστήριο μπορεί να υιοθετήσει τη θέση ενός εμπειρογνώμονα, είτε στο σύνολό της, είτε εν μέρει, είτε καθόλου, ανάλογα με τα ευρήματά του και την αξιολόγηση της μαρτυρίας του, έχοντας υπόψη ότι οι εμπειρογνώμονες δεν έχουν κανένα προβάδισμα έναντι άλλων μαρτύρων και η μαρτυρία τους υπόκειται στους ίδιους ακριβώς κανόνες αξιολόγησης, όπως και οι συνήθεις μάρτυρες επί των γεγονότων. Στην Anastassiades v. The Republic (1977) 2 CLR 97, διευκρινίστηκε ότι οι εμπειρογνώμονες μπορούν να δώσουν μαρτυρία γνώμης, δηλαδή να εκφράσουν τη γνώμη τους πάνω σε υποθετικές καταστάσεις πραγμάτων ή καταστάσεις πραγμάτων που εκλαμβάνονται σαν δεδομένες. Κατά κανόνα, η μαρτυρία εμπειρογνώμονα θεωρείται ότι είναι μαρτυρία ανεξάρτητου μάρτυρα (βλ. R. v. Lanfear (1968) 1 All E.R. 683, Anastassiades v. The Republic (1977) 2 CLR 97, Kouppis v. The Republic (1977) 2 CLR 361).

Σημειώνω ότι τα συμπεράσματα των τριών μαρτύρων που προαναφέρθηκαν καταγράφονται στις εκθέσεις τους (Τεκμήρια 33, 34 και 39). Όλοι ήταν σύμφωνοι ότι υπήρχε θλαστική εκχύμωση στο μάτι με πρήξιμο και εκδορές στο πρόσωπο, στη γνάθο και την κροταφική χώρα και για πόνο στην οσφυϊκή χώρα και βουβωνική χώρα. Διαφωνούν όμως σε ένα βασικό θέμα το κατά πόσο ο Παραπονούμενος υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Ο Δρ Μπάκας (Μ.Κ.3), υποστήριξε ότι όλα τα τραύματα στο κεφάλι μπορούν να έχουν ως επακόλουθο τη ζάλη και την κεφαλαλγία χωρίς να αναφερθεί σε κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Επιπρόσθετα, ανέφερε ότι ο ίδιος κατέγραψε ότι του έλεγε ο Παραπονούμενος και δεν του ανέφερε οτιδήποτε για ζάλη ή ίλιγγο. Ούτε στον ιατροδικαστή Σοφοκλέους (Μ.Κ.5), είχε αναφερθεί οτιδήποτε για ζάλη και κεφαλαλγία και ο Παραπονούμενος είχε εξεταστεί από τον ιατροδικαστή μια (1) μέρα μετά το συμβάν, στις 15/01/2008. Ο μόνος που ανάφερε την κρανιοεγκεφαλική κάκωση ήταν ο Δρ. Νικολάου (Μ.Κ.7), ο οποίος όμως δεν την υποστήριξε, αφού βασίστηκε σε αυτά που ανέφερε ο Παραπονούμενος και όχι σε οποιεσδήποτε εξειδικευμένες εξετάσεις, οι οποίες είχαν γίνει και δεν είχαν δείξει οποιαδήποτε κάκωση εγκεφάλου.

Οπόταν, όσο αφορά τη μαρτυρία των γιατρών που κατάθεσαν για την Κατηγορούσα Αρχή, κρίνω ότι ο ιατρός Μπάκας και ο ιατροδικαστής Σοφοκλέους ανέφεραν την αλήθεια στο Δικαστήριο. Δεν είχαν τίποτε περισσότερο να προσθέσουν ή να αποκρύψουν απ΄ ότι έγινε και είναι, κατά την κρίση μου, ανεξάρτητοι και αξιόπιστοι μάρτυρες. Δεν έχουν κανένα απολύτως συμφέρον από την οποιαδήποτε έκβαση της υπόθεσης και η μαρτυρία τους στα πλείστα σημεία συνάδει και με τη μαρτυρία του Δρ. Νικολάου, που επίσης ήταν μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής. Ο Δρ. Νικολάου, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, διάβασε το περιεχόμενο του ιατρικού φάκελου του Παραπονούμενου και με βάση αυτό απεφάνθη, με δογματικό τρόπο μπορώ να πω, ότι ο Παραπονούμενος υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Εκτός των άλλων, ο Δρ. Νικολάου προέβαλε και θεωρίες για το θέμα της κρανιεγκεφαλικής κάκωσης και της κάκωσης κρανίου, τις οποίες στη συνέχεια αναίρεσε. Θεωρώ το συμπέρασμά του για κρανιοεγκεφαλική κάκωση αυθαίρετο και απορρίπτω αυτό το μέρος της μαρτυρίας του.

Έρχομαι τώρα στη μαρτυρία του Παραπονούμενου, η οποία θα πρέπει να αναφερθεί, δεν ήταν σταθερή και ήταν υπερβολική στα πλείστα σημεία. Διακατεχόταν από άγχος, έχανε την ψυχραιμία του και διαφάνηκε μέσα από τη μαρτυρία του ότι το μόνο που ήθελε ήταν την τιμωρία των Κατηγορούμενων. Αυτό τον οδήγησε σε αρκετές αντιφάσεις στη μαρτυρία του. Και εξηγώ: Ήταν η αρχική του θέση ότι τον είχαν ξεγελάσει οι Καραγιαννάδες όσο αφορά το σπίτι γιατί έχτισαν κάτι άλλο, τι άλλο δεν ανέφερε. Στη συνέχεια, ισχυρίστηκε ότι τον είχαν ξεγελάσει γιατί του είχαν υποσχεθεί ότι η θέα του σπιτιού του θα ήταν απρόσκοπτη και ότι κανένας δεν θα έχτιζε στα διπλανά οικόπεδα. Ζήτησε, ήταν η θέση του, να αφαιρεθούν τα γειτονικά σπίτια σε μια προσπάθεια ειρηνικής λύσης. Πως μπορούσε να γίνει αυτό, είναι άξιο απορίας.

Αρνήθηκε κατά την αντεξέταση ότι εκκρεμούσε η αγωγή που αφορούσε τη διαφορά που προέκυψε μεταξύ του και της εταιρείας «Καραγιαννά» για το σπίτι, ενώ στην κυρίως εξέτασή του είχε αναφέρει ότι είχε πάει έξω από το «σπίτι του» να προβεί σε μετρήσεις και να λάβει φωτογραφίες για να έχει αποδειχτικά στοιχεία στη δίκη. Ισχυρίστηκε ότι πήγε ειρηνικά, πλην όμως ζήτησε τη συνοδεία του φίλου του Martin Mott και αναζήτησε τη βοήθεια κατασκοπευτικών καμερών, τεσσάρων στο σύνολό τους. Μια από αυτές δε, είχε ραφτεί στο σακάκι του για να μη φαίνεται. Και όλα αυτά, για «να εξακριβωθεί και να αποτραπεί ένα έγκλημα» όπως ανέφερε αυτολεξεί. Ισχυρίστηκε, κατά την κυρίως εξέτασή του, ότι τον χτυπούσαν και οι δυο Κατηγορούμενοι 1 και 2, ενώ στη συνέχεια της κυρίως εξέτασής του ανέφερε ότι τον χτύπησε μόνο ο Μάριος ενώ ο πατέρας Καραγιαννάς τον πάτησε με τη μπότα του. Και ενώ ποδοπατήθηκε, τα τραύματά του όπως ο ίδιος τα περιέγραψε στην κυρίως εξέτασή του, ήταν γδαρσίματα, κοψίματα στη μύτη του, φούσκωμα της μύτης και μώλωπες στα νεφρά. Εδώ να σημειωθεί ότι δεν υπήρξε ιατρική μαρτυρία για ποδοπατήματα ή για σημάδι μπότας στο πρόσωπό του, όπως είχε υποστηρίξει ο ίδιος. Έμεινε πέντε (5) μέρες στο Νοσοκομείο, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ιατρού Νικολάου (Μ.Κ.7), όμως ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι νοσηλευόταν για τρεις (3) βδομάδες. Επιπρόσθετα ήταν η θέση του ότι χρησιμοποιούσε πατερίτσες για τρεις (3) βδομάδες. Τέτοια ιατρική μαρτυρία δεν προσφέρθηκε, αλλά είναι επίσης άξιο απορίας πως για μώλωπες χρειάστηκε η χρήση πατερίτσων. Ενώ, όταν του υποβλήθηκε ότι οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 14 δεν αντικατοπτρίζουν την έκταση των τραυμάτων, όπως ο ίδιος τα περιέγραφε, ήταν η θέση του ότι οι φωτογραφίες εκείνες λήφθηκαν προς το τέλος της διαμονής του στο Νοσοκομείο ενώ σύμφωνα με τη μαρτυρία, είχαν ληφθεί την επόμενη μέρα από τον τραυματισμό του, ήτοι στις 15/01/2008. Ήταν η θέση του ότι ο Μάριος Καραγιαννάς είχε πάρει την κάρτα μνήμης του κινητού του τηλεφώνου, ενώ στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι του πήραν το τηλέφωνο και αυτό το κατάγγειλε στις 23/01/2008 και όχι ενώ ήταν στο Νοσοκομείο και ενώ είχε δώσει άλλες τρεις καταθέσεις μέχρι τις 23/01/2008 χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε. Και ενώ ήταν σε κατάσταση σοκ και είχε καταρρεύσει, ζήτησε το ίδιο βράδυ του τραυματισμού του και του έφεραν τηλέφωνα και ηλεκτρονικούς υπολογιστές για να μεταφέρει ότι είχε βιντεοσκοπήσει ο φίλος του, ο Martin Mott, σε ψηφιακό δίσκο. Χτυπήθηκε ενώ έβγαινε από το αυτοκίνητο, ήταν η θέση του, όμως παράλληλα προώθησε τη θέση ότι ο ίδιος κινήθηκε όταν βγήκε από το αυτοκίνητό του προς τον Μάριο Καραγγιανά και του είπε να συμπεριφερθεί κόσμια. Έχασε πάρα πολύ αίμα, κατά την άποψή του, όμως το Τεκμήριο 12, οι φωτογραφίες 9-14, καταρρίπτουν τον ισχυρισμό του, αφού δείχνουν μόνο μερικές σταγόνες αίματος στο πεζοδρόμιο. Καταρρίπτεται επίσης ο συγκεκριμένος ισχυρισμός και από την ιατρική μαρτυρία.

Όσο αφορά αυτό τούτο το επεισόδιο, ήταν η θέση του αρχικά ότι ο ίδιος είχε πάρει μια εμβρυακή στάση όταν ο Μάριος Καραγιαννάς αντιλήφθηκε ότι κρατούσε την κάμερα, ενώ στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι τον έριξαν στο έδαφος οι τρείς Κατηγορούμενοι. Ισχυρίστηκε ότι ο Χριστόφορος Καραγιαννάς τον χτύπησε στο πρόσωπο και καταλαβαίνοντας το λάθος του, διόρθωσε λέγοντας ότι απλά είχε βάλει το χέρι του στο πρόσωπό του. Υποστήριξε ότι υπήρχε σημάδι από τη μπότα του Χριστόφορου Καραγιαννά στο πρόσωπό του και ότι το είδε ο ιατρός που τον εξέτασε. Θέση η οποία δεν υποστηρίχθηκε από την ιατρική μαρτυρία και τα τεκμήρια. Και για όλα αυτά τίποτε δεν είχε αναφερθεί στον Αστ. Χρίστου, ο οποίος του πήρε ανοιχτή κατάθεση την αμέσως επόμενη μέρα από το επεισόδιο.

Αυτό όμως που ξενίζει είναι η συμπεριφορά του. Ενώ προσπαθούσε να πείσει το Δικαστήριο για τις εν γένει καλές προθέσεις του σε σχέση με την επίλυση της διαφοράς που προέκυψε με το σπίτι που είχε αγοράσει ειρηνικά, άρχισε να δημοσιεύει και να χαρακτηρίζει με λέξεις, που πιθανών να μπορούν να θεωρηθούν ως προσβλητικές, την εταιρεία «Καραγιαννάς» και τους Κατηγορούμενους 1 και 2. Αφού ήταν τόσο πολιτισμένος και ήθελε ειρηνική επίλυση, γιατί δεν προσέτρεξε στο Δικαστήριο και προσπάθησε ο ίδιος «να εξιχνιάσει και να αποτρέψει ένα έγκλημα»; Είχε νομική σύμβουλο την κα Carter, την οποία είχε εξουσιοδοτήσει να ενεργεί εκ μέρους του. Αντί αυτού, ξεκίνησε να κατασκοπεύει και να ηχογραφεί τις συνομιλίες που είχε με τους Καραγιαννάδες και να δημοσιεύει διάφορα πράγματα που τους αφορούσαν στο διαδίχτυο. Το αποκορύφωμα ήταν οι τέσσερεις κάμερες τις οποίες ενεργοποίησε για να πάει απλώς και μόνο να φωτογραφίσει ειρηνικά, όπως ήταν ο ισχυρισμός του, το σπίτι του και να το μετρήσει. Νομίζω η εκδοχή του κινείται στο επίπεδο του εξωπραγματικού. Η στάση του δε, ότι στην Κύπρο όλοι είναι ψεύτες και τίποτα δεν λειτουργεί σωστά και όφειλε να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους που ήθελαν να αγοράσουν περιουσία στην Κύπρο, αποκαλύπτει κάτι και για τον χαρακτήρα του. Ακόμα και με την περίθαλψη του στο Νοσοκομείο είχε παράπονο, σύμφωνα με τον ιατρό Νικολάου (Μ.Κ.7), αφήνοντας να νοηθεί δια μέσου των παραπόνων του ότι θεωρούσε το ιατρικό επίπεδο χαμηλό.

Παρά τις πιο πάνω διαπιστώσεις, οι οποίες μειώνουν σημαντικά τη βαρύτητα της μαρτυρίας του Παραπονούμενου, παραμένει το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος 1 παραδέχθηκε ότι του έδωσε μια γροθιά στο πρόσωπο και ο Κατηγορούμενος 2 τον κρατούσε από το κεφάλι για να του πάρουν την κρυμμένη και ραμμένη στο σακάκι του μικροκάμερα. Οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 δεν αρνήθηκαν, ο μεν Κατηγορούμενος 1 ότι χτύπησε τον Παραπονούμενο στο πρόσωπο με γροθιά και στη συνέχεια γονάτισε στα πόδια του στην προσπάθειά του να του πάρει την κάμερα και ο Κατηγορούμενος 2 ότι του κρατούσε το κεφάλι για να μπορέσει ο Κατηγορούμενος 3 να βρει την κάμερα, λόγω του ότι αντιδρούσε σθεναρά και ότι αρχικά του φώναξε κουνώντας τα χέρια του.

Αποκαλείται η ομολογία ενοχής ως «η βασιλίδα των μαρτυριών». Εφόσον κριθεί ως θεληματική και επιβεβαιωθεί ότι το περιεχόμενό της συνάδει με την αλήθεια των γεγονότων, δύσκολα θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι είναι δυνατή η ύπαρξη άλλης μορφής μαρτυρίας με τέτοιο αποδειχτικό εκτόπισμα. Είναι καθιερωμένη αρχή ότι οι προφορικές και γραπτές δηλώσεις ενός κατηγορούμενου που είναι ενάντια στα συμφέροντά του και συνιστούν ομολογίες μπορούν να γίνουν δεκτές από το Δικαστήριο για την αλήθεια του περιεχομένου τους και το Δικαστήριο μπορεί να στηριχθεί στα γεγονότα που περιγράφουν (βλ. μεταξύ άλλων, R. v. Donaldson and others (1976) 64 Cr. App. R.59, R. v. Pearce (1979) 69 Cr. App. R. 365 και Ταμ. Πρ. Προσ. Βιομ. (ΣΕΚ) ν. Sam. CI. Ind. Ltd κ.ά (Αρ. 2) (2000) 2 Α.Α.Δ. 619, 625). Η ομολογία του εγκλήματος μπορεί μάλιστα, εφόσον γίνεται δεκτή ως εθελούσια, να θεμελιώσει αφ΄ εαυτής καταδίκη (βλ. Καυκαρής ν. Δημοκρατίας (1990) 2 Α.Α.Δ. 203, Ανδρέου ν. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 166, σελ 172- 175 και Ιωσηφίδης (Ππαϊλα) ν. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 204).

Η εκδοχή των Κατηγορούμενων 1, 2 και 3 είναι πιο αληθοφανής και συνάδει, σε μεγάλο βαθμό, με τα γεγονότα όπως αναφέρθηκαν και από τον Παραπονούμενο. Ξεκινώντας για το Άγιος Σέργιος 2, για να δει τι είχε συμβεί, μετά το τηλεφώνημα της κας Macdonald, ο Κατηγορούμενος 1 δεν γνώριζε τι αυτοκίνητο οδηγούσε ο Παραπονούμενος για να τον κυνηγήσει. Συγκρούστηκαν προφανώς λόγω της βιασύνης και των δύο να πάνε στο ίδιο μέρος και λόγω των όσων είχαν προηγηθεί από το 2006 μέχρι και το 2008, εξελίχθηκε το επεισόδιο. Δεν το αρνήθηκε κανένας από τους τρεις Κατηγορούμενους, απλά οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 ισχυρίστηκαν ότι προκλήθηκαν από τη συνεχή και απαράδεχτη συμπεριφορά του Παραπονούμενου. Σε αρκετά σημεία η εκδοχή των Κατηγορούμενων 1, 2 και 3 ήταν σύμφωνη με αυτήν του Παραπονούμενου. Διαφωνία υπήρξε στην έκταση του τραυματισμού και όχι αναφορικά με αυτό τούτο τον τραυματισμό.

Καταλήγω λοιπόν, με βάση τη μαρτυρία όπως την έχω αποδεχθεί, ότι τα γεγονότα εξελίχθηκαν ως ακολούθως: Μεταξύ του Παραπονούμενου και των Κατηγορούμενων 1 και 2 υπήρχαν και υπάρχουν διαφορές, οι οποίες αφορούν την αγορά ενός σπιτιού στο συγκρότημα Άγιος Σέργιος, Φάση 2. Ο Παραπονούμενος ήθελε να μην χτιστεί οτιδήποτε στη γη δίπλα από το σπίτι που αγόρασε από την εταιρεία των Κατηγορούμενων 1 και 2, ενώ οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 δεν μπορούσαν να του διασφαλίσουν κάτι τέτοιο. Οι διαφορές αυτές, καθώς και οι οικονομικές, αφού ο Παραπονούμενος δεν είχε καταβάλει τα ποσά που είχαν συμφωνηθεί δυνάμει του συμβολαίου αγοράς, θέση που δεν αμφισβητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, τους οδήγησαν στα Δικαστήρια. Όμως, δεν αρκέστηκαν οι δυο πλευρές στην επίλυσή των προβλημάτων τους από το Δικαστήριο και αποφάσισαν ότι θα έπρεπε να επιλύσουν τις διαφορές τους παίρνοντας το Νόμο στα χέρια τους. Ο Παραπονούμενος στις 14/01/2008 κατευθύνθηκε με τον φίλο του τον Martin Mott για το Φρέναρος, με ξεχωριστά αυτοκίνητα, για να μαζέψει στοιχεία που θα ενίσχυαν τη θέση του έναντι των Καραγιαννάδων. Επάνδρωσε τον φίλο του με μια βιντεοκάμερα χειρός και μια κατασκοπευτική κάμερα που του τοποθέτησε στο καπέλο που φορούσε και τον έβαλε να τον βιντεογραφεί, ενώ αυτός μετρούσε και φωτογράφιζε το σπίτι που είχε αγοράσει και που τώρα είχε παραχωρηθεί στην κα Macdonald, προκαλώντας της ενόχληση. Ο ίδιος ήταν επίσης έτοιμος για παν ενδεχόμενο. Κρατούσε μια βιντεοκάμερα, ενώ είχε κρυμμένη, ραμμένη στη φόδρα του σακακιού του και μια μικροκάμερα, την οποία είχε αγοράσει ειδικά για το συγκεκριμένο ταξίδι. Θορυβήθηκε η κα Macdonald και τηλεφώνησε στα γραφεία της εταιρείας «Καραγιαννάς» καθώς επίσης και στον Μάριο Καραγιαννά, αναφέροντάς του για την παρουσία του κ. O Dwyer καθώς επίσης και για το τι είχε συμβεί. Ο κ. Χριστόφορος Καραγιαννάς ειδοποιήθηκε από την υπάλληλο του γραφείου του, κα Άγκλου, για το τηλεφώνημα και επειδή ήταν στο δρόμο του το συγκρότημα Άγιος Σέργιος, Φάση 2, κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Ο Μάριος Καραγιαννάς, ο οποίος ήταν μαζί με τον Χαράλαμπο Ττίγγη κατευθύνθηκαν επίσης προς το συγκρότημα Άγιος Σέργιος 2. Φθάνοντας ο Χριστόφορος Καραγιαννάς είδε από την απέναντι μεριά του συγκροτήματος, όπου υπάρχει αδιέξοδο, ένα κόκκινο αυτοκίνητο και του φάνηκε περίεργο. Έχοντας υπόψη το περιεχόμενο του τηλεφωνήματος που είχε λάβει, κατευθύνθηκε προς το κόκκινο αυτοκίνητο όπου και είδε τον Martin Mott με τον εξοπλισμό του να βιντεογραφεί κάποιο άτομο που βρισκόταν απέναντι στο συγκρότημα, το οποίο τη δεδομένη στιγμή υποψιάστηκε ότι ήταν ο Cornelius Desmond O Dwyer. Έμεινε εκεί να τον παρακολουθεί μέχρι που να έρθει ο υιός του, αφού γνώριζε ότι είχε ειδοποιηθεί. Βλέποντας τον Χριστόφορο Καραγιαννά να παραμένει σταθμευμένος εκεί που βρισκόταν ο ίδιος, ο Martin Mott ειδοποίησε τηλεφωνικός τον Cornelius Desmond O Dwyre. Τόσο ο Cornelius Desmond O Dwyer, καθώς και ο Μάριος Καραγιαννάς βιάζονταν να πάνε στο ίδιο μέρος, μόνο που ο Cornelius Desmond O Dwyre έπρεπε να περάσει από το χωριό για να φθάσει εκεί που ήταν ο φίλος του και για κακή τύχη βρέθηκε στο δρόμο που χρησιμοποιούσε ο Μάριος Καραγιαννάς. Συγκρούστηκαν μεταξύ τους, ακριβώς λόγω της βιασύνης τους να φθάσουν ακριβώς στο ίδιο μέρος. Εκεί στο κέντρο του χωριού, παρά το Σωματείο «FC Frenaros 2000» εξελίχθηκε το επεισόδιο. Ο Μάριος Καραγιαννάς συνειδητοποιώντας ότι το άτομο που βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο με το οποίο είχε συγκρουστεί ήταν αυτός που τον ταλαιπωρούσε με την συμπεριφορά του εδώ και καιρό, κατευθύνθηκε προς το μέρος του και μόλις του απεύθυνε το λόγο ο Cornelius Desmond O Dwyre τα όσα του ανάφερε προκάλεσαν την οργή του και τον γρονθοκόπησε στο πρόσωπο. Λόγω της γροθιάς έτρεξαν κάποιες σταγόνες αίμα από τη μύτη του Παραπονούμενου, ο οποίος στη συνέχεια πήγε και έκατσε πάνω στα σκαλιά του Σωματείου «FC Frenaros 2000». Ο Μάριος Καραγιαννάς τηλεφώνησε του πατέρα του ο οποίος πολύ σύντομα έφθασε εκεί και βλέποντας τον, κατά την άποψή του, υπαίτιο πολλών προβλημάτων του, άρχισε να του φωνάζει στα ελληνικά και να κουνά τα χέρια του. Όταν τον πλησίασαν και οι δύο αντιλήφθηκε ο Μάριος Καραγιαννάς την ύπαρξη της κάμερας πάνω του και φώναξε «κάμερα». Συνειδητοποιώντας ο Παραπονούμενος ότι είχε αποκαλυφτεί το κρυφό του όπλο έτρεξε να φύγει, αλλά τον πρόφτασαν οι Κατηγορούμενοι 1 και 2. Θυμωμένοι όπως ήταν, εμπλάκηκαν σε μια προσπάθεια να του πάρουν την κάμερα. Εκεί ήταν που παρείχε συνδρομή και ο Κατηγορούμενος 3. Ο Παραπονούμενος για να την προστατεύσει, την κάμερα, έπεσε στο έδαφος και πήρε μια εμβρυακή θέση. Όταν προσπαθούσαν να του αποσπάσουν την κάμερα, αντιδρούσε κλωτσώντας τους. Ο Μάριος Καραγιαννάς αποφασισμένος να πάρει την κάμερα, γονάτισε στο δεξί του πόδι και στο πλευρό του, ενώ ο Χριστόφορος Καραγιαννάς του κρατούσε το κεφάλι. Ο Χαράλαμπος Ττίγγης ψαχούλευε για να βρει την κρυμμένη κάμερα και μόλις την εντόπισε του την άρπαξε ο Μάριος Καραγιαννάς και την πέταξε. Ανευρέθηκε την επόμενη μέρα, μετά από υπόδειξη του Μάριου Καραγιαννά δίπλα από το Σωματείο «FC Frenaros 2000». Στο μεταξύ, έφθασε στο μέρος Αστυνομία η οποία είχε ειδοποιηθεί από τον Μάριο Καραγιαννά και κλήθηκε ασθενοφόρο. Όμως, ο Παραπονούμενος ηρνείτο να πάει με το ασθενοφόρο μέχρι που έβγαλε φωτογραφίες με την φωτογραφική του, την οποία πήρε από το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητό του. Μεταφέρθηκε αρχικά στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο Λάρνακας όπου και εξετάστηκε από τον ιατροδικαστή την επόμενη μέρα, 15/01/2008. Διαπιστώθηκε ότι είχε θλαστική εκχύμωση στην αριστερή κογχική χώρα μετά εξοιδήσεως, δυο μικροεκδορές με απόσπαση της επιδερμίδας στην αριστερή κάτω γνάθο, κοντά στην κροταφογναθική άρθρωση. Παραπονιόταν για πόνο στη δεξιά οσφυική χώρα και τη δεξιά βουβωνική χώρα, στις οποίες περιοχές εξελίχθηκαν μώλωπες. Έμεινε στο Νοσοκομείο για τέσσερεις (4) μέρες και του είχαν γίνει όλες οι απαραίτητες εξετάσεις, χωρίς να ανευρεθεί οτιδήποτε. Του τοποθετήθηκε καθετήρας γιατί είναι η συνήθης πρακτική του Νοσοκομείου, για να μπορεί να διαπιστώσει κατά πόσο υπάρχει αιματουρία, αλλά ο Παραπονούμενος δεν παρουσίασε κάτι τέτοιο.


Η πρώτη κατηγορία που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 εδράζεται στο άρθρο 231 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, το οποίο προνοεί ότι:

«Όποιος προκαλεί παράνομα βαριά σωματική βλάβη σε άλλο είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων ή σε χρηματική ποινή ή και στις δύο αυτές ποινές».

Συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι η παράνομη ενέργεια και το αποτέλεσμα της, η πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης.

Ο όρος «βαριά σωματική βλάβη» ερμηνεύεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο καταγράφει τα ακόλουθα:

«βαριά σωματική βλάβη» σημαίνει σωματική βλάβη που ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό ή επικίνδυνη σωματική βλάβη ή που επιφέρει ή που πρόκειται να επιφέρει σοβαρή ή μόνιμη βλάβη στην υγεία ή την άνεση ή που εκτείνεται μέχρι τη μόνιμη παραμόρφωση ή τη νόμιμη ή σοβαρή βλάβη εξωτερικού ή εσωτερικού σωματικού οργάνου, μεμβράνης ή αίσθησης.

Ως επικίνδυνη σωματική βλάβη χαρακτηρίζεται, σύμφωνα πάντοτε με το ίδιο άρθρο, η σωματική βλάβη που εκθέτει σε κίνδυνο τη ζωή.

Στο σύγγραμμα Archbold Criminal Pleading Evidence and Practice, 39η έκδοση, στην παράγραφο 19-206, σελ.2657, ως βαριά σωματική βλάβη χαρακτηρίζεται η πραγματικά σοβαρή σωματική βλάβη και υποδεικνύεται ότι είναι ανεπιθύμητο να επιχειρηθεί οποιοσδήποτε άλλος ορισμός της. Δεν είναι αναγκαίο, τονίζεται, η βλάβη αυτή να είναι συνεχής, διαρκής η επικίνδυνη (βλ. R. v. Brown (1994) 1 AC 212HL, R. v. Brown and Stratton (1998) Cr. L.R. 485 CA). Ο όρος επεξηγείται επίσης στο σύγγραμμα των Smith and Hogan «Criminal Law», 10η έκδοση, σελ. 439.

Στο σύγγραμμα Halsbury’s Laws of England, 4η έκδοση, παρ. 119 αναφέρεται ότι ο μωλωπισμός, το σπάσιμο αγγείων ακόμα και το σπάσιμο οστού δεν είναι αρκετό για να εντάξει τον τραυματισμό στον όρο βαριά σωματική βλάβη. Αναφέρονται αυτολεξεί τα ακόλουθα:

«Whether harm is grievous must be judged objectively, according to the ordinary standards of usage and experience, not subjectively from the standpoint of how the victim would describe it.»

Βλ. επίσης R. v. Bollom (2003) EWCA Crim. 2846, R. v. Birmingham (2002) EWCA Crim. 2608.

Το ότι υπήρξε παράνομη πράξη εκ μέρους των Κατηγορούμενων 1 και 2 είναι δεδομένο, αφού το παραδέχθηκαν και οι δύο. Tο κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο τα τραύματα του Παραπονούμενου μπορούν να ενταχθούν εντός της ερμηνείας που αποδίδεται στον όρο «βαρεία σωματική βλάβη» από το Νόμο. Ο ιατροδικαστής Σοφοκλέους (Μ.Κ.5) και ο ιατρός Μπάκας (Μ.Κ.3), είχαν αντίθετη άποψη. Ο ιατρός Νικολάου (Μ.Κ.7), ισχυρίστηκε ότι ο τραυματισμός από μόνος του δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο και μίλησε για μικρή απροσδιόριστη εκχύμωση.

Στην υπόθεση Roginos Patatinis v. The Police (1985) 2 CLR 110, ο κατηγορούμενος όρμησε θυμωμένος προς το θύμα και τον γρονθοκόπησε στο μέτωπο με αποτέλεσμα, εκτός των άλλων, να σπάσει κάποιο κόκκαλο του αριστερού χεριού του το οποίο θα έπρεπε να τοποθετηθεί σε γύψο. Όπως δέχτηκε το Ανώτατο Δικαστήριο, το σπάσιμο δεν προκλήθηκε από ένα κτύπημα κατευθυνόμενο προς αυτό το σκοπό, αλλά ήταν το αποτέλεσμα της πτώσης του θύματος μετά τη γροθιά. Δηλαδή ο δράστης ήθελε την απλή σωματική βλάβη, αλλά αδιαφόρησε για τα παραπέρα αποτελέσματα της πράξης του. Και έτσι καταδικάστηκε για το αδίκημα του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, της βαριάς σωματικής βλάβης.

Τα τραύματα που υπέστη ο Παραπονούμενος δεν ήταν πολύ σοβαρά και κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν ήταν τέτοιας μορφής ώστε να θέσουν την υπόθεση στην κατηγορία της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Στην Evripides Christou ν. The Police (1972) 2 C.L.R 38, αποφασίστηκε πως το κάταγμα παγίδας, που ήταν επώδυνο και ανάγκασε το θύμα να παραμείνει στο νοσοκομείο για δύο ημέρες, ήταν σοβαρός τραυματισμός της άνεσης του θύματος και συνεπώς βαριά σωματική βλάβη εν τη έννοια του άρθρου 4. Το κάταγμα ρινικού οστού αποτελεί βαριά σωματική βλάβη σύμφωνα με το σκεπτικό της Αντρέας Αεροπόρος ν. Αστυνομίας (1992) 2 ΑΑΔ 275. Με βάση τη νομολογία, τα τραύματα του Παραπονούμενου δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως σοβαρά.

Επιπρόσθετα, θα πρέπει επίσης να καταδειχτεί ότι ο κατηγορούμενος είχε πρόθεση με την πράξη του, να δημιουργήσει ζημιά ή βλάβη στον Παραπονούμενο με αποτέλεσμα να προκληθεί η βαριά σωματική βλάβη. Θα πρέπει επομένως να αποδειχτεί η πρόθεση επίθεσης ή επίθεση. Ο όρος επίθεση δε, δεν περιλαμβάνει μόνο την κατ΄αυξημένο βαθμό χρήσης βίας, αλλά και την απρόκλητη ενέργεια, χαστούκι, κλπ (βλ. Archbold, 39η εκ., παρα. 2634, σελ. 1071).

Σύμφωνα με το σύγγραμμα του Archbold 2002, παράγραφος 4-456:

«If the allegations in the indictment are capable of including (either expressly or impliedly) an allegation of another offence, the accused can be convicted of that other offence – in other words, the allegations in the particular indictment need not necessarily involve a specific allegation of the other offence; it suffices that the allegations are capable of including such an allegation: Wilson; Jenkins, ante. It follows that if the accused is charged with inflicting grievous bodily harm contrary to section 20 of the Offences against the Person Act 1861, or with burglary contrary to section 9(1)(b) of the Theft Act 1968 (the particulars alleging that the accused inflicted grievous bodily harm), the accused may be found not guilty as charged, but guilty of assault occasioning actual bodily harm, since the inflicting of grievous bodily harm will often (though not always) involve an assault, and grievous bodily harm will necessarily include the less serious injuries involved in actual bodily harm. It being accepted that there can be an infliction of grievous bodily harm without an assault being committed, it was held that the allegation at least impliedly includes “inflicting by assault”

Το συγκεκριμένο ερώτημα, κατά πόσο σε κατηγορία για βαρεία σωματική βλάβη θα μπορούσε ένας κατηγορούμενος να βρεθεί ένοχος για πραγματική σωματική βλάβη, είχε αντιμετωπιστεί στην υπόθεση Metropolitan Police Commissioner v. Wilson (1984) AC 242 και ο Lord Roskill το απάντησε ως ακολούθως:

«The critical question is, therefore, whether it being accepted that a charge of inflicting grievous bodily harm contrary to section 20 [of the Offences against the Person Act 1861] may not necessarily involve an allegation of assault, but may nonetheless do so, and in very many cases will involve such an allegation, the allegations in a section 20 charge ‘include either expressly or by implication’ allegations of assault occasioning actual bodily harm. If ‘inflicting’ can, as the cases show, include ‘inflicting by assault’, then even though such a charge may not necessarily do so, I do not for myself see why on a fair reading of section 6(3) these allegations do not at least impliedly include ‘inflicting by assault’.»

Στην παράγραφο D17.21, σελ 1474, του συγγράμματος Blackstone Criminal Practice 2003 αναφέρονται τα ακόλουθα παραδείγματα:

«In Metropolitan Police Commissioner v Wilson itself, the House of Lords restored W’s conviction for assault occasioning actual bodily harm on a count alleging inflicting grievous bodily harm contrary to the OAPA 1861, s. 20 (the Court of Appeal, applying the Springfield test, had quashed the conviction). Similarly, in Jenkins (which was heard with Wilson), a conviction for actual bodily harm was restored on a count alleging burglary contrary to the Theft Act 1968, s. 9(1)(b), in that J, having entered a building as a trespasser, inflicted grievous bodily harm on a person therein.»

Αναφέρονται επίσης και οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες μπορεί να ακολουθηθεί μια τέτοια προσέγγιση στην παράγραφο 4-464 του συγγράμματος του Archbold και στην παράγραφο D17.30 και B2.34 του Blackstone, σελίδα 1478. Μια τέτοια προσέγγιση ακολουθείται μόνο στην περίπτωση που δεν θα προκαλέσει αδικία στον κατηγορούμενο και μόνο όταν είναι εναρμονισμένη με την γραμμή υπεράσπισης (βλ. Pelissier and Sassi v. France (1999) 25th March 1999, App No 25444/94).

Το ότι τα τραύματα που υπέστη ο Παραπονούμενος (Μ.Κ.1), από την επίθεση των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3 συνιστούν πραγματική σωματική βλάβη δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ως προς το τι συνιστά πραγματική σωματική βλάβη παραπέμπω στις αποφάσεις R. v. Miller (1954) 2 All E.R. 529, Αστυνομία ν. Ιωάννου (1989) 2 Α.Α.Δ. 61 και Georgiades v. Police (1985) 2 C.L.R. 56. Στην απόφαση Georghiades επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243.

Οι όροι «σωματική βλάβη» και «τραύμα» ερμηνεύονται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει αμφιβολία, με βάση τη μαρτυρία που αποδέχθηκα και τα ευρήματά μου, ότι οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 άσκησαν βία εναντίον του Παραπονούμενου, προκαλώντας του τα τραύματα που καταγράφονται στο Τεκμήριο 33.

Στο σύγγραμμα του Archbold Criminal Practice 2002, στην παρά 19-212 επεξηγείται ο όρος τραύμα/πληγή ως ακολούθως:

«incised wounds, punctured wounds, lacerated wounds, contused wounds … To constitute a wound the continuity of the skin must be broken … But a division of the internal skin e.g. within the cheep or lip, is sufficient to constitute a wound».

Η μαρτυρία του Δρ. Σοφοκλέους (Μ.Κ.4), ήταν σαφής ότι δεν υπήρξε λύση στην συνέχεια του δέρματος αφού ο Παραπονούμενος (Μ.Κ.1), έφερε θλαστική εκχύμωση στην αριστερή κογχική χώρα μετά εξοιδήσεως και δυο μικροεκδορές με απόσπαση επιδερμίδας στην αριστερή κάτω γνάθο πλησίον της κροταφογναθικής άρθρωσης, σύμφωνα με το Τεκμήριο 33 καθώς επίσης και μώλωπες στην έσω επιφάνεια δεξιού μηρού και δεξιάς νεφρικής χώρας, Τεκμήριο 39. Το ίδιο υποστήριξαν και οι άλλοι ιατροί.

Για να διαπραχθεί το αδίκημα της επίθεσης, πρέπει αυτός που διαπράττει την επίθεση με πρόθεση ή χωρίς να νοιάζεται να επιφέρει στον άλλο άμεση παράνομη βία. Δε η πράξη βίας πρέπει να συνοδεύεται με εχθρική πρόθεση, σύμφωνα με το σύγγραμμα του Smith & Hogan ‘Criminal Law’, 10η έκδοση, σελίδα 411.

Το σύγγραμμα Archbold 2002, στην παρα. 19-166, καταγράφονται τα ακόλουθα:
«An assault is any act – and not a mere omission to act- by which a person intentionally – or recklessly – causes another to apprehend immediate unlawful violence…….
The act must be accompanied by a hostile intent calculated to cause apprehension in the mind of the victim. Where the hostile intent is not present, there will be no assault….».

Όπως έχω αποδεχθεί τα γεγονότα, οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 δεν νοιάζονταν κατά πόσο θα προκαλούσαν στον Παραπονούμενο οποιοδήποτε τραύμα και μπορούσαν να προβλέψουν ο μεν πρώτος ότι δίνοντάς του μια γροθιά στο μάτι θα τραυματιζόταν καθώς επίσης και ότι ψαχουλεύοντάς τον, ο Κατηγορούμενος 3, ενώ ήταν στο έδαφος θα του προκαλούσε κάποιους μώλωπες από την πίεση Βλ. Archbold 2002, παράγραφο 19-167.

Η λέξη παράνομα αποδίδει πράξη που γίνεται χωρίς καμία δικαιολογία στο Νόμο, ενώ το συγκεκριμένο αδίκημα δεν εμπεριέχει ως συστατικό στοιχείο την πρόθεση πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Αρκεί το κατηγορούμενο πρόσωπο να διενήργησε συνειδητά την παράνομη πράξη που επέφερε την βλάβη.

Έχει γίνει αναφορά από τον Κατηγορούμενο 3, στην έκταση της συμμετοχής του στη διάπραξη του αδικήματος. Σίγουρα με βάση τη μαρτυρία, ο Κατηγορούμενος 3 δεν χτύπησε τον Παραπονούμενο αλλά τον ψαχούλευε για να βρει την μικροκάμερα. Όμως, σύμφωνα με τον Archbold 2002, παράγραφο 19-207:

«It is immaterial that one person joins in the attack slightly after the others have begun to inflict injuries, which may have included the most serious single injury. He is aiding the commission of the offence and participating in it as soon as he joins in: R. v. Grundy and others, 89 Cr.App.R. 333, CA.»

Στην απόφαση Νικολάου κ.α. v. Δημητρίου (2000) 2 ΑΑΔ 483, αναφέρθηκε ότι: «εφόσον το τελικό αποτέλεσμα είναι στα πλαίσια εκείνα ως πιθανή συνέπεια, φέρουν ευθύνη όλοι οι συμμετέχοντες στον κοινό σκοπό, παρά το ότι η πράξη αυτή καθ’ εαυτή, έγινε μόνο από έναν».

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι ενέργειες των Κατηγορούμενων 1, 2 και 3 ήταν παράνομες πράξεις, όποια και αν ήταν η δικαιολογία, δηλαδή ότι ο Παραπονούμενος τους βιντεογραφούσε και τους ηχογραφούσε παράνομα. Συνεπώς, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που προκύπτουν αναφορικά με την Κατηγορία 1, έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στην έκταση που αφορά την πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης και όχι αναφορικά με την πρόκληση βαρείας σωματικής βλάβης.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης Mandair (1995) 1 AC 208 HL, μπορεί κάποιος όταν βρεθεί ένοχος σε λιγότερο σοβαρή κατηγορία, να καταδικαστεί σε αυτήν και προφορικά, χωρίς τροποποίηση του Κατηγορητηρίου, πλην όμως σύμφωνα με το σύγγραμμα του Blackstone, παρα 2.41:

«Although it is now clear that an alternative verdict can be considered following an oral direction, the House of Lords in Mandair re-affirmed the point that it is preferable to add an alternative specific count using the correct wording of the statute.»

Βλ. επίσης Brooks (1995) Crim. L.R. 630.

Έχω εξετάσει επισταμένα το θέμα, κατά πόσο η μείωση της σοβαρότητας της κατηγορίας θα προκαλέσει αδικία στους Κατηγορούμενους, όμως η γραμμή της Υπεράσπισης, κατά την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας Μ.Κ.3, Μ.Κ.5 και Μ.Κ.7, καθώς και του Παραπονούμενου κατεύθυνε τη σκέψη του Δικαστηρίου στην υιοθέτηση αυτής της πορείας ακριβώς για να μην προκληθεί αδικία στους Κατηγορούμενους αλλά ούτε και στον Παραπονούμενο.

Σύμφωνα με το άρθρο 85(4) του Κεφ. 155, αν στο τέλος της δίκης το Δικαστήριο είναι της γνώμης ότι έχει αποδειχθεί με μαρτυρία ότι ο Κατηγορούμενος διέπραξε ποινικό αδίκημα που δεν περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο και για τ΄ οποίο δεν δύναται να καταδικαστεί χωρίς τροποποίηση του κατηγορητηρίου και για τ΄ οποίο καταδικαζόμενος δεν θα υπόκειται σε ποινή μεγαλύτερης εκείνης στην οποία θα υπόκειτο αν καταδικαζόταν βάσει του κατηγορητηρίου και ότι ο Κατηγορούμενος δεν θα επηρεαζόταν μ΄ αυτό δυσμενώς στην υπεράσπισή του, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει την προσθήκη, στο κατηγορητήριο, κατηγορίας εναντίον του Κατηγορούμενου για τέτοιο ποινικό αδίκημα και το Δικαστήριο αποφασίζει για αυτό ωσάν η κατηγορία αυτή ή οι κατηγορίες αποτελούσαν μέρος του αρχικού κατηγορητηρίου.

Στην βάση όλων όσων έχω αναφέρει πιο πάνω, είναι φανερό ότι στην περίπτωση προσθήκης νέας κατηγορίας, αυτή θα αφορά πανομοιότυπη κατηγορία, αφού βάση της θα αποτελούν οι ίδιες νομοθετικές διατάξεις, ενώ η προβλεπόμενη ποινή θα είναι επίσης ίδια. Η μεταβολή δε του κατηγορητηρίου, με την προσθήκη της νέας κατηγορίας, στηριζόμενης σε λεπτομέρειες διαφορετικές από αυτές που στηρίζουν την υφιστάμενη κατηγορία, σε καμιά περίπτωση δεν φαίνεται να θέτει σε μειονεκτική θέση την Υπεράσπιση ή καθ οιονδήποτε τρόπο να επηρεάζουν δυσμενώς τους Κατηγορούμενους στην Υπεράσπισή τους.

Κατά συνέπεια, προχωρώ στην προσθήκη της ακόλουθης νέας κατηγορίας ως τρίτης κατηγορίας.


Αρ. Κατηγορίας 3

Επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα


Οι Κατηγορούμενοι στις 14/01/2008 στο Φρέναρος, της Επαρχίας Αμμοχώστου, επιτέθηκαν στον Cornelius Desmond O Dwyer απο την Αγγλία και προξένησαν σε αυτόν πραγματική σωματική βλάβη.
Έχοντας προβεί στην προσθήκη της νέας κατηγορίας, αποτελεί κατάληξή μου ότι η πρώτη (1η) Κατηγορία θα πρέπει να απορριφθεί. Συνεπακόλουθα, οι Κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται από την Κατηγορία 1.

Αντίθετα, κρίνονται ένοχοι, για τους λόγους που προσπάθησα ν΄ εξηγήσω στην 3ην Κατηγορία ως αυτή έχει προστεθεί από το Δικαστήριο.

Ήταν επιπρόσθετα η γραμμή της Υπεράσπισης ότι οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 προκλήθηκαν από τον Παραπονούμενο στο να χάσουν την ψυχραιμία τους. Στην υπόθεση Χ΄Πέτρου ν. Δημοκρατίας (2007) 2 ΑΑΔ 468, δίδεται η έννοια της πρόκλησης όπως αυτή περιγράφεται στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Αεροπόρου (1997) 2 ΑΑΔ 17 στη σελ. 23

«Η έννοια της πρόκλησης όπως είναι γνωστή στο κοινό δίκαιο, περιγράφεται στην κλασσική, καθώς χαρακτηρίστηκε, καθοδήγηση του Devlin J. Duffy [1949] 1 All ER 932. Έχει ως εξής: ” Provocation is some act, or series of acts, done by the (victim) to the accused which would cause in any reasonable person, and actually causes in the accused, sudden and temporary loss of self-control, rendering the accused so subject to passion as to make him or her for the moment not master of his mind”.

Η πρόκληση, όπως τονίστηκε στην Πισκόπου ν. Δημοκρατίας (1999) 2 ΑΑΔ 342 στη σελ. 352

«αποτελεί, όπως είναι θεμελιωμένο, παράγοντα μετριαστικό της σοβαρότητας του εγκλήματος. Γίνεται δεκτό ότι, κάτω από το βάρος της πρόκλησης, μπορεί το άτομο που τη δέχεται να χάσει τον αυτοέλεγχό του και να δράσει αντίθετα απ΄ ότι επιβάλλει η λογική. Η πρόκληση δεν αποτελεί υπεράσπιση αλλά παράγοντα μετριασμού της σοβαρότητας του εγκλήματος. Η πρόκληση, ως παράγοντας μετριαστικός της ποινής, δεν αποτιμάται αόριστα αλλά συγκεκριμένα, στο πλαίσιο στο οποίο εκδηλώνεται και σε συνάρτηση πάντα με τις αντιδράσεις του προκληθέντα.»

Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι για να πετύχει η υπεράσπιση της πρόκλησης πρέπει να συντρέχει εκτός του υποκειμενικού στοιχείου και το αντικειμενικό, δηλαδή η πρόκληση πρέπει να είναι τέτοια ώστε να επηρεάζει το μέσο λογικό άνθρωπο (βλ. Smith & Hogan Criminal Law 4η εκ. σελ.297 κ. επ. “the prococation must be such as to affect a reasonable man”, και Archbold (ανωτέρω) σελ. 1409 κ. επ.). Τονίζεται βέβαια ότι το θέμα δεν εξαντλείται σε «δεσμευτικά τεκμήρια αλλά ανάγεται στην κρίση του Δικαστηρίου επί των γεγονότων (βλ. R. v. Brown (1972) 56 Cr. Ap. R. 564).

Όμως, η υπεράσπιση αυτή δεν μπορεί να υιοθετηθεί στο αδίκημα της πρόκληση βαρείας σωματικής βλάβης ή πραγματικής σωματικής βλάβης αφού είναι υπεράσπιση που μπορεί να ενεργοποιηθεί μόνο αναφορικά με το αδίκημα του φόνου και είναι άσχετη με το θέμα της ενοχής σε όλα τα υπόλοιπα αδικήματα (βλ. Archbold, παράγραφο 19-50, Blackstone, παράγραφο B.1.19 και Smith and Hogan «Criminal Law» στην σελίδα 363 κ.ε.).

Συνεπακόλουθα, οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 κρίνονται ένοχοι στο αδίκημα της πρόκλησης πραγματικής σωματικής βλάβης στον Cornilius Desmond O Dwyer.

Η άλλη κατηγορία που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 είναι αυτή της κακόβουλης ζημιάς, 2η Κατηγορία. Το άρθρο 324(1) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, στο οποίο βασίζεται το αδίκημα της κατηγορίας 2, διαλαμβάνει τα ακόλουθα:

«Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος, το οποίο εκτός αν προνοείται διαφορετικά είναι πλημμέλημα, αυτός αν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.»

Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, είναι η καταστροφή ή η πρόκληση ζημιάς, σε περιουσία, εσκεμμένα και παράνομα. Όσο αφορά το πρώτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος, εκείνο το οποίο χρειάζεται για να αποδειχθεί, είναι η οποιαδήποτε ζημιά μικρή ή μεγάλη ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε αξία, αφού η αξία δεν είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Δεν αποδείχθηκε ότι υπήρχε οποιαδήποτε βλάβη στη μικροκάμερα, αλλά ούτε και δόθηκε μαρτυρία αναφορικά με το τηλέφωνο του Παραπονούμενου από την Κατηγορούσα Αρχή. Καμιά μαρτυρία ανεξάρτητη δεν προσκομίστηκε ότι αυτά τα δυο πράγματα είχαν υποστεί βλάβη ή ζημιά. Ο Παραπονούμενος απλά ισχυρίστηκε ότι είχε απολέσει το κινητό του τηλέφωνο, μέρες μετά το επεισόδιο, αλλά ουδέποτε ανέφερε ότι είχε υποστεί ζημιά.

Το δεύτερο συστατικό στοιχείο που είναι αναγκαίο να αποδειχθεί είναι ότι η ζημιά προξενήθηκε σε περιουσία. Η ιδιοκτησία της περιουσίας δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος (βλ. υπόθεση Θωμά ν. Αστυνομίας (1995) 2 Α.Α.Δ. 255 σελ.259). Δεν προσκομίστηκε, όπως έχω ήδη αναφέρει, καμιά μαρτυρία. Η μικροκάμερα είναι κατατεθειμένη ως τεκμήριο στο Δικαστήριο και καμιά μαρτυρία δεν έχει προσκομιστεί ότι έχει υποστεί ζημιά, ενώ το τηλέφωνο απλά έχει αναφερθεί ότι έχει απολεστεί.

Σε σχέση με το τρίτο συστατικό στοιχείο, εκείνο που απαιτείται να αποδειχθεί είναι η εσκεμμένη, δηλαδή η ηθελημένη, πρόκληση της ζημιάς. Όπως διατυπώνεται το άρθρο 324(1) του Κεφ. 154 δεν απαιτεί την ύπαρξη ειδικής πρόθεσης (specific intent) (βλ. Μιχαήλ ν. Αστυνομίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 168, 176). Από την στιγμή που δεν αποδείχθηκε οποιαδήποτε ζημία η εξέταση αυτού του ζητήματος παρέλκει.

Εκτός από τη σκόρπια και ασυνάρτητη μαρτυρία του Παραπονούμενου επί του θέματος, καμιά άλλη μαρτυρία δεν προσκομίστηκε για να αποδειχθεί η συγκεκριμένη κατηγορία. Δεν είναι αρκετή από μόνη της η συγκεκριμένη μαρτυρία για να οδηγήσει σε καταδίκη των Κατηγορούμενων. Οπόταν, οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 αθωώνονται και απαλλάσσονται από αυτήν.

(Υπ.) ………………………………….
Ε. Γεωργίου – Αντωνίου, Ε.Δ.